Eindejaarsweetjes

Twee dagen nichtje Emelie op bezoek gehad. Wat een heerlijk kindje! De hele tijd door lachen met Janne haar fratsen. Huilt alleen als ze honger heeft of moe is. Janne was ook voorbeeldig. Als Emelie huilde dan gaf Janne haar tutje of haar fles water aan haar. Of ze aaide over haar hoofdje. Cute! Alleen de maaltijden vond ik lastig. Je kan er maar eentje tegelijkertijd eten geven en als de ander dan ook net honger heeft: amai!
Wel raar terug zo’n kleintje. Ik ben er eentje gewoon dat ik gewoon ergens kan zetten of stellen en je hebt de neiging om dat te doen met het kleintje ook. Maar Emelie zit of staat nog niet, dus da’s moeilijk. Geen accidenten gehad gelukkig!

Ik woog vanmorgen exact tien kilo minder als deze zomer, toen ik aan mijn dieet begon. Dat is gelijk meer dan ik zelf verhoopt had. In september (min zes kilo) vond ik het wel mooi, zo één kilo minder wegen dan voor mijn zwangerschap. Maar toen kwam er een parasietje en toen vlogen de kilo’s er weer af. Mijn kleinere jeans die ik gekocht had zakt nu ook af en mijn kleren van voor de zwangerschap zitten vaak te ruim. Solden!

Ondertussen zijn er al veel mensen die me gevraagd hebben naar dat parasietje, ze willen het ook wel eens. Een gemakkelijke methode om af te vallen. Ge zijt er maar eventjes heel erg mottig van. Maar het beest is dood nu, en als het terugkomt: de methode om het expres over te nemen is euh niet zo smakelijk. :-)

Terugblik op 2008: het was een leuk jaar. Het begon wat minder, met Peter zijn leukocytoplastische vasculitis (ik heb het moeten opzoeken want ik was het alweer vergeten). We hadden mooi reizen naar de Provence en de Bourgogne en ook een uitstap naar Zeeland. We hadden heerlijke momenten met Janne. Janne, die begin 2008 nog een klein hulpeloos baby’tje was die enkel op borstvoeding overleefde. Janne, die nu inmiddels alles eet (tot geitekaas, scampi’s en olijven toe), Janne die nu rondloopt en keer op keer ons hart verovert… Ik kreeg er een metekindje bij en vele vriendjes en vriendinnetjes voor Janne.

Hopelijk wordt 2009 een fantastisch jaar, voor iedereen! En hier ons virtueel feestkaartje!
20091

De vrolijke stapper

Het was niet de eerste keer dat ze aan zee kwam. Het was wel de eerste keer dat ze een strandwandeling deed. Aan de handjes, want ook al stapt ze wel alleen, zo op het natte zand was dat toch iets gemakkelijker. Af en toen eens stoppen, om een schelpje te bekijken of eens naar de zee te kijken.

Aan het strand van Oostende

Ook een filmpje. In het West-Vlaams, maar niet ondertiteld.

Strand from Lien en Peter on Vimeo.

Kerstavond – Kerstdag – Tweede kerstdag

Een surrealistische kerstavond: overdag in Oostende rondgelopen en Janne op het strand laten dartelen (later foto’s!). Om vijf uur naar den Delhaize trekken om te kijken wat er nog restte. Dat viel goed mee. Er waren nog allerlei bakjes bereid eten. Het werd een trio van puree met erwtjes en worteltjes. Voor mij een gevulde tomaat en voor Peter een koninginnehapje. Ervoor zakouskis, erna de lekkerste chocoladecakejes ooit. Geen werk en allemaal lekker. Een hele avond wijn, Janneke en mekaar. Meer moest dat niet zijn.

Kerst: met de hele dichte familie. Het was fijn, heel fijn. Lekker eten, dat heb je met een broer die kok is en ouders die graag koken. Veel leuke cadeautjes gegeven, veel leuke cadeautjes gekregen. Van mijn allerliefste kreeg ik een “Zilveren lepel” (ja die had ik nog niet) en een Bongobon voor een weekendje Parijs. Je hoort me niet klagen!

