Janne haar muggenbeten leken beter vandaag, maar een t-shirt met korte mouwen was nog geen goed idee. Er werd nog duchtig verder gekrabd. We gaan dus nog maar enkele dagen verder met het gevecht met de siroop en het antibioticazalfke smeren. Dat laatste heeft ze gelukkig wel nog graag. Enfin, haar armpjes zijn tenminste niet meer helemaal ontstoken en ze ziet er al niet meer zo afschrikwekkend uit. Hoewel de mensen nog spontaan tips komen geven: “Ge moet een muggennet hangen”, “Euh ja, één zonder muggen in dan wel”. Peter trekt al een week geen foto’s meer van Janne, het moet de eerste keer in haar leven zijn zolang zonder foto’s :-) Tip: Mitopik zalf is veel efficiënter dan pakweg Euceta en mag ook voor kindjes en zwangere vrouwen. En het ruikt nog lekker ook!

Het schoenenmysterie. De teenslippers heeft ze ondertussen wel al een paar keer moeten dragen, onder luid protest. Voor de Teva’s krijgt ze een jaar uitstel, die zijn toch nog te groot voor dit jaar, volgend jaar gaan ze perfect zijn, vermoed ik. Maar! Van Sandrien kreeg ik gele Crocs, die te klein waren voor haar zoontje. Vandaag in de bus, ik toon ze aan Janne, Janne zet haar neer, doet haar schoenen uit en de Crocs aan… Ze is er dol op! Omdat het gele zijn? Ik vermoed zoiets… Onze reisgenote had gele Birkenstocks en iedere keer als ze die aan had ging Janne enthousiast naar de gele Birckenstocks… Alleszins: bedankt, Sandrien, ze zijn hier goed terechtgekomen!

Ik ben dol op het nieuwe reisbedje dat toegekomen is. Lang getwijfeld, maar een gewoon reisbedje is lomp, weegt als lood en neemt veel plaats in in de auto. En bij ons wordt dat toch veel meegesleept. Dat nieuwe is echt een verademing… licht en klein en er zit zelfs een slaapzakje bij! Muggennet en verduistering zitten gewoon standaard ingebouwd. Janne was alvast heel enthousiast om er in te kruipen, benieuwd of ze er ook wil in slapen, want ze is dat toch nog toe niet gewoon hé. Maar Jipke gaan we dat wel gewoon maken.

Met Jipke alles goed, denk ik. Ik kijk uit naar de eerste stampjes, dat maakt het toch concreter. Met wat geluk binnen een week of twee (bij Janne op 16 weken). De vermoeidheid is er nog steeds, vrees ik. Ik lig ’s nachts altijd een uur of twee wakker (van 5 tot 7), maar slaap dan verder tot 9 uur en ’s namiddags doe ik wel eens een dutje. Volgende week terug werken, benieuwd hoe dat dan gaat gaan.

K. was een stokoud vrouwtje, ze woonde in ons straat. We schatten haar wel 130 jaar, zo leek het wel maar eigenlijk was ze pas 89. Een klein tenger vrouwtje, kromgebogen, haar boodschappenkarretje achter zich aan zeulend. Het leek wel het heksje uit Hans en Grietje.

Ze had weinig contact met andere mensen, alleen omdat het moest. Met de huiseigenaar, die boven haar woonde en haar vorig jaar nog redde uit een brand. Met een paar mensen die boodschappen deden voor haar, want sedert die brand leek dat niet meer te lukken. Met mensen van Familiezorg, die haar hielpen. In de mate dat ze mochten van haar, want in haar slaapkamer mochten ze bijvoorbeeld niet komen. Een vreemd vrouwtje, die K. Familie hebben we nooit gezien.

Vorige week is K. gestorven. Alleen, op haar bed. Een paar uur later werd ze gevonden. Omdat er -behalve van een halfzus- geen sprake was van familie, zou de begrafenis door de stad geregeld worden. Niemand die wist of ze liever begraven of gecremeerd wilde worden, daarover had ze het nooit. Dan wordt er gecremeerd. We vonden het mensonwaardig dat ze alleen begraven (allez uitgestrooid) zou worden, dus probeerden zoveel mogelijk buren toch naar de begrafenis te gaan. We wonen hier in een klein dorp. Negen personen waren dan toch aanwezig om K. te begeleiden naar haar laatste rustplaats.

