En hoe voelt ge u?
Bedankt voor de felicitaties! En hoe ik me voel? Goed:
- De misselijkheid in de zin van ik-moet-iets-eten-want-ik-ben-misselijk (heel vreemd toch) is zo goed als over. Bij Janne zocht ik mijn toevlucht in rijstkoeken, deze keer waren het Parovita’s. Kwestie dat die dingen dan geen te uitgesproken smaak mogen hebben. En dat het geen fameuze dikmakers zijn, is ook mooi meegenomen.
- Ik heb één keer mogen kennismaken met de fameuze ochtend(kots)misselijkheid! Hoera! Vooral omdat het bij die ene keer gebleven is!
- Maar wel moe, moeder, moedst. Tijdens de eerste weken nog niet zoveel last van, toen waren er nog avondlijke vergaderingen. Daarna wel last van en dan viel ik meestal in slaap vlak nadat ik Janne in haar bedje gestoken had. Nu heb ik verlof en profiteer ik ervan om iedere middag een dutje te doen, terwijl Janneke slaapt. Zalig :-)
- Ik onthou weer veel beter mijn fantasierijke dromen. Ik heb al één keer gedroomd dat het een jongen was en al één keer dat het een meisje was. Ik heb dus al zeker één keer gelijk gehad. Voor de rest verliep het scenario gelijkaardig in beide dromen: het kind was al geboren en we hadden nog steeds geen compromis over de naam. Meteen weet je de grootste bezorgdheid voor tijdens deze zwangerschap.
- Dat buikje komt inderdaad rapper bij een tweede. Ik zie mensen regelmatig kijken: “is die nu verdikt of is die nu zwanger?”.
- Meteen al naar de Plus1 geweest om nog wat solden in te slaan: 1 t-shirt met lange mouwen en 1 gilet aan de helft van de prijs. En één kleedje uit de nieuwe collectie. Hoera!
- Hoe graag ik ook zwanger ben: de eerste drie maanden zuigen. Ge voelt u misselijk, moe, ellendig, ge moet toneel spelen omdat ge niks moogt drinken, ge moet eten weigeren waar ge anders ook geen neen tegen zegt en vooral GE MOET ZWIJGEN! Kijk, als iemand anders mij zegt dat ze zwanger is maar dat ik nog moet zwijgen, dan heb ik daar geen problemen mee, ik zwijg als vermoord. Maar als het over mijn eigen gaat, dan is dat plots veel moeilijker. Blij dat we daar alweer vanaf zijn.
July 19th, 2009 om 15:45
Al is dat zwijgen iets wat ge uzelf aandoet. ;-) Geen enkel wetenschappelijk wijst uit dat het beter is om de eerste drie maanden van de zwangerschap niemand op de hoogte te brengen over “kind op komst”.
Enfin, ze zijn nu toch voorbij dus ach! :D
July 19th, 2009 om 15:59
ik heb het u al gezegd: ook gedroomd dat het een jongen is bij u. Een mulatje met kroeshaar. ge zult het één en ander mogen uitleggen thuis, peisk.
July 19th, 2009 om 19:02
@Katrien, toch wel, drie maand wordt als een kaap beschouwd en eens je die voorbij bent zit je een stuk veiliger wat miskramen e.d. betreft. Stel je maar eens voor dat je het iedereen vertelt, familie, vrienden, kennissen, iedereen, en dan loopt het fout … Ik moet er toch niet aan denken hoor :)
July 19th, 2009 om 19:24
Proficiat!
July 19th, 2009 om 20:41
Bij een tweede vond ik alles zowat in tweevoud: de misselijkheid, de vermoeidheid, moeite met zwijgen, de sneller dik wordende buik,…
Geniet ervan (ook van de ongemakken, ooit lijkt het een vage herinnering ;-))
July 19th, 2009 om 21:59
@greet och, dat is evengoed niet waar, want die vrienden/kennissen/familie kunnen u er evengoed beter doorhelpen dan dat ge het maar alleen/met twee moet doen.