Tweede kerst: een uitnodiging van de hoogzwangere meter van Janne om pannenkoeken te komen eten. Het was gewoon heel gezellig. Janne was eventjes lastig, maar ze had honger. Pannenkoeken met choco wou ze niet en op haar koekje was ook al chocolade. Ze is geen chocoladefreak (in tegenstelling tot de mama). Maar toen kwam de nana met een toverkoekje (een gemberkoekje zonder gember) en dat was de oplossing. Grappig om haar iedere keer de doos koekjes naar iemand te zien brengen om er nog een stukje van te vragen.

En morgen gaan we op babybezoek (bij Jules) en krijgen we vriendjes op bezoek. Ons verlof is er voor de vrienden en familie!

Kerst is wel leuk

Mijn kerstverlichting hangt eindelijk op! Een uur aan bezig geweest en Janne heeft er niet naar gekeken maar allez. Het is nog schoon zelfs. Ik ben naar een kerstconcert geweest! Het is niet omdat ik niet van kerstversiering en kerstmuzak hou dat ik niet van kerstdag hou, hé.

Kerstavond vieren we dit jaar uitzonderlijk alleen. Het zal een sobere kerstavond worden. Ik herinner me Kerstavonden bij mijn oma vroeger. Met 9 tantes en nonkels en meer dan 20 neven en nichtjes was dat daar een drukke bedoening. We werden meestal verbannen naar de bureau vooraan, daar mochten we doen wat we wilden. Of als we iets ouder waren, trokken we al weleens Wingene door. Ik herinner me ook liedjes onderweg in de auto. Wijs zulle. Ik herinner me nog veel meer maar mijn tantes en nonkels lezen mee, dus ik ga het jullie niet allemaal wijsmaken. :-)

Kerstdag vieren we altijd al met mijn ouders. Voor het eerst sedert jaren kunnen we er werkelijk allemaal bij zijn. Niet evident met een sportjournalist en een kok in de familie. Of toch niet allemaal. Mijn zusje zal er niet bijzijn. Het is niet gemakkelijk om haar midden in de week weg te plukken uit haar vertrouwde omgeving en die dagen zijn sowieso al extra lastig voor haar. Het is gewoon beter voor haar al vinden we dat allemaal niet fijn. Maar toch, ik zie er gigantisch naar uit, Kerst met mijn ouders, mijn broer en schoonzusje, neef en nichtje en natuurlijk Peter en Janne. Ik heb massa’s cadeautjes gekocht en een nieuwe feestelijke outfit (het mocht wel eens, dat was geleden van voor mijn zwangerschap!). Ik ben er klaar voor!

Dus ik ben weer een beetje omgekeerd. De meeste mensen houden van kerstsfeer en kerstverlichting, maar houden niet van de geforceerde etentjes. Bij ons zijn die leuk en niet geforceerd, dus ik hou er van!

Cecemel hot voor Senseo type 4

Ook ik bezweek onmiddellijk toen ik het starterspack van Cecemel hot zag. Thuiskomen, testen, maar dat ding paste niet. Langs alle kanten geprobeerd, niet te doen. Blijkt dat ik een Senseo type 4 heb. Hoe moest ik dat nu weten?!

Enfin, als er iemand een padhouder Cecemel hot voor een Senseo 1, 2, of 3 wil: roep maar. Ondertussen ga ik een nieuwe kopen voor type 4. Of eerst eens gaan proeven bij Ilse, dat kan ook.

Update: nog beter. Ik krijg van Cecemel hot een gratis juiste padhouder omdat ik het starterspack al gekocht had. Juij!
(Cécémel heeft ten alle tijd het recht om de aankoop van het Startpack na te gaan.)

