Janne en ik staan in de krant vandaag, in De Gentenaar. Dinsdag kwamen de mama’s van de gemeenteraad hier samen voor een interview en een fotosessie. Wij vonden het alvast heel gezellig. Over de combinatie politiek en moederschap. Een interview met drie kindjes jonger dan anderhalf, het leek een hele uitdaging. Maar de kindjes gedroegen zich voorbeeldig, althans dat vonden wij toch. Achteraf hebben we de journalist ook eens ondervraagd. Journalist en drie kleine kindjes: ook geen gemakkelijke combinatie!

Het interview kun je hier lezen. Er zijn ook foto’s bij maar die zijn te klein om hier over te nemen. Als ik ze nog doorgestuurd krijg zet ik ze erbij.

Ben ik een jaartje ouder geworden. Dankzij Facebook vergeet niemand nog uw verjaardag en voelt ge u eventjes héél populair. Zelfs Gunter Lamoot wist dat ik jarig was en kwam me feliciteren tijdens zijn show. Gelukkig niet voor de hele zaal :-)

Heb ik nog niemand ziek gemaakt met mijn cake of broodpudding. Oef!

Kent het verhaal van mijn zus een afloop. Niet de afloop die we gewenst hadden. Als ik eens een gaatje tijd vind, schrijf ik het eens uit.

Is nummer 9 hier eens op bezoek geweest (zo werd ze aangekondigd indertijd). We hadden een fijne namiddag en avond. Leuk om Janne bezig te zien met haar. Als Sophia aan het huilen was, ging Janne haar troosten, of een tutje brengen, of een fles melk… Schattig!

Heb ik nog eens gelopen voor de Challenge. Direct 8 km, want de mannen zijn een beetje vroeger gestart en we zijn niet van plan om ons te laten doen. 8 km, mijn langste training.

De mannen lijken een snelle start genomen te hebben, maar dat is niet helemaal correct: er zijn 40 km te veel bijgerekend door loopjes die ze eerder gedaan hebben. Maar daar komt nog een correctie op!

Janne had wat koorts gisterenavond, dus vandaag moest ik een halve dag thuis werken (terwijl ze sliep). Wat heb ik toch een flexibele job. Mijn over-de-middag-loopje schiet er wel bij in, maar wie weet zijn er straks nog mogelijkheden, als manlief thuis is.

In de tijd dat Janne wakker was heb ik een paar winkels gedaan. In de Hema een andere mama tegengekomen met haar drie maanden oude dochtertje. Met de mooie naam Janne. We lieten ons helemaal gaan en kochten nog wat Jip en Janneke-dingen.

Janne heeft eigenlijk geen knuffel. Het is te zeggen: ze heeft knuffelberen met hopen, maar ze heeft geen favoriet. Ze knuffelt eigenlijk met alles wat ze op haar weg tegenkomt. Een reserveknuffel kopen moet ik voorlopig dus nog niet doen.

Ik heb een cake gebakken en dat was jaren geleden. Hoe vaak ik Piet ook al horen zeggen heb: “Bij patisserie moet het zjuust zijn”, ik heb me daar niet veel van aangetrokken. Het is te zeggen: de ingrediënten waren juist afgewogen, dat wel. Maar in plaats van eerst eiwit stijf te kloppen volgens het recept heb ik heel de boel samengekapt en dan gemixt. Maar toch lekker, nem!

En aangezien de cake gelukt was en ik zin had om nog meer te bakken, ben ik nu bezig aan een broodpudding. Zo simpel dat dat is zeg. Dat ik dat niet eerder wist. En ik vind dat heel lekker. Nu te hopen dat die van mij ook lekker is :-)

Het plan was om 8 km te lopen vandaag maar het ging me gelijk niet goed af. Beetje vroeger gestopt dus.

We zijn nu tien dagen bezig en hebben meer dan 220 km.

Je kan ook de tussenstanden zien van de dames:
Lies (spookske) is de onbetwiste nummer één met 72,34 km!
Kaat heeft al 43,12 km gelopen
Jesske: heeft er 42,67 maar is er al eens 9 kwijt gespeeld door technische problemen.
Ik heb in totaal al 34,85 km gelopen en voor mensen die mij een beetje kennen weten dat dat ver boven mijn gewoon gemiddelde is :-)
Georgina heeft 28,78 km gelopen maar ze is er ook al 10 kwijtgespeeld door technische problemen en eens 10 omdat ze haar materiaal nog niet had. Ze zal me dus wel snel voorbij steken nu. :-)
Nu ja, we lopen in team, niet tegen elkaar en iedereen doet zijn best!

Tijd om het even over de iPod nano te hebben.
Ik heb vorig jaar voor mijn verjaardag een shuffle gekregen en was daar eigenlijk best tevreden mee. Het grote voordeel van de shuffle: de clip waarmee je hem kan vastspelden op je kledij. Deze miste ik al meteen bij de nano. Je loopt er dan maar mee in je hand. Niet dat dat een probleem is, want het is een klein licht dingetje. Ik zou natuurlijk een armband kunnen kopen maar, euh, ik vind dat gelijk nogal een duur spel. En stoort dat dan niet aan je arm? En kun je dan nog vlot je iPod bedienen? Of misschien is zo’n hoesje al genoeg. Maar waarom hangen ze daar geen clip aan? Of misschien is dit nog wel handiger, want nu ben ik een beetje bang om dat klein receiverke kwijt te geraken. Maar da’s misschien wat lomp, niet geschikt voor tijdens het sporten. Zucht. Weer veel te veel keuze, maar het ideale bestaat niet (beschermdingetje met clip).