En plots was er familie. Twee mensen op de begrafenis. Nooit gezien, nooit gehoord, een verre nicht of zo. Na de begrafenis stelden ze alles, maar dan ook alles, in het werk om zo snel mogelijk haar woning in te breken om dan mee te grissen wat kon. Veel was dat niet overigens. En weg waren ze weer. Iets zegt me dat ze de rommel opkuisen wel aan een ander zullen overlaten.

Lijkenpikkers, gruwelijk. Om van te kotsen.

Mijn feesten zullen nog nooit zo kalm geweest zijn. Wat is er nog gebeurd?

Woensdag deed ik met een deel Gentbloggers de boottocht naar de Oude Dokken. Ik ben goed op de hoogte van de plannen, maar het is altijd wel eens wijs om dat te zien vanop het water. Janneke vond het minder wijs. Ik had de boottocht ook wat onderschat van duur en daardoor had ze honger en was ze moe. Maar met de hulp van twee ervaren moeders van vier konden we vermijden dat ze haar tut in het water smeet. ’s Avonds wilde ik nog naar Bataclan gaan met haar, maar door het slechte weer (de meest uitgeregende avond) kwam daar niks van.

Op donderdag, vrijdag en zaterdag zouden we volk over de vloer krijgen. Al ons graafpersoneel in de garage werd beloond met een etentje. Op donderdag een zeer leuke avond gehad. Maar op vrijdag alles af moeten gelasten want ik eindigde op de spoed. Niks ernstigs, wel even stevig schrikken en een paar daagjes rustig aan doen. Daarom werden de Gentse Feestenplannnen van vrijdag-zaterdag-zondag meteen geschrapt. Geen paar uurtjes Bataclan, geen Verborgen Terras, geen Boomtown, geen Middeleeuws ontbijt. Spijtig, maar niks aan te doen. Gelukkig hadden we zaterdag wel een hele leuke avond met Goya, Lies, Nike en Stefan en natuurlijk in de hoofdrollen die avond: Janne, Tristan en Ella. Beeldmateriaal volgt wel.

Vandaag ga ik dat alsnog goedmaken met een paar uurtjes Bataclan. Regen of niet, naar buiten ga ik zodra Janneke wakker is. Al zal dat bezoek ook onderbroken worden door een doktersbezoek: zaterdagavond hebben een drietal muggen zich gezellig genesteld in de klamboe van Janneke. Zodra ze sliep, werden ze blijkbaar gefrustreerd door hun gevangenschap en hebben ze zich compleet uitgeleefd op Janneke. Het kind werd wakker met wel 50 muggenbeten op armpjes en gezichtje. Ze heeft slecht geslapen vannacht en een deel staat gezwollen, rood en voelen warm aan, dus de dokter vond het beter dat ik even langsga met haar.

Ondertussen zijn de beestjes uitgeroeid en staat de kamer vol citronelladinges ook. Vuile rotbeesten!

Dag 1: een toerke van we zien wel, nog niet eens tot aan het einde van het Baudelopark geraken en al drie groepjes mensen tegenkomen die ge kent, om 17 uur ’s of zo. Met de laatsten dan maar een drankje genuttigd in het Baudelopark. Janne vond het vooral fijn om op het podium rond te crossen. En ik daarachter. Naar huis gaan en de buren zien zitten op het terras van de Multatuli. Mee aanschuiven en frietjes en stoverij bestellen.

Dag 2 en 3: niet geweest

Dag 4: Na Janne haar middagdutje haar onder veel gekrijs in haar teenslippers gewurmd en naar de plaats gaan die niemand mag weten. Daar veel volk zien, maar bijzonder weinig volk dat ge kent. Janne op de draaimolen zetten. Die is echt zot van iets dat schommelt of draait. Ik zou haar daar zonder probleem om 16 uur kunnen inplanten om haar drie uur later terug te gaan oppikken. Wat we niet gaan doen natuurlijk. Onmiddellijk daarna terug wegvluchten voor het onweer. Janne naar Nike brengen en met een collega-raadslid naar een toneelstuk gaan van een ander collega-raadslid (drie partijen vertegenwoordigd!). Onderweg naar huis iets eten, Peter en Janne oppikken en naar Baudelopark alwaar er afgesproken was met de Lunies. Loslopende Dobbermannen in het Baudelopark vind ik nog steeds onverantwoord en al zeker tijdens de Gentse Feesten. En ik Janne maar uitleggen dat ze het hondje niet mocht gaan strelen. Toen Janne moe werd naar huis gegaan.

