An alf ure bei de gebure

(eerder verschenen bij Gentblogt)

analfureOK, het is maar een buurtje in een buurtje, een paar kleine straatjes samen. In de schaduw van het Baudelopark, het MIAT en de Minnemeers. Rimpelend en ronkend in de weerschijn van de Leie.

Maar het is een echt dorp in de stad, iedereen kent iedereen. En daarom was het voor de bewoners tijd voor hun eigen buurtfeesten. En dat op de laatste zondag van de vakantie.

Om te beginnen is er een rommelmarkt van 11 tot 18 uur. Je vindt er vast en zeker een koopje! Of meerdere zelfs.

In de namiddag is er dan het kunstenparcours, getiteld “An alf ure bei de gebure”. De buurtbewoners stellen hun huis open voor grote en kleine kunstprojecten. Er is muziek (van zuiderse gitaarmuziek over jazz tot saxofoonklanken én een Turkse band), maar ook theater en poëzie en een aantal tentoonstellingen. Het volledige programma zie je hieronder.

Voor de kinderen (maar ook voor de volwassenen) is er in de namiddag animatie: de Circusplaneet geeft een workshop, kinderen kunnen geschminkt worden, er wordt gevist in de Leie én er is een kleiworkshop.

‘s Avonds komt dan het grote geweld aan bod: Kathleen Vandenhoudt (zelf zeer vertrouwd met de buurt) nodigt Gentse artiesten uit. Hebben al toegezegd en komen ten dans spelen: Rik Tans (De Schedelgenoorten), Rembert De Smet (ex-2 Belgen), Ron De Rauw en Mich Walschaerts (de helft van Kommil Foo). Met voorafgaand een “special act” van de vrouwen uit de buurt! Mannen, bedwing u!
Continue reading

Bloggen: mijn leven

Een veel gehoorde vraag: “Dat bloggen, ge moet daar toch veel tijd in steken?”.

Wel neen, beste mensen. In mijn geval is dat niet zo. “Bloggen is mijn leven”, antwoord ik dat wel eens. Ofte: ik leef bloggend. Ik blog al meer dan 5 jaar, dat zal ook wel helpen. Ervaring en al. Ge leeft, ge kijkt rond, ge beleeft, ge ziet vanalles. Ik zie de stukjes voor mijn ogen verschijnen. Automatisch. Ze vormen zich in mijn hoofd, op de trein, op de fiets, onderweg, altijd. Eens ik aan mijn computer zit, moet ik de woorden gewoon neerpennen. Twee minuten per stukje zeg ik wel eens. Soms is dat wat meer, als er foto’s instaan. Of als het langere stukjes zijn of stukjes die meer nuance nodig hebben.

Sommige stukjes halen nooit het internet, omdat ze gewoon niet geschikt zijn voor alle lezers. Niet iedereen moet alles lezen. Mijn diepste ik verschijnt niet op het internet, dat is voor de intimi.

Ik blog vooral voor mezelf: omdat ik het leuk vind. Omdat ik het handig vind: het is een archief van mijn leven. Zonder mijn diepste gevoelens neer te pennen. Zo deed ik het vroeger ook: ik schreef neer in mijn dagboeken wat ik gedaan heb en door dat te herlezen weet ik nog precies wat ik daar mee bedoelde. Het grootste deel van mijn leven is neergepend in dagboeken of op deze blog.

Ik blog ook voor mijn lezers en dat is tweerichtingsverkeer. Soms helpen zij mij: in de tijd van de borstvoedingsperikelen haalde ik veel steun uit de reacties van anderen. Soms help ik hen, door tips te geven of mijn ervaringen weer te geven. En zo helpen we mekaar, als dat niet schoon is. :-)

En af en toe krijg ik leuke, hartverwarmende mailtjes van stille meelezers. Dat ik een leuke blog heb en zo. En dan moet ik heel hard blozen. :-)

Ze zeggen dat bloggen over zijn hoogtepunt heen is. Dat Facebook en Twitter dat zullen vervangen. Maar Facebook en Twitter: dat is zo vluchtig, zo oppervlakkig, daar kan je niks in kwijt, daar kan je niks in nuanceren.