Avondje nostalgie

Mijn pa zingt bij een koor, zo lang als ik weet. Niet zomaar een koor: De Welgezinden. Dat koor bestaat al maar liefst 115 jaar (zolang zit mijn pa er nog niet bij) en ter gelegenheid van hun 100ste verjaardag kregen ze zelfs een standbeeldengroep. Jaja, mijne pa heeft al een standbeeld en hij leeft nog! Vroeger gaven ze regelmatig grote concerten, maar de laatste jaren waren er wat strubbelingskes en zodoende was het al 6 jaar geleden dat ze nog iets gedaan hadden.

Al van kleins af aan ken ik de meesten van hen. Leraren, politici, frietenbakkers, vanalles. Ze zongen kerstliedjes bij ons thuis, we zongen samen met het kinderkoor grote concerten, ze zongen zelfs op mijnen trouw.

Het concert was in de kapel van de school waar ik 16 jaar mijn broek versleten heb en alleen dat vond ik al de max. De kapel waar ik nog gebiecht heb: “Ik heb niet altijd goed geluisterd naar de juf!” of “Ik heb mijn broer gepest!”. Ja, wat moet ge als tienjarige anders zeggen? Ik wou eigenlijk een paar uurtjes vroeger naar de school gaan, om nog eens rond te zwerven in de gangen van het klooster, om via de observatiegraad naar Den Dullaert te gaan. Maar ja, dat kon niet.

Het eerste deel: niets lijkt veranderd. Hetzelfde publiek, dezelfde zangers, dezelfde organist (ook wel de man van mijn nicht), dezelfde koordirigent. De mens is al zo lang ik weet dirigent. Of neen, toch niet, hij is er even tussenuit geweest, maar gelukkig is hij terug. Een kranige man van 74 die het koor met veel enthousiasme leidt. Het koor waarvan de oudste inmiddels 80 is en de gemiddelde leeftijd 63. Gelukkig is er wat verjonging, er is al een dertiger bij zelfs. Het kamerorkest, met ook nog steeds dezelfde dirigent. En de violiste waar ik als kind zo jaloers op was, ik wou ook zo goed viool kunnen spelen. Nooit gelukt.
Of toch: iedereen was veranderd: wat meer getekend door het leven, wat minder haar, wat grijzer haar, wat dikker of sommigen net wat dunner.

Pauze: staan babbelen met een kennis van ons, die toen al werkte op het secretariaat van mijn oude school. Herinneringen opgehaald. Aan de verpleegsternon (ook aanwezig), de koekenkraamnon, de vliegende non (later veroordeeld wegens het leeghalen van de offerblokken). Aan de uniformkleuren blauw-wit-grijs en bijhorende regeltjes (geen spaghettibandjes! rokken tot aan de knie! kousen!). Aan die keer dat er brand was in het college en de jongens in onze eetzaal moesten komen eten. Er was een roodwit lint gespannen door de school, aan de ene kant mochten de jongens lopen, aan de andere kant de meisjes, met om de 50 meter controle. Tegen uw broer babbelen, mocht zelfs niet, Het leek wel de Berlijnse muur. Amper 15 jaar geleden! Een paar jaar later fuseerden college en Ten Doorn en werden de uniformkleuren afgeschaft. Het ondenkbare was gebeurd!

Tweede deel: de kerstliedjes. De klassiekers zaten er ook tussen, die in de winkel al snel weerklinken als melige muzak. Maar geef mij maar de andere liedjes, geef mij maar De Welgezinden. “t Is donker daarbuiten” dat wij heel vaak zongen in de auto vroeger. Of “Hoe leit dit kindeken” waarbij ik aan Janneke dacht en hoe zielig ik het zou vinden dat ze koud zou hebben. Of “Adeste” waarvan ik de Nederlandstalige versie genoeg heb gezongen als soliste heb in de kerk (u komt veel te weten over mij in deze post). En uiteraard de klassieker van De Welgezinden: “Drei keuningen”. Een waardige afsluiter. Moest er gewoon bij. Niemand kan dat zingen zoals zij.

Het was leuk, ik heb er van genoten. Een avondje nostalgie doet deugd van tijd tot tijd.