Enfin, de nano heeft natuurlijk vele andere voordelen. Om te beginnen dat er veel meer muziek op kan. Al is dat voor het lopen niet echt een voordeel, ik luister toch altijd naar mijn zelfde vier CD’tjes. Maar voor op de trein is het wel leuk! En nu ik het ding weer regelmatig aansluit aan de PC zijn podcasts weer interessant! En ook leuk zijn de fotootjes die er op kunnen. Nu heb ik altijd de leukste foto’s van Janneke bij me. En hij is zo mooi (ik heb de zwarte gekozen)! En klein! En licht!

Niet leuk trouwens van Apple: in februari 2005 kocht ik de iPod Mini, 4 Giga. Dat ding werkt nog altijd perfect, daar niet van. Het heeft een zwart-wit schermpje, maar dat geeft me niet. Alleen kan je daar dus niks meer voor kopen want je weet niet zeker of die daar op aangesloten kan worden. Op de site wordt die gewoon doodgezwegen. Bleh. Mijn mini had trouwens wel een ding dat je er op kon schuiven met clip. Nem.

Onze volgende autoradio moet er één zijn waar je een iPod kan op aansluiten. Maar dat zal pas bij de volgende auto zijn. En als Peter mee wil want de hele wereld van iPod gaat voorlopig helemaal aan hem voorbij! :-)

En we zitten al bijna aan 200 km…

Maar zoals Mark opmerkt: Bruno is in staat om dat gat in zijn eentje dicht te lopen! :-)

Vierde loopje, tussen vanalles en nog wat door. Meer tijd dan een half uurtje had ik niet al voel ik dat ik al weer meer aankan. En dat zal moeten als ik niet te veel wil achterkomen op de andere vier dames. :-)
Eens gaan lopen in Eeklo, tussen de boeren en de velden. Den buiten is den buiten niet meer, ik heb twee koeien gezien en het waren dan nog plastieken. Gelukkig ook twee echte (boere)paardjes gezien.

Ondertussen zitten we al bijna aan 140 km. De mannen gaan zich mogen reppen om dat nog allemaal in te halen.

Janneke heeft vanmorgen voor het eerst in een winkelkarreke gezeten. Heu? Ja, dat komt er van als ge uw boodschappen doet via Collect & Go. En voor de kleine boodschappen gaan we naar de plaatselijke kruidenier en dan gaat ze mee in de beco.

Maar man, man, het was goed voor éne keer. Delhaize: zo verleidelijk en zo duur! Geef mij maar shoppen van achter mijn computer.

Dan erna nog iets gekocht waar Janne mee uit een brikje kan drinken zonder dat ze al het drinken eruit duwt. Naar het schijnt kunnen kindjes al met een rietje drinken als ze 14 maanden zijn, maar ik heb dat simpelweg nog nooit geprobeerd. Ze drinkt haar melk uit een fles en water uit een gewone beker of flesje. Nooit een tuitbeker gegeven. Niet dat ze dat nu moet kunnen hoor. Al zal ik het wel eens proberen, uit nieuwsgierigheid. Een melkje of zo, liever geen fruitsap nog.

En dan ook nog een slaapzak gekocht waar je aparte beentjes kunt mee maken. Lijkt me heel handig als je je kind ergens te slapen legt en dan nog moet vervoeren met de auto (zoals gisterenavond). Je hebt er ook met een gat in om de riempjes door te steken, maar daar heb ik al ervaring mee. Hele worstelpartijen met kind, slaapzak en riempjes. Eens zien of deze beter zal zijn. En er zitten zelfs gaten in onderaan waar haar voetjes door kunnen en waardoor ze dan kan rondwandelen. Spijtig van het saaie kleurtje (beige), ik hou meer van leuke motiefjes en leuke kleurtjes, maar hier kwam de praktische kant op de eerste plaats!

En nog een zomerkleedje gekocht voor Janne. En een mini-Monchichi-sleutelhanger. Voor mij. :-)

Tweede loopje zit er op. Die pieken en die dalen begrijp ik gelijk niet zo goed. Ik loop een gelijkmatig tempo dacht ik. Ik stond er vroeger om bekend :-). Het tweede deel had ik veel meer tegenwind, dus had ik daar een trager tempo verwacht. En dat blijkt niet zo te zijn. M’enfin, toch weer 6 km voor de dames.

Ondertussen zit derde loopje er ook op. Een korte, snelle loop. Omdat ik nog eens gelezen had van de Coopertest en ik die nog eens wou doen. Ik loop 2,4km in 12 minuten en zit daarmee in de categorie “goed”. Oef. Daarna beetje gewandeld (dal) en op gemak uitgelopen.

Hoe het met de challenge zit? Goed hoor. De dames zijn supergemotiveerd en doen er alles aan om hun voorsprong op de heren zo groot mogelijk te maken. We zijn de kaap van 100 km gepasseerd en dan moet ge weten dat Georgina wat pech heeft met haar materiaal en dat er bij Kaat en Jess te weinig kilometers aangerekend worden.