Professor John Vincke is gestorven.

In mijn schoolloopbaan zijn er maar een paar mensen die een stempel op mijn leven gedrukt hebben en hij is er zeker één van.

Toen ik in eerste kan pol & soc kwam, dacht ik om in tweede kan voor politieke wetenschappen te kiezen. Maar toen was er John Vincke. Het was het eerste jaar dat hij les gaf aan de eerste kan, maar hij was een begenadigd lesgever. Ik hing aan zijn lippen toen hij aan het vertellen ging. Het boeiendste vak uit de hele eerste kan, zonder twijfel.

Maar ook het gevreesde buisvak. De dag voor het examen dacht ik er zelf aan om blanco in te dienen. Ja, ik was één van die studenten die altijd dachten dat ze het niet gingen kunnen, maar het achteraf wel altijd gekund hadden. Het was het énige mondelinge examen in eerste kan. Ik kwam buiten met een 14 en had het hoogste cijfer van die ochtend. Er was nog iemand met een 12 en twee mensen met een 10 en al de rest was gebuisd op een groep van 50. Trots dat ik was! En toen wist ik het zeker: volgend jaar studeer ik sociologie.

Ik heb nog veel les gehad van de man in hogere jaren. Stapels Engelse en Franse literatuur moesten we doornemen. Maar altijd even boeiend. Ik heb veel geleerd van die man. Bedankt daarvoor! Bedankt, John.

Ja, ik vind het ook. Dit kleedje is waanzinnig leuk. Janne had eigenlijk al genoeg kleedjes maar ik kon het niet laten.

Drie winkels hebben we moeten doen om er nog ééntje te vinden en het heeft ons tien euro gekost. Maar het is ongetwijfeld al de aankoop van het jaar geweest! Die dingen zijn simpel en bestaan al heel lang: zelf ik heb er in mijnen tijd nog op gereden. Makkelijk mee te nemen en dolle pret gegarandeerd.

Vanmorgen nog op een zonnig terras met fantastisch uitzicht in de Bourgondië (tussenstop) en nu al in het stadhuis. Het kan verkeren, zelfs op één dag.

Dingen die fantastisch waren aan de vakantie:
* Het weer! Voor minder dan 28 graden gingen we blijkbaar niet. Eén keer een paar druppels regen gevangen maar we moesten ons al haasten om ze te vangen. Dat gaf me meteen de gelegenheid om Janne haar collectie mooie kleedjes uit te testen en te fotograferen. Later meer.
* Het huis! Het was weer een fantastisch huis. Mooi ingericht met alle voorzieningen die we nodig hadden. Nice!
* Uiteraard: de vrienden! Op reis gaan met vrienden vinden wij super leuk. En het waren stuk voor stuk leuke mensen, gemakkelijke mensen, flexibele mensen… Heel veel plezier gehad. Ik wil nog met hen op reis!
* De kindjes! Nog leuker wordt het als die vrienden ook hun kroost meehebben. Zo was er Yuki van bijna drie. Haar favoriete quote: “Neen! Ik wil dat niet! Ik vind dat niet fijn!” Maar een heel lieveke eigenlijk en het grote voorbeeld van Janne. Samen hebben ze kilometers afgelegd op hun fietske (ze hadden toevallig alletwee hetzelfde mee). Verder waren er nog Nika (zusje van Nika, werd één jaar op reis) en Helena (9 maanden). Alleen dochters dus. Met zes volwassen mensen kinderliedjes zitten zingen om de kindjes in bed te krijgen: het blijft een memorabel moment.
* Het eten! Op reis gaan met vrienden die graag en goed koken is echt een aanrader. Al heb ik ook wel mijn best gedaan met een quiche, een risotto en een broodpudding.
* De wijn! Lekkere wijn daar voor géén geld.
* De streek! Mooi! Mooie route gedaan