Dag 5: ik wou er van profiteren dat ik veel te vroeg wakker was om te gaan Middeleeuws ontbijten terwijl man en kind nog sliepen. Helaas beginnen de Middeleeuwers er pas aan om 8.30 uur en stond ik daar een half uur te vroeg. Efkes gaan kijken naar de Vlasmarkt en het is gelijk Ivan zegt: “Voor geen geld ter wereld had ik toen willen ruilen met het soort Gentse Feesten dat ik vandaag beleef. En voor geen geld ter wereld zou ik vandaag willen ruilen met het soort Gentse Feesten dat ik toen beleefde.” Echt niet.

Staan nog gepland: dat Middeleeuws ontbijt (moet toch eens lukken), bootje varen, een avondje Boomtown en voor de rest zien we wel… Dat zijn Gentse Feesten vooral voor mij: we zien wel…

Janne haar gele schoenen zijn op zijn minst gezegd een overweldigend succes te noemen. Om te beginnen krijg ik regelmatig de vraag van waar ze komen: Aap Noot Mies. Onze grootste vrees werd niet bewaarheid: ik had schrik dat de lak er snel af ging zijn, krassen enzovoort. Niets is minder waar. Na maanden ravotten, slenteren, spelen, is er nog geen kras op die schoentjes. Soms wat vlekken, ja, en die kuisen we met een nat voddeke er zo weer af. En vooral: overal waar we komen, maar echt overal hé: “Och, wat heeft zij een mooie schattige schoentjes aan!”

Er is ook wel een keerzijde aan de medaille. Het kind is best ijdel en gevoelig voor complimentjes. Na het splinterincident in de Ardèche besloot ik sandalen te kopen voor haar. Ook al omdat ze in die gele schoentjes wel sokken aanmoet, anders heeft ze direct bleintjes. Eerst deed de man moeilijk: Crocs mochten absoluut niet en Teva’s ook niet, want hij vindt dat lelijk. Ikzelf ben jarenlang trouw geweest aan mijn Teva’s maar om echtelijke twisten te vermijden ben ik dan op een gegeven moment maar overgestapt naar de al even elegante Birkenstocks. Maar ik heb dus niets tegen Teva’s, integendeel, ik vind dat heel erg schattig bij kindjes. En gemakkelijk! Het was ook de bedoeling dat ze daar al eens mee in water zou kunnen gaan en dan liever geen lederen sandaalkes, nietwaar? En die waren toch ook al niet meer te vinden in haar maat in de solden. Of het waren lelijke en ik zou al zeker geen lelijke sandalen kopen voor mijn kind.

Bon, ik koop dus voor het kind schattige teenslippertjes, met bandje achteraan. Ik kom thuis, doe het aan haar voetjes, niet willen hé: gekrijs. “Het zal aan dat teendingske liggen”, denken we, “ze zal da nie kunnen verdragen”. Dus ga ik naar de winkel en koop ik alsnog die Teva’tjes. Zelfde scenario: gekrijs, gebrul, tot ze weer uit zijn. Ze wil die niet aandoen. Maar dan ook absoluut niet hé.

Op reis hebben we dat nog een paar keer geprobeerd. Het is op zich al geen gemak om een stampvoetend kind sandaaltjes aan te doen. Als dat dan eenmaal gelukt is, blijft ze krijsen, brullen, met haar hoofd tegen de grond slaan (ja, we hebben er zo eentje) tot ze ze uitgekregen heeft. Als ze dan uitgeweend is, dan gaat ze meestal haar gele schoentjes halen en vraagt om die aan te doen. :-)

We hebben haar nochtans al uitgelegd dat de Teva’tjes ook mooi zijn. En dat Sam en Tristan en Ella en Anna en …. die ook hebben, en dat die toch mooi zijn? Maar neen, Janne is blijkbaar liever uniek en doet liever haar gele schoentjes aan. Iedere dag toon ik haar de slippers en de Teva’s en vraag ik of we die vandaag eens aan gaan doen, waarop ze “Neen!” zegt en al vlug wegduikt. Het kind krijgt inmiddels trauma’s van haar sandalen denk ik.

