Mijn pa zingt bij een koor, zo lang als ik weet. Niet zomaar een koor: De Welgezinden. Dat koor bestaat al maar liefst 115 jaar (zolang zit mijn pa er nog niet bij) en ter gelegenheid van hun 100ste verjaardag kregen ze zelfs een standbeeldengroep. Jaja, mijne pa heeft al een standbeeld en hij leeft nog! Vroeger gaven ze regelmatig grote concerten, maar de laatste jaren waren er wat strubbelingskes en zodoende was het al 6 jaar geleden dat ze nog iets gedaan hadden.

Al van kleins af aan ken ik de meesten van hen. Leraren, politici, frietenbakkers, vanalles. Ze zongen kerstliedjes bij ons thuis, we zongen samen met het kinderkoor grote concerten, ze zongen zelfs op mijnen trouw.

Het concert was in de kapel van de school waar ik 16 jaar mijn broek versleten heb en alleen dat vond ik al de max. De kapel waar ik nog gebiecht heb: “Ik heb niet altijd goed geluisterd naar de juf!” of “Ik heb mijn broer gepest!”. Ja, wat moet ge als tienjarige anders zeggen? Ik wou eigenlijk een paar uurtjes vroeger naar de school gaan, om nog eens rond te zwerven in de gangen van het klooster, om via de observatiegraad naar Den Dullaert te gaan. Maar ja, dat kon niet.

Het eerste deel: niets lijkt veranderd. Hetzelfde publiek, dezelfde zangers, dezelfde organist (ook wel de man van mijn nicht), dezelfde koordirigent. De mens is al zo lang ik weet dirigent. Of neen, toch niet, hij is er even tussenuit geweest, maar gelukkig is hij terug. Een kranige man van 74 die het koor met veel enthousiasme leidt. Het koor waarvan de oudste inmiddels 80 is en de gemiddelde leeftijd 63. Gelukkig is er wat verjonging, er is al een dertiger bij zelfs. Het kamerorkest, met ook nog steeds dezelfde dirigent. En de violiste waar ik als kind zo jaloers op was, ik wou ook zo goed viool kunnen spelen. Nooit gelukt.
Of toch: iedereen was veranderd: wat meer getekend door het leven, wat minder haar, wat grijzer haar, wat dikker of sommigen net wat dunner.

Pauze: staan babbelen met een kennis van ons, die toen al werkte op het secretariaat van mijn oude school. Herinneringen opgehaald. Aan de verpleegsternon (ook aanwezig), de koekenkraamnon, de vliegende non (later veroordeeld wegens het leeghalen van de offerblokken). Aan de uniformkleuren blauw-wit-grijs en bijhorende regeltjes (geen spaghettibandjes! rokken tot aan de knie! kousen!). Aan die keer dat er brand was in het college en de jongens in onze eetzaal moesten komen eten. Er was een roodwit lint gespannen door de school, aan de ene kant mochten de jongens lopen, aan de andere kant de meisjes, met om de 50 meter controle. Tegen uw broer babbelen, mocht zelfs niet, Het leek wel de Berlijnse muur. Amper 15 jaar geleden! Een paar jaar later fuseerden college en Ten Doorn en werden de uniformkleuren afgeschaft. Het ondenkbare was gebeurd!

Tweede deel: de kerstliedjes. De klassiekers zaten er ook tussen, die in de winkel al snel weerklinken als melige muzak. Maar geef mij maar de andere liedjes, geef mij maar De Welgezinden. “t Is donker daarbuiten” dat wij heel vaak zongen in de auto vroeger. Of “Hoe leit dit kindeken” waarbij ik aan Janneke dacht en hoe zielig ik het zou vinden dat ze koud zou hebben. Of “Adeste” waarvan ik de Nederlandstalige versie genoeg heb gezongen als soliste heb in de kerk (u komt veel te weten over mij in deze post). En uiteraard de klassieker van De Welgezinden: “Drei keuningen”. Een waardige afsluiter. Moest er gewoon bij. Niemand kan dat zingen zoals zij.

Het was leuk, ik heb er van genoten. Een avondje nostalgie doet deugd van tijd tot tijd.