Het is misschien een andere zaak als ge al 3 miskramen achter de rug hebt, maar als er nog geen enkele voorgeschiedenis is, dan doet het er eigenlijk absoluut niet toe.
July 19th, 2009 om 22:12
@Greet: Ik treed manlief (inferis) bij.
De kans dat het misloopt is in ‘t begin inderdaad groter, maar het kan altijd nog mislopen. Wij hebben bij onze jongste geluk gehad… de placenta had al een stukje losgelaten. We zaten gelukkig met een prematuurtje ipv met een doodgeboren kind.
July 20th, 2009 om 5:45
@Inferis en Katrien: ja maar als je zoals in mijn geval al eens een miskraam gehad hebt, dan zwijg je wel, geloof me vrij. Dan wordt die theorie plots werkelijkheid en die is pijnlijker dan je denkt. En dan heb je echt liever dat niet iedereen dat weet. Maar er waren wel al wat goede vrienden ingelicht, dat wel, en hoe langer hoe meer.
July 20th, 2009 om 7:31
Ik zweeg toch ook liever drie maand. Heb tussen nummertje 1 en 2 een miskraam gehad, en was echt blij dat ik dat niet aan iedereen moest gaan uitleggen.
Lientje, geniet ervan… ook van de vervelende kanten. En neem elke gelegenheid die je krijgt om te rusten te baat, want bij een tweede ben je echt wel vermoeider. En vermoeid aan de bevalling én vooral de periode daarna beginnen, is niet leuk. Dus heel goed dat je nu lekker meeslaapt met Janneke in de namiddag :-) Luister naar je lijf, dat is en blijft belangrijk.
July 20th, 2009 om 19:11
Blogland begint eindelijk terug op de rails te geraken.
Na Kobe, krijgt Janne nu ook een brusje.
Ik ben gelukkig die 3 maand al lang voorbij, maar echt genieten gaat niet. Je moet veel te veel draaien.
‘k Vind dat wel jammer, …
Allez, nog een proficiat he !
July 24th, 2009 om 8:50
Wauw, leuk berichtje om te lezen zo net uit vakantie! Een heel dikke proficiat, allé onze nummer 2 zal 2 maand ouder zijn dan die van jullie!
Ik had eigenlijk al een gevoel dat dat het geval was, hoewel ik serieus twijfelde toen je je kandidaat stelde.
Ik kan me helemaal inleven in wat hierboven geschreven staat, maar dat wist je al zeker? Alleen het graag zwanger zijn, dat ken ik niet. Ik vind dat dat allemaal te lang duurt, en het steeds weer tegen je grenzen aanlopen, brr nee dat hoeft niet voor mij…
July 24th, 2009 om 9:44
Ik ben zo’n anonieme meelezer, maar nu dit wou ik toch even kwijt. Bij ons is er al 2 keer een zwangerschap misgelopen, en we hebben dat telkens tegen iedereen verteld. Een miskraam krijgen lijkt me geen schande. Als mensen mogen delen in je vreugde, dan mogen ze ook delen in je verdriet. Dit verdriet verwerk je toch niet alleen. En bovendien vermijd je zo de (ontelbare) lompe opmerkingen als ‘Ah, zijde zwanger’ en ‘Is het nog geen tijd voor een tweede?’
Maar volledig los daarvan: dikke proficiat, Lien! Geniet ervan!
July 24th, 2009 om 17:50
@Maud: dat is toch ieder zijn eigen keuze? Persoonlijk was ik blij dat ik dat toen niet aan iedereen moest vertellen. Ik ben het er niet mee eens dat iedereen mag delen met je verdriet. Verdriet verwerk je best op je eigen manier, en dat is voor iedereen anders. Goede vrienden zijn wel altijd op de hoogte maar de rest van de wereld, da’s iets anders voor mij.
July 28th, 2009 om 8:55
Proficiat Lien!