Pas op, en het gaat nog verder dan dat! Gisteren zat ik in huis met mijn Birkenstockjes aan. Ze komt naar mij en doet ze af, neemt ze mee. Ze gaat naar de keuken, neemt mijn elegante rode schoentjes en steekt die aan mijn voeten. Ook mama moest mooie schoentjes aandoen. :-)

Enfin, als het dertig graden is en ge ziet Janne lopen met gele schoentjes en sokken in: het is dus haar eigen schuld hé. En nog: iemand nog tips hoe ik haar alsnog sandaaltjes kan leren dragen?

Bedankt voor de felicitaties! En hoe ik me voel? Goed:

• De misselijkheid in de zin van ik-moet-iets-eten-want-ik-ben-misselijk (heel vreemd toch) is zo goed als over. Bij Janne zocht ik mijn toevlucht in rijstkoeken, deze keer waren het Parovita’s. Kwestie dat die dingen dan geen te uitgesproken smaak mogen hebben. En dat het geen fameuze dikmakers zijn, is ook mooi meegenomen.
• Ik heb één keer mogen kennismaken met de fameuze ochtend(kots)misselijkheid! Hoera! Vooral omdat het bij die ene keer gebleven is!
• Maar wel moe, moeder, moedst. Tijdens de eerste weken nog niet zoveel last van, toen waren er nog avondlijke vergaderingen. Daarna wel last van en dan viel ik meestal in slaap vlak nadat ik Janne in haar bedje gestoken had. Nu heb ik verlof en profiteer ik ervan om iedere middag een dutje te doen, terwijl Janneke slaapt. Zalig :-)
• Ik onthou weer veel beter mijn fantasierijke dromen. Ik heb al één keer gedroomd dat het een jongen was en al één keer dat het een meisje was. Ik heb dus al zeker één keer gelijk gehad. Voor de rest verliep het scenario gelijkaardig in beide dromen: het kind was al geboren en we hadden nog steeds geen compromis over de naam. Meteen weet je de grootste bezorgdheid voor tijdens deze zwangerschap.
• Dat buikje komt inderdaad rapper bij een tweede. Ik zie mensen regelmatig kijken: “is die nu verdikt of is die nu zwanger?”.
• Meteen al naar de Plus1 geweest om nog wat solden in te slaan: 1 t-shirt met lange mouwen en 1 gilet aan de helft van de prijs. En één kleedje uit de nieuwe collectie. Hoera!
• Hoe graag ik ook zwanger ben: de eerste drie maanden zuigen. Ge voelt u misselijk, moe, ellendig, ge moet toneel spelen omdat ge niks moogt drinken, ge moet eten weigeren waar ge anders ook geen neen tegen zegt en vooral GE MOET ZWIJGEN! Kijk, als iemand anders mij zegt dat ze zwanger is maar dat ik nog moet zwijgen, dan heb ik daar geen problemen mee, ik zwijg als vermoord. Maar als het over mijn eigen gaat, dan is dat plots veel moeilijker. Blij dat we daar alweer vanaf zijn.

Zoals jullie misschien wel gelezen hebben, heb ik me op het laatste moment teruggetrokken als kandidaat-schepen. Hieronder lees je waarom.

Ik was één van de drie kandidaat-schepenen die zich op het laatste moment hebben teruggetrokken. Ik wil dat verklaren.

Eén van de beweegredenen was dat ik het geen goed idee vond dat we met 6 kandidaten naar de partijraad zouden trekken. Dan kan je beter al de “selectie” zelf wat verdunnen.

Een andere reden is dat ik er me van bewust ben dat het schepenambt een zware job is, die ik momenteel moeilijk kan combineren met mijn gezinsleven. Mijn dochtertje Janne (bijna 2) vraagt nog de volledige en nodige aandacht. En mijn man heeft een job met zeer onregelmatige uren, als journalist bij Sporza en Radio 1, waardoor er nu al heel wat planning en organisatie aan te pas komt.

Maar de voornaamste reden is dat ik opnieuw zwanger ben. Eind januari komt er nog een kleintje bij. Dus verzwaart de gezinssituatie nog wat. Bovendien zou ik het een enorm fout signaal hebben gevonden om me kandidaat te stellen voor iets waarvan ik wist en weet dat ik na enkele maanden al zou moeten afhaken door een bevalling.

Na Freya Vandenbossche (begin december) en Sofie Bracke (half januari) ben ik dus het derde gemeenteraadslid dat zwanger is… Een vruchtbare gemeenteraad, dat zeker!