De dingen des levens

Twee dagen voor het werk naar Alden Biesen geweest. Schoon spel, daar. En het was best leuk. Op vrijdagmiddag afsluiten met een koude zonnige wandeling door Tongeren. Ik was daar nog nooit geweest denk ik. Schoon stadje.

Die onozelaars van die website hebben alweer al mijn adressen misbruikt om jullie te spammen. Niet mijn schuld deze keer, ik zat in Tongeren. De lelijkaards hebben alvast een heel boze mail gekregen van mij dat ze mijn adressenbestand met rust moeten laten. En steek ze alvast in jullie spam!

Sedert Janneke alleen wil eten, duurt het middagmaal ongeveer vier keer zo lang om half zo veel te eten. Het concept “lepel naar mond brengen” snapt ze en heeft ze goed onder de knie. Het gegeven “eten op de lepel krijgen” lukt moeilijker. Meestal help ik een beetje, maar ik mag de lepel niet meer naar haar mond brengen. Dat doet ze zelf wel.

En als ze iets doet wat niet mag, dan kijk ik haar streng aan en steek ik mijn vinger op. Haar reactie: ze kijkt streng terug en steekt ook haar vinger op. Bijzonder moeilijk om de slappe lach dan te bedwingen. En als dat dan niet lukt, begint ze gewoon keihard mee te lachen. Consequent opvoeden: het is nog wat oefenen. :-)

En wat er in Brussel de laatste dagen gebeurt: dat is werkelijk te zot voor woorden. Janne is pas 15 maanden en ze heeft al drie premiers versleten (Verhofstadt II, III en Leterme I). Goed bestuur, amai mijne frak. Nooit gedacht dat ie er zo’n potje zou van maken.

Baby 26

Allez hup. De laatste baby voor 2008 is geboren. Normaal gezien hé. Als de vroege baby’s voor 2009 nog wat blijven zitten! Evenveel baby’s als vorig jaar (26) maar dit jaar winnen de jongens met 14-12.

Guillaume is het tweede zoontje van Fleur en Benjamin, broertje van Matisse. Hij werd eergisteren geboren en iedereen stelt het wel! Proficiat Fleur en Benjamin, welkom Guillaume!

2008
Stand jongens-meisjes: 14-12
8/01: Zita
10/01: Nora
15/01: Altan
8/02: Linus
10/02: Corneel
13/02: Pepijn
17/02: Lotus
20/02: Stan
20/02: Nicolas
24/02: Lotte
25/02: Ibe
13/04: Jolien
15/04: Lucas
4/05: Vince
7/05: Milla
16/05: Nika
31/05: Marie
2/06: Emelie
28/07: Jona
28/08: Victor
30/08: Helena
7/09: Gitte
27/11: Robin
30/11: Fien
01/12: Jules
17/12: Guillaume

Continue reading

Kind & Gezin (IX)

Eergisteren nog eens naar Kind & Gezin geweest. Deze keer was meneer de fotograaf niet aanwezig, dus u zult het zonder mooie beeldjes moeten stellen.

Eerste vaststelling: ze zijn verhuisd. Effe zoeken naar de nieuwe locatie en daardoor wellicht wat te laat. Maar geen probleem, er was niemand voor mij. Hup op de weegschaal. 8,940 kg. Net geen 9 kilo dus. Het is een vrouwtje hé, ze vindt het waarschijnlijk gewoon leuk om te kunnen zeggen dat ze minder dan 9 kilo weegt. Meten dan. 75cm. Voor lengte zit ze nu iets onder p20, voor gewicht is ze gezakt naar p3. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het Lamblia-beest waardoor ze toch een ferme duik gemaakt heeft in gewicht.

Bij de dokter: twee spuitjes. Neen, dat vindt ze nog altijd niet wijs. Gelukkig had de dokter goed nieuws voor haar: het is nu gedaan met spuitjes tot haar zesde verjaardag.

Volgende afspraak bij Kind en Gezin: euh. 22 september 2009. Zo lang nog!!!