Neen neen, ik blijf bloggen!

Zwanger zijn en verder

Kwaaltjes: komen en gaan. Zo heb ik vanmorgen gemerkt extra goed gemerkt dat een mens kortademig wordt tijdens de zwangerschap. Elf verdiepingen naar boven gaan in een warme traphal is dan ook niet niks. Dat doe ik dan ook alleen als de lift kapot is. De misselijkheid en de vermoeidheid zijn verdwenen. Ach ja, kwaaltjes, ze horen erbij hé.

Goestingskes: net als de vorige keer drink ik geen koffie wegens gewoon geen zin in. Ik eet minder chocolade en als ik er eet, is het Kinder-chocolade. Ik vind dat lekker, ja. En met een barbecue kunt ge mij dezer dagen niet echt een plezier doen. Nu ja, ik ben gelijk niet alleen. Maar voor de rest geen rare goestingskes.

Geslacht: dat weten we nog niet neen. Grote kans dat we dat pas te weten komen ergens in januari-februari. Ik vond dat gelijk wel wijs de vorige keer, van dat niet te weten. Hoewel Peter het misschien toch wil weten. Of toch niet. We zien wel, we zijn er alleszins niet gehaast in. De laatste keer nog heel expliciet vermeld dat we het niet willen weten. En maar best, want ge zijt tegenwoordig de grote uitzondering als ge het niet wilt weten.

Namen: dat gaat weer moeilijk worden. Voor jongens weten we er zeker 10, voor meisjes, euh, vinden we amper een compromis. Mme Zsa Zsa-gewijs mag u hier uw favoriete drie meisjesnamen hier achterlaten. Die een beetje passen bij Janne. Ik kan wel geen luierzakjes maken om te winnen. Ik zoek momenteel een passende prijs. Een gesigneerde pamper (al dan niet gevuld door Janne)? Zelf gebakken koekjes? Enfin, over de prijs mag u ook een suggestie doen! :-)

Babyboom. Het is hier al een tijdje babyboom op deze blog, zoals ge kunt lezen in mijn babylijstjes. Maar voor begin volgend jaar zal het echt pas drummen worden. Ik vraag me af of er nog wel plaats gaat zijn in de kraamkliniek dan. Half blogland heeft besloten een baby op de wereld te zetten in januari of februari: Annava (half feb), Kleine Nijn, Marie (begin jan), 2 becomes3 (half feb) (moet een andere naam zoeken voor haar blog) maar ook daarnaast is het druk. In de gemeenteraad is er ook nog Sofie Bracke (Freya ook, maar da’s vroeger). En mijn buurvrouw is zwanger voor half februari. En Julie voor begin januari. En … Ben ik er nog vergeten? Wijs wijs!

En verder heeft Janne alweer een muggenaanval overleefd. Ze heeft een uurtje of drie op ons kamer geslapen zonder netje en het was al prijs. Ik wacht echt op de eerste wetenschapper die erin slaagt een vaccin tegen muggen uit te vinden. Ik laat Janne als eerste vaccineren en daarna mezelf! Maar bon, we hebben de kunst van het knoerten-van-muggebeten-verzorgen stilaan onder de knie. Het belangrijkste is vooral ervoor zorgen dat ze ze niet open krabt, ook niet in haar slaap.

Maar het allerbeste nieuws is natuurlijk wel dat het de goede richting uitgaat met Anna. Hopelijk wordt ze vandaag van die vervelende beademing verlost. En hopelijk geneest ze snel en volledig. Ons duimen blijven overuren draaien maar we durven al een klein beetje opgelucht adem halen. Hup Anna!

Baby 18 en 19

Lap, ze gooien weer met baby’s! Jongetjes! Arne, eerste zoontje van Filip en zoveelste Lunatics-baby. Het Sinterklaasfeest moet er komen!