Ik zou zeker graag schepen worden in Gent. Maar volgens mij is het beter nog even te wachten. Nog wat bijleren, nog wat politiek meer tot mij nemen, nog wat meer dossierwerk verrichten. De volgende legislatuur is over drie jaar, dan zijn mijn kinderen drie en vijf, dat biedt al meer perspectieven om zo’n zware klus op mij te nemen.

Zo, even verklaard. Geen negatief verhaal dus, geen probleemverhaal, geen twist, geen discussie, gewoon realisme dat me gebiedt te zeggen dat ik beter nog eventjes wacht.

Het was trouwens nog een heksentoer om één en ander stil te houden tot gisterenavond, tot we het konden vertellen aan nog enkele goede vrienden. Daniël Termont woensdagavond op de partijraad: “Lien trekt zich terug omwille van persoonlijke redenen, ik mag daar nu nog niks over zeggen, maar ze zal dat later wel zelf toelichten”. Het merendeel van de mensen van de zaal had het toen wel al door :-)

Ah ja, de roepnaam is Jip. Jip en Janneke, hé.

5 daagjes naar de Loirestreek, alweer met vriendjes. Deze keer waren Joris, Lise, dochter Sam (26 maanden) en Milo (4 maanden, Peters petekindje) van de partij. En Lies en Bert kwamen ons ook één dagje vervoegen.

Het weer was afwisselend: half om half goed weer en slecht weer. Maar toch nog kunnen genieten van een duik in het zwembad!

De bed & breakfast was niet slecht, maar geen aanrader. En we hadden blijkbaar over het hoofd gezien dat er geen avondeten voorzien was, dus dat werd iedere avond iets zoeken om te gaan eten. Met twee tweejarigen en een baby was dat euh soms wel een uitdaging! :-)
We bezochten een paar kastelen (Cheverny en Chambord), een paar steden (Blois en Orléans) maar we genoten vooral van de rust en het aangenaam gezelschap!
Meer foto’s volgen later, ik heb ze nog niet allemaal kunnen bekijken. Sam en Janne hadden twee keer hetzelfde kleedje en we vonden het wel grappig om hen hetzelfde te laten aandoen!


Nu gedaan met op verlof gaan, maar ik heb nog twee weekjes thuis vakantie!

Een week geen internet, enkel vrienden, het kan heel louterend zijn. Even niet veel tijd, morgen meer, maar alvast de babystand even updaten.

Els, een trouwe lezeres van mijn blog, werd op 10 juli mama van een dochtertje Enna. Goed voor 3450 gram en 50 centimeter. Enna is het zusje van Aaron, die is een dag of tien jonger dan Janne. Proficiat, Wim en Els!

2009
stand jongens-meisjes: 9-5
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
12/5: Eleonore
20/5: Arthur
4/6: Martha
11/6: Berk
20/6: Merlijn
10/7: Enna

De baby’s van 2007 en 2008
(Lees meer …)

Ik zing heel graag, maar ik doe het niet vaak meer. Tenzij als ik alleen in de auto zit maar dat gebeurt erg weinig. Van mijn zesde tot mijn achttiende zat ik in een koor en zong ik veel. Ook nog een paar jaar notenleer en samenzang gedaan op de muziekschool. En dat vond ik allemaal heel erg leuk. Nu komt dat er zo niet meer van.

Omdat ik dat toch nog eens wat meer wou zingen besloot ik eens rond te kijken wat de mogelijkheden zijn. Iets op wekelijkse basis: dat krijg ik echt niet in mijn rooster ingebouwd. Iets in de vakantie dan. Wisper had meteen iets cool zitten: een weekend kennismaking a capella zingen. Twee namiddagen van 14u tot 17u, perfect. En ik vond al snel een gewillig slachtoffer dat mee wou zingen met mij, ook fijn!

En het was wijs. Het was niet allemaal makkelijk, maar dat maakte het net boeiend. Het leukste liedje was ongetwijfeld dat van Lady Linn “Don’t wanna dance” (ook al een cover maar allez). Maar we zongen ook “Let it be” (zaag zaag), “Lean on me”, “Shackles” en nog andere dinges.

Heel leuk. Voor herhaling vatbaar. Alsook het toffe weekend met lekker eten in een gezellig restaurantje en de leuke momenten op het dakterras.