Minder leuk:
* Rijden. Peter en ik rijden alletwee niet graag met de auto en het is altijd gekibbel om wie moet rijden. Deze keer eigenlijk niet: Peter reed en ik zorgde voor de Janne-entertaining.
* Janne vindt zo lang met de auto rijden ook niet leuk. Het viel best mee, behalve zaterdag, toen ze al doodmoe was toen we vertrokken maar categoriek weigerde om te slapen. 3,5 uur afgezien en uiteindelijk hebben wij gewonnen!
* Kunnen ze geen flitsmachine verzinnen om op reis te gaan? Misschien toch maar weer eens vliegen proberen?
* De splinters die het terras gaven in de voetjes van Janne en Yuki de eerste dag. De rest van de reis kregen ze verbod om blootvoets het terras te betreden. Morgen naar de dokter om te vragen wat er moet mee gebeuren. Wij kregen ze niet verwijderd.
* Janne haar veranderd slaappatroon: waar ze thuis graag slaapt tot 9 of 10 uur vond ze het daar nodig om daar mee te beginnen feesten om half 7, 7 uur. We duimen dat haar slaappatroon weer volledig normaliseert nu.

Maar echt, het was een fantastische vakantie. Ik kan er weer helemaal tegen. Allez, na nog een nachtje slaap :-)

De jongens blijven maar komen. Eerst werd Henri geboren, zoontje van KleinKonijn. Broertje van de allerschattige Renee.
En gisteren werd na behoorlijk lang wachten (toch een dag of 8 over tijd) Arthur geboren, eerste zoontje van Willem en Lieve. En ik was er nochtans zeker van dat het een meisje ging zijn!
Proficiat aan allen!

2009
stand jongens-meisjes: 7-2
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
20/5: Arthur

De baby’s van 2007 en 2008
(Lees meer …)

Hoe smaken toch kunnen verschillen hé. Lies vertelde onlangs nog over haar eerste echte ervaring met Japans eten. Voor haar een absolute meevaller. En als ge de boekskes moogt geloven ook: Japans eten is momenteel hét van hét. Vorige week was er een heel deel van de Knack gewijd aan Japans eten.

Ik vind het maar niks eigenlijk. En het is niet dat ik nog niet naar een echte, deftige Japanner geweest ben hé. Een paar weken geleden gingen we naar Amatsu in Gent. Volgens onze vrienden die regelmatig Japans gingen eten een hele goeie. Een heel gezellig restaurant en de bediening is ook fantastisch. Daar hoor je me niks verkeerd van zeggen.

We kozen het sushi/sashimi-menu. Maar dat eten is dus niet aan mij besteed hé. Ik vind het allemaal wat flets, wat gewoon. Zeewierdinges, brr. Ik stel me ook vragen bij die rauwe vis. Dat is blijkbaar op een heel speciale manier gesneden en ze moeten daar jaren op oefenen. En dan denk ik: “wat maakt mij dat nu uit hoe die vis gesneden is, rauwe vis is rauwe vis. Als de kwaliteit maar goed is en als hij maar vers is.” Heelder discussies al over gevoerd met kenners vanJapans eten, maar ze krijgen het er niet ingestampt bij mij dat die manier van snijden iets doet aan de smaak van het eten.

Enfin, en dan hebt ge nog de stokjes. Heel zenuwachtig werd ik daarvan. En ik ben dan veel te trots om gewoon bestek te vragen hé. Ha neen, madam gaat Japans gaan eten en dan zal ze met stokskes eten. Halverwege had ik er genoeg van en heb ik de strijd gestaakt. Best dat onze tafelgenoot veel honger had en de rest opgegeten heeft.

En voor de prijs moet je het ook al niet doen. 150 euro per koppel. Slik! Als ik het écht lekker en de moeite waard vind, dan geef ik dat graag, maar dat heb ik met Japans dus niet.

En komt nu niet af met: “Ja maar, ga eens naar nen écht goeie Jappanner” om mij vervolgens en adreske te aan te smeren. Het gaat niet meer pakken, vrees ik. Geen liefde voor Japanners.

Wat ik wel heel lekker vind, is sojasaus bij rijst. Dat wel. Maar verder niks boven nen lekkeren Italiaan. De keuken hé, niet de kok!