En Hendrik, derde zoontje van Veerle, broertje van Pepijn en Floris. Allemaal proficiat en welkom!

En ook: het gaat al een heel klein beetje beter met Anna. Hoera! We blijven massaal duimen en denken aan haar, dan kan het alleen maar nog verbeteren!

2009
2009 is duidelijk het jaar van de jongens. Een inhaalmanoeuvre lijkt nu onbegonnen werk.

stand jongens-meisjes: 13-6
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
12/5: Eleonore
20/5: Arthur
4/6: Martha
11/6: Berk
20/6: Merlijn
10/7: Enna
29/7: Iskander
7/8: Mira
14/8: Freek
18/8: Arne
18/8: Hendrik

De baby’s van 2007 en 2008

2008
Stand jongens-meisjes: 14-12
8/01: Zita
10/01: Nora
15/01: Altan
8/02: Linus
10/02: Corneel
13/02: Pepijn
17/02: Lotus
20/02: Stan
20/02: Nicolas
24/02: Lotte
25/02: Ibe
13/04: Jolien
15/04: Lucas
4/05: Vince
7/05: Milla
16/05: Nika
31/05: Marie
2/06: Emelie
28/07: Jona
28/08: Victor
30/08: Helena
7/09: Gitte
27/11: Robin
30/11: Fien
01/12: Jules
17/12: Guillaume

2007
Stand jongens-meisjes: 11-15. De meisjes winnen!
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
5/05: Klaas
10/05: Sam
17/05: Jef
19/05: Mauro
4/07: Mayenne
4/07: Lore
31/07: Ides
29/08: Lotte
14/09: Babette
17/09: Janne
22/09: Kobe
2/10: Ella
8/10: Annika
9/10: Marion
11/10: Karel
30/11: Jan
14/12: Elisabeth
30/12: Luna

Ik zou moeten blij zijn, maar ik kan niet

Ik zou moeten blij zijn want ik kwam gisteren terug van een fantastische vierdaagse op de beste camping ter wereld (het verslag van de camping hebt u nog te goed).

Ik zou ook moeten blij zijn want het is vandaag vier jaar geleden dat ik mijn ventje ook wettelijk de mijne kan noemen.

Maar ik kan alleen maar denken aan de kleine Anna. Ben me rot geschrokken toen ik het nieuws gisterenavond vernam. Het leek allemaal best mee te vallen, na dat traumatisch ongeluk van vorige week. Maar hoe het plots kan keren zeg.

Ze is in goeie handen daar. Wij kunnen niets meer doen dan afwachten en duimen. Als het zou helpen om daar te gaan zitten wachten in de gangen van het UZ, er zou veel volk zitten, zei iemand gisteren. Dat klopt, de hele stad denkt aan haar, en ver daarbuiten ook.

Komaan, Anna! Breng ons vandaag goed nieuws!

Onderzoek slaapproblemen

Vorige week, na een nachtje slecht slapen, kreeg ik een mailtje. Een marktonderzoeksbureau was op zoek naar

  • actieve vrouwen die een druk leven leiden
  • tussen de 30 en 45 jaar die
  • minstens 1 keer per week slecht slapen

Op mijn lijf geschreven dus. Ik doe dat wel graag eens, zo meedoen aan groepsgesprekken voor marktonderzoek. Ik heb zo ook al eens kant-en-klaarmaaltijden van Iglo mogen uittesten. Niet dat ik veel tijd heb om deel te nemen aan zulke onderzoeken, maar in de vakantie lukt dat nog wel eens. In een vorig leven deed ik dat zelf, zo van die groepsgesprekken voor marktonderzoek. Op zich vond ik dat eigenlijk heel leuk om te doen, die groepsgesprekken. Helaas pindakaas, toen kwam er een collega bij met 15 jaar meer ervaring in groepsgesprekken en mocht ik alleen nog koffie zetten en verslagen schrijven, dan was de fun er wat vanaf.

Maar soit. Donderdagavond dus. Ik had 6 zombies van vrouwen verwacht, allemaal met wallen onder de ogen en zo, maar dat viel gelijk nogal mee. Allemaal opgedirkte, stralende vrouwen. Tot ze begonnen te vertellen over hun slaapproblemen. Heel herkenbaar allemaal. Wat hebben we geleerd?

  • Dat ik zeker eens zo’n slaaplabo moet laten doen. Twee dames hadden dat gedaan en konden daar toch interessante dingen over vertellen.
  • Als ik denk dat ik een goede nacht heb gehad (omdat ik geen uren wakker gelegen heb), dat ik toch altijd minstens 5 keer wakker geworden ben ‘s nachts. Blijkbaar is dat niet de definitie van goed slapen, want dan slaap ik blijkbaar te licht en haal ik onvoldoende diepe slaap.
  • Dat ik ook eens zo’n ergonomisch kussen moet proberen. Diegenen die het hadden, zeiden dat dat toch wel hielp. En misschien is onze matras ook wel aan vervanging toe. Ze viert net haar tiende verjaardag.
  • Dat sommige mensen gemakkelijker naar slaapmiddelen grijpen, terwijl anderen (ikke) daar liever ver vanaf blijven en zo veel mogelijk producten op plantaardige basis gebruiken. Met valeriaan en citroenmelisse. Al is iedereen doodsbang voor een verslaving aan slaapmiddelen.
  • Dat hun nieuw product niet echt iets voor ons zou zijn, maar dat de reclamespotjes (nog op boards) er wel leuk uitzagen.

Baby 2009.17

Lang blijven we hier nooit zonder verse baby’s, hé. Deze keer is het weer in de familie prijs. Zo moeilijk is dat niet, ik heb in de twintig neven en nichten, er is er altijd wel ergens ééntje zwanger. Momenteel nog een nichtje zwanger voor september en een neefke verwacht een kindje ergens in november.
Maar bon, gisteren was het dus de beurt aan Brecht en Nadine. Ze kregen een zoontje, Freek, broertje van Lars en Noor. Proficiat Brecht en Nadine, welkom Freek!

2009
2009 is duidelijk het jaar van de jongens. Of maken de meisjes nog een inhaalmanoeuvre?

stand jongens-meisjes: 11-6
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
12/5: Eleonore
20/5: Arthur
4/6: Martha
11/6: Berk
20/6: Merlijn
10/7: Enna
29/7: Iskander
7/8: Mira
14/8: Freek

De baby’s van 2007 en 2008
Continue reading

Complimentjes

Als ik niet tevreden ben over een dienstverlening of een product dan laat ik dat weten. In eerste instantie aan de leverancier zelf, zodat ie er iets kan aan doen. Momenteel weer een klachtenprocedure lopen bij Mediamarkt. Voorlopig van één kant: ik stuur mails en ik krijg geen antwoord.

Maar bon, veel liever doe ik het omgekeerde. Vaak ben ik gewoon erg tevreden over een dienstverlening. Zoals nu met Partena die ervoor zorgden dat ik gedurende twee weken een fantastisch lieve en goede poetshulp kreeg. Dan stuur ik een mail naar hen, om te zeggen dat ze me snel en goed geholpen hebben. En dat de poetshulp een pluim verdient.
En dan krijg ik een mail terug dat ze dit heel erg waarderen. En dat maakt mijn dag veel beter dan zo te moeten lopen zagen en klagen.

En u, geeft u wel eens een complimentje als het goed gaat? Of gaat u ervan uit dat dat gewoon in de prijs inbegrepen moet zitten?

Nike + sportband

Ik was het nochtans van plan deze keer, om te blijven lopen tijdens de zwangerschap. Maar ik was vergeten hoeveel energie een beginnende zwangerschap van je lijf vergt. Ieder moment dat ik niets moest doen, ging ik gewoon liggen om te slapen. Geen haar op mijn hoