Als ge aan het verbouwen slaat, is er altijd een bepaald punt dat ge u afvraagt: “Help! Waar ben ik aan begonnen?”. Wel, dat punt heb ik nu bereikt.

De reden waarom we gingen verbouwen was de vloer: versleten en overal putten waar een mens zijn benen over brak. De pingpongtafel open zetten, ging niet meer wegens nergens recht genoeg en eraan spelen washelemaal gevaarlijk. Een vloerke herleggen dus. En ondertussen de buizen eronder eens nakijken. Dus wat denkt een mens die een beetje ecologisch bewust is en daar wat rekening mee tracht te houden tijdens verbouwingen: “Als de vloer toch open moet is het dé moment om een regenput te steken! Dat gaat me op termijn veel uitsparen, met die stijgende waterprijzen en al. En het is ecologisch! En mijn was gaat zachter zijn!”

Met een paar vakmensen over gepraat en allemaal vonden ze dat een goed idee. Er waren wel geruchten van kelders, maar hé, dat waren toch maar geruchten, we konden daar niks over terugvinden.

Enfin, tot ze beginnen graven dus. Echt wel kelders. Waardoor een put graven nu meer op een put boren lijkt. Waardoor dat ons verdomd veel extra manuren gaat kosten. Waardoor de prijs van het water al veel zal mogen stijgen eer we daar ons voordeel gaan uithalen. Het water sijpelt van alle kanten uit die put. Geen grondwater, maar vuil rioleringswater. Allemaal oude kapotte rioleringen.

Een deel van dat vuile water komt van bij de buurvrouw. Want dat is de extra factor die het nog leuker maakt. De eerste eigenaar van dit huis en de vorige eigenares van de buurvrouw waren minnaars. Er was zelfs een deur tussen de twee huizen maar dat is al lang terug dichtgemetst. Ze deelden lief en leed, maar evengoed de beerput en de rioleringen. De bedoeling is dat alles terug ordentelijk gescheiden wordt zodat de buurvrouw haar eigen aansluiting op de riolering heeft. Want dat moet nu zo.

Enfin, kapotte rioleringen die grondverzakkingen veroorzaken: dat is iets waarvoor ge de verzekeringen kunt inroepen. En dat is nu exact wat wij (ook de buurvrouw) gaan doen. Kwestie van toch ooit wat rendement uit onze investeringen te kunnen halen.

Over twee weken ligt alles terug dicht. ZEN!

De put:

Gisteren pas na de middag begonnen. Deze keer waren van de partij: Johan, Willem en mijn pa. En mijn ma kwam op Janneke letten. Stevig doorgedaan. Ons huis staat er maar sedert 1948, maar er wordt daar al gebouwd van in de 14e eeuw, dus de archeoloog in mij hoopte op een archeologische ontdekking. Plots ontdekte ik een schoon vloerke: wit-zwarte tegeltjes. Even later: plons! En mijn pa weet zich nog net recht te houden aan mij. Het mooie vloertje bleek gewoon het dak van de beerput te zijn… :-) Sedertdien hangt er een penetrant geurtje in onze garage dat we gelukkig vrij goed uit onze woonruimtes weten te weren!

Voor de werken, maar wel al tijdens de opruimwerken:

De beerput, met ladderke over:

De container zat vol, bijna alle tegels waren er uit. Dit weekend verder uitgraven.

Ondertussen is de aannemer er en worden de regenputten al gestoken.

Blij dat we hiervoor geen put zelf gegraven hebben:

Met wat geluk mogen we dit weekend de beerput al dichtgooien, wat de geur wellicht zal verminderen… :-)

Het was al bijna twee jaar geleden dat we nog eens verbouwd hadden, het werd tijd voor een nieuw projectje. De garage, of ook wel de minst gezellige ruimte van ons huis. Maar wel een handige ruimte, zo’n garage in het centrum van de stad! Maar de vloer is kapot en er moet een regenput in komen. En we hoopten op middeleeuwse kelders onder ons huis.
Vrijdag reed Peter over en weer naar containerpark, ging her en der schoppen en kruiwagens ophalen. Ondertussen haalden mijn pa en ik de garage leeg en vulden we de kelder. En mijn ma had de handen vol met de twee kleintjes: Emelie (mijn metekindje) was er ook want mijn broer is ook aan het verbouwen. Ook zijn garage. En mijn ouders hebben hun dak geïsoleerd en zitten dus eigenlijk ook nog in de verbouwingen.
Op zaterdag kregen we nog meer hulp: Goya en Lies kwamen af en ook Joris en Dirk hadden hun werkplunje aangetrokken. Zwaar werk want onder onze vloer zat een laag zand met veel puin verborgen. Om 16 uur hielden we het voor bekeken. Geradbraakt, de vloer half uitgebroken en uitgegraven en de container voor de helft vol. Straks nog een paar uurtjes breken zodat de container helemaal vol is. En volgend weekend deel twee.

Foto’s: allemaal van Goya. We hebben er zelf ook, maar ik moet ze nog opladen.

* omdat het regent en maar blijft regenen en ik wil zon en terraskes
* omdat de meeste auto’s niet willen stoppen voor fietsers in de gietende regen ook al hebben die fietsers voorrang – en dat op de dag van de hoffelijkheid in het verkeer.
* omdat sommige mensen zaken nogal bij het haar kunnen sleuren
* omdat de zomermode niet is wat ik zou willen
* omdat ik een halve middag geshopt heb en niets gekocht heb omdat ik niets vond dat me aanstond
* omdat de dingen niet altijd gaan zoals ik zou willen dat ze zouden gaan
* omdat ik mijn loopschoenen en Nike+-receiver vergeten ben op het werk en dus het hele weekend geen kilometers kan verzamelen voor de challenge

Gelukkig is er morgen een nieuwe dag. Een dag waarop we ons garage leegmaken om zaterdag de vloer te beginnen uitbreken. Zucht. Mja, dan kan ik me daarop uitleven, ook nog niet slecht.

Verdorie, ik was baby Trijn in mijn lijstje vergeten zetten! En da’s dan nog een specialleke! Trijntje besloot 5 weken vroeger dan voorzien de buik te verlaten. Het waren hectische weken, maar intussen stelt ze het goed! Trijn heeft al een zusje Fien en een broertje Klaas en is het dochtertje van Katrien en Inferis. Proficiat! Je kan hen hier volgen.
En ook Trijn vind ik een fantastische naam! (ik vind bijna alle namen met een ij in geweldig)

Allez, toch 2 meisjes voor 3 jongens!

2009
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek

De baby’s van 2007 en 2008
(Lees meer …)

Een onverwacht avondje vrij, want de gemeenteraad werd op één avond afgesloten. Dat gebeurt niet zo vaak dus dat moest quality time worden met Janne. Maar een verkoudheid en een rothumeur zorgden ervoor dat dochterlief al snel in haar bed zat.

Toch trots op de dochter:
* omdat ze vanmorgen en vanavond de weg naar de crèche helemaal te voet aflegde (trap en al) en mooi aan het handje bleef. Dat is ook niet altijd het geval.
* omdat ze gisteren bij “de groten” gerekend werd in haar groep. Het gaat snel, meneer, vorig jaar was ze nog de kleinste.
* omdat ze gisteren-wegens veel zieken bij de verzorgsters- voor een uurtje of twee in een andere groep werd ingedeeld. Ze kende de ruimte niet, ze kende de verzorgsters niet, maar dat deerde haar niks. Spelen en druk bezig zijn, ja. Ik kreeg een complimentje van de verzorgsters voor mijn flinke dochter.
* omdat ze zondag zonder vrees het springkasteel opkroop. En niet onder de indruk was van een meute tienjarigen. Mama weet weer wat haar taak is de komende feestjes: schoenen uit en mee op het springkasteel om Janne Zonder Vrees te beschermen tegen dat jong geweld.

Juij! Briek is vannacht geboren! Een echt coureurke naar het schijnt. 3,120 kg. Broertje van Jef. Proficiat, Piet en Karen!

Sophia blijft voorlopig het enige meisje. Stand jongens-meisjes: 3-1

2009
24/1: Sophia
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek

De baby’s van 2007 en 2008
(Lees meer …)

Zou dat nu toevallig zijn, of is dat eerder een trend, dat ge uw kindjes aan allerlei onderzoeken kunt laten meedoen?

Onlangs in de crèche kregen we de vraag voor één of ander motorisch onderzoek. Vragenlijstje invullen (wanneer zat/stapte ze, zat ze vaak in maxi-cosy/park/speeltapijt, …). Janne werd een uurtje meegenomen voor motorische testen en ze vond het naar het schijnt heel erg leuk. Daar verschiet ik nu niet van zie. Als ge er maar mee bezig zijt. :-)

Dan een tweede vraag ivm spiegelneuronen. Ik kende dat ook niet, maar die dingen zouden een rol spelen bij de sociaal-emotionele ontwikkeling. EEG-onderzoek: dat is een badmuts met elektroden. Zonder straling en ge moogt bij het kindje blijven gedurende de hele test. Als beloning krijgen we een foto met de badmuts en een waardebon van 20 euro.

En dan hebben we nog een sociologisch onderzoek, van een prof waar ik zelf nog les van kreeg. Over de moeilijkheden waarmee ouders van jonge kinderen geconfronteerd worden om zo een beter zicht te krijgen op de noden en behoeften die pril ouderschap met zich meebrengt.

Onder het motto: “alles voor de wetenschap” doen wij daar gewillig aan mee. Al zal het toch niet aan dat tempo moeten voortgaan. :-)

Moment van de dag: Janne die een oortje grijpt van de iPod en tegen haar oor duwt. We luisteren samen naar het negende nummer op de nieuwe CD van Laïs. (fenomenaal goed nummer gebaseerd op Shostakovich, fenomenaal goeie CD, al is het even wennen). Janne beweegt mee op de muziek. Janne pakt me vast. Janne knuffelt mij.

Al was samen op het dakterras kuisen ook weer leuk. En samen in de zetel naar TV kijken. En haar zien rondlopen met haar rollende kat. Of haar druk bezig zien met een stok, als was ze een polsstokspringster.

Ach, ieder uur met Janne is zalig, is genieten, is een cadeautje met een mooie strik rond.

(Wat een kleffe post, hé. Dat doet het moederschap nu eenmaal met een mens.)
(En ondertussen hebben we tickets gekocht voor alweer een optreden van Laïs. Janne kan helaas niet mee.)
(Oh, wel onnozel aan die CD is die “hidden track” in het laatste nummer. Heel goed, daar niet van, maar waarom moet ik daar 9 minuten op wachten?)

Nog maar twee loopjes gedaan voor de tweede challenge. Ik had net als Kaat eventjes een beetje een loopdepressie of zo. Te veel en te ver gelopen. Weer gemerkt dat ik liefst 5 à 10km loop, al wat meer is vind ik niet meer leuk. Voor de tweede challenge ga ik mijn eigen tempo lopen! De draad weer opnemen, maar niks forceren.

De mannen bijhouden zal moeilijk worden. Er zijn te weinig vrouwelijke mannen! :-)

En wereldwijd is het al helemaal om zeep! :-)