Hoe het ingebakken zit in die kindjes, vraagt een mens zich soms af. Hoe meisjes naar meisjesdingen grijpen en jongens naar jongensdingen.

Toen Janne een maand of 7, 8 was zag ze bij Marilou een pop. Ze moest die pop hebben en heeft zich daar de rest van de tijd mee geamuseerd. Vanaf toen was het zo dat als ze een pop zag, ze daar ook mee wou spelen. Eerst gaf ik haar wat oude poppen van mij nog, maar toen kreeg ze een van haar mémé. Een my first Annabell pop. En ze zeult daar dus hele dagen mee rond. Ze zet die op het potje, steekt die in bad, doet alsof ze verpampert, geeft eten, tutje, allez de hele reutemeteut. Grappig om zien eigenlijk.

Maar ook wel verbazingwekkend. Ik stimuleer haar daar niet in, ik laat haar gewoon doen. Toch vreemd dat veel (zeker niet allemaal) daar zo automatisch in groeien. Net als jongetjes met auto’s, als ik Nike mag geloven over Tristan.

Nu was ik eens aan het kijken naar andere kleertjes voor die pop want dat éne dingetje heeft dus al vree afgezien. Sjonges, dat is een hele aparte markt waar ik duidelijk nog niet van gehoord had! Blijkbaar is er een grotere versie van de pop en die kan zowat vanalles: lachen, hoofd draaien, brabbelen en zelfs wenen met echte tranen. Beetje griezelig. Brrr. En massa’s ander gerief te koop voor die pop! Zottekes! Een hele babyuitzet maar dan in het klein!

Voor de kleine pop gelukkig minder keuze. En de kleertjes zijn allemaal lelijk. Roze en tuttig. En duur.

Dus Het Grote Plan is dat ik naar de Sleepstraat ga gaan om een stukske stof en zelf iets in mekaar ga naaien. Met de hand, want ik heb nog geen naaimachine. Maar die komt er ooit nog wel, zegt een Even Ambitieus Plan.

Maar verwacht hier niet meteen Mme Zsa Zsa of Izemoslife creaties van mij. In de lagere school heb ik nog wel eens iets in mekaar genaaid, maar de laatste 20 jaar heb ik niks meer gedaan dan een knop terug aangenaaid. Een mens moet klein beginnen. En als het mislukt: het is maar een poppenkleedje, hé. Het is niet alsof ik er mijn kind in naar school stuur hé.

Het is een belangrijke match voor AA Gent vanavond, heb ik gehoord.

Binnenkort ga ik eens met Janne. We zijn al aan het oefenen. Op de tribune van de feecee (bescheiden beginnen hé).

Door Nadine ben ik een Chocodelice-verslaafde geworden. En ik was niet alleen: ook Webpalet was er dol op.

Vorige week was de fles de zoveelste keer leeg en dan ga ik meteen nieuwe kopen. Overal gaan zoeken. 5, 6 winkels gedaan en overal lege rekken. Zo populair? Of wat was er aan de hand? Navraag gedaan in mijn vertrouwde Spar. Chocodelice uit de handel genomen wegens productiefoutje.

En hier de reden. Sommige flessen stonden bol, een probleem van gisting. Volgens mij was dat de oorzaak van de onploffing bij Webpalet ipv een vriendelijke Meli-werknemer die de fles extra vol gedaan had… Nu ja, ze zijn er precies niet ziek van geworden daar. :-)

Hopelijk vinden ze snel een oplossing. We moeten het nu een paar maanden zonder Chocodelice doen. En ik lust geen speculoospasta.

Jonas en Janne, die twee komen goed overeen. Sedert Janne kan lopen, zijn die twee de hele tijd samen als ze mekaar eens zien. Jonas legt het Janne uit.

En dan kijkt ge even niet en dan gebeurt er dit!

Een kusje van Jonas aan Janne! Lief hé! Gelukkig was er Peter met zijn paparazzi-lens om dit mooie tafereeltje vast te leggen.