Als een mens illegaal is en hij spookt iets uit, moet hij een schadevergoeding betalen aan de slachtoffers.
Als een mens illegaal is en hij wordt doodgestoken, hebben de nabestaanden géén recht op een schadevergoeding.
Wel plichten, geen rechten.

Dura lex sed lex zeggen ze dan. Koudweg de wet naar de letter interpreteren. Zonder enige menselijke warmte. Toegeven dat die wet veranderd kan worden en koudweg zeggen dat de politieke wil er niet is.

Kunnen we die kwiestenbiebel zo snel mogelijk terug naar Kortrijk sturen?

Gisterennacht droomde ik. Dat het mooi weer was. Ik had een zomers kleedje aan en ik voelde écht de zon op mijn huid. De warme gloed van de zon.

Zo spijtig dat ik wakker werd!

En wat een contrast met de natte koude van deze morgen, brrr.

Ik ben helaas niet mee kunnen gaan in Gent voor Gaza. Van 14u tot 16 u, dat is net in Janne haar middagdutje. Het was ook slecht weer en Janne nogal verkouden, ook al een slechte combinatie. En Peter was gaan werken, dus die kon niet bij Janne blijven.

Maar op Gentblogt vind je prachtige foto’s. Ik kende de fotograaf niet, maar ik heb zijn blog onmiddellijk toegevoegd aan mijn bloglines.

Vanmorgen de eerste twee scholen bezocht voor Janne. Een groter contrast tussen de twee scholen kon moeilijk. De ene zeer huiselijk, de andere zeer schools. Volgende week nog twee schoolbezoeken en dan eens evalueren. Nog meer scholen bezoeken? Waar inschrijven? Welke volgorde?
Het was vooral ook zeer confronterend… School… Het is toch iets anders dan een crèche. Of zoals de andere man in ons gezelschap zei: “Ik ben waarschijnlijk nog niet lang genoeg van school weg”.

Janne doet ons dolgraag na. Papa loopt nogal veel te telefoneren en Janne telefoneert met alles. Met een echte telefoon of een speelgoedtelefoon, maar evengoed met een pop, een blokje of een stukje papier. Ze loopt dan met een afgestreken gezicht hele vertellingen te doen. Heel grappig. In de crèche noemen ze haar al “de directrice”: ze loopt constant te telefoneren en te dirigeren.

Straks eens samen in de douche gaan. Eens zien of ze dat ook zo leuk vindt!

Als ik veel geld zou hebben dan zou ik graag De Ultieme Hallucinatie overnemen. Dat staat al twee jaar te koop. Dat stond vanmorgen in de gazet, vandaar deze mededeling. Ik zou het gewoon kopen omdat het zo’n schoon gebouw is. Naar Brussel verhuizen zou ik niet zo zien zitten. Brussel is leuk, maar Gent is leuker. En een job in de horeca, ook liever niet. Ik heb het genoeg gedaan als vakantiejob.

Janneke wil niet meer in bad zitten. Ze blijft gewoon rechtstaan. Als kindjes niet willen zitten, dan krijg je ze ook niet neergezet. Zondag heb ik er mij bij gezet, beetje spelen en kwestie van het goede voorbeeld te geven. Niet willen zitten, hé. En het is ook niet dat dat schaapke geen speelgoed heeft om mee te spelen in bad. Dan maar rechtstaan in bad. En ja, ze is zo al eens uitgegleden en kopje onder gegaan. Tips?

‘s Avonds ben ik niet moe en blijf ik maar uitstellen om te gaan slapen. ‘s Morgens het omgekeerde scenario: dan krijg je mij er met geen stokken uit. Tot nog toe had ik geluk: ze mocht uitslapen en Peter bracht haar naar de crèche. Morgen moet ik haar naar de crèche brengen en een trein halen. Ik ben toch een wisselvallige slaper, precies.

Oh en tenslotte: gelukkige verjaardag, broertje!

Vorige week hoorde ik in de auto op de radio dat de NMBS zijn excuses aanbood aan de reizigers wegens de vele vertragingen door het slechte weer en de slechte communicatie hierover. Dat is vriendelijk maar ik zat daar nu niet echt op te wachten.

Ik hoorde het bericht toen ik in de file zat met de wagen. Want het was niet alleen de treinreiziger die leed onder het koude weer. Er waren ook heel veel files op de wegen. En heel veel batterijen die de geest gegeven hadden. Of auto’s met andere koudeproblemen. Er werden ook meer dan 100 wagens gestolen terwijl ze aan het warm draaien waren op de oprit. 31.000 meldingen (volgens de krant van vandaag zelfs 40.000) bij Touring, de drukste periode in 25 jaar.

Heb jij ook maar één auto sorry horen zeggen? Ik niet alleszins. Ofwel hebben wij een hoogst onbeleefde auto.

Het was extreem weer vorige week en dan zullen er altijd wel technische problemen zijn, zowel op de weg als op de trein. Uiteraard wil ik ook dat er zoveel mogelijk problemen vermeden worden, maar uitgesloten: dat kan niet, vrees ik. Aan die communicatie van de NMBS kan nog wel gewerkt worden. Het is de afgelopen jaren al veel verbeterd, maar het kan/moet nog beter. Maar in extreem weer kan je maar beter een beetje geduld hebben en wat verdraagzamer zijn.

Een firma stuurt me een pakketje via TNT. Het pakketje wordt geleverd op een gewone werkdag, ik ben niet thuis. Ik stuur een fax op 23/12 om te zeggen dat ze op een ander adres moeten leveren, helemaal volgens de instructies op het papiertje in de bus.

Vandaag bel ik, hoe het met dat pakketje zit. Geen fax gezien daar. Ah ja, ik heb vanuit Brussel gefaxt, dus da’s in Brussel op de stapel beland. Ik had vanuit Oost-Vlaanderen moeten faxen. Pakketje terug naar afzender. Ongelooflijk toch? En die worden dus betaald voor zo’n slechte dienstverlening, hé.

En dan maar zagen op ambtenaren… Dat is pas ambtenariaans.

Zagen op leveringsbedrijven… Het wordt een constante in mijn leven! Enfin, de firma stuurt het pakketje opnieuw op. Met TNT. Het zal me benieuwen.

A. is een lieve ex-collega van me. We gingen vaak samen eten en Leen (andere collega) en ik luisterden altijd naar de fascinerende verhalen over haar kindjes. Hoewel Leen en ik toen zelf nog geen kindjes hadden en we ons soms wel eens stoorden aan die eeuwige kinderverhalen (nu doen we zelf niks anders). Niet zo bij A. Vier kindjes snel na mekaar en twee halftijdse jobs combineren. Hoe ze het allemaal gecombineerd kreeg, het was ons soms een raadsel, maar ze deed/doet het allemaal met de nodige humor.

En blijkbaar heeft ze nog een beetje tijd over. Ze mailde me onlangs. Dat ze een goed voornemen had voor 2009: een blog opstarten. En of ik haar wat tips kon geven. Ik gaf haar een paar instructies en een paar linken, ze kon beginnen. Maar of ik ook een paar inhoudelijke richtlijnen had. Goh. Ieder bericht op mijn blog ondergaat de test: mag mijn familie dit lezen, mag mijn werkgever dit lezen, mag iedereen dit weten (zie ook de grote lakmoesproef van i.). Ik zal nooit roddelen op mijn blog. Voor foto’s heb ik twee richtlijnen: ik vraag altijd de toestemming van de personen die op de foto staan (of van de ouders als het over kindjes gaat). En ik zet alleen flatterende foto’s op internet. Geen foto’s van zatte feestjes en gekke bekken.

Alleszins: de blog van A. vind je hier! En ja, ze weet meteen veel om over te schrijven!

Vrijdagmorgen naar de solden geweest en behoorlijk wat kunnen scoren voor Janne. Alleen geen jas voor Peter. In de Inno werden we tegengehouden omdat één van mijn zakjes piepte. Het is te zeggen: we hebben braaf gewacht op de security want we konden eigenlijk al lang weggeweest zijn. Die man van de security was zo overdreven correct en zonder humor. En ondertussen gaapt iedereen u aan alsof ge een winkeldief zijt, terwijl er gewoon in een andere winkel een labeltje is blijven zitten. Als ik ga shoppen, let ik er altijd op dat ik al mijn briefjes vraag van mijn aankopen, want het is niet de eerste keer dat me dat overkomt.

Vrijdagavond naar de opnames van “Zonde van de zendtijd” geweest. Twee uur onderweg geweest. Zelfs de opwarmer met dienst merkte dat we er toen niet zo veel zin meer in hadden. Honger! Dorst! Het programma was wel cool en we hebben het zelfs twee keer gezien! En die frietjes daarna hebben gesmaakt, ge kunt dat niet geloven!

Gisteren eens naar Sint-Katelijne-Waver gereden naar vriendjes. Heerlijk gegeten en aangenaam gezelschap. Om dan ‘s avonds naar andere vriendjes te gaan afhaaleten. Thaïs, zo lekker zeg, ik had dat nog nooit gegeten. Om dan naar de quiz te gaan. En daar elfde te worden op 35 groepjes. Niet slecht, zowaar.

Vandaag nog op de planning: Nieuwjaarsreceptie van de stad en de babyborrel van Jules.

Veel te doen dit weekend, maar allemaal wijze dingen. Zo moet een weekend zijn. Met af en toe een rustmomentje weliswaar.

Jullie weten het wel, ik ben lid van het leukste clubke van Gent: The Lunatic Comedy Club. Veel doe ik daar tegenwoordig niet meer voor (we moeten daar eerlijk in zijn), maar dat was vroeger wel anders.

Héél vroeger kon je wel eens improviserend terugvinden op het podium. Maar ik was/ik vond mezelf niet zo’n talent en ik stopte daar al snel mee. Dit zijn de twee enige foto’s die ik terugvind van mij op het podium. En dan nog nauwelijks herkenbaar. (11 december 2000)

Met onze eerste t-shirts zowaar. Veel te groot voor een klein meiske.

Het jaar nadien hebben we nieuwe besteld. Gecentreerde voor de dames. Veel beter! (20 juli 2002)

En binnenkort bestellen we de derde versie.

In oude foto’s zitten snollen is zoooo leuk!

En terwijl ik zit verder te zoeken vind ik nog deze. De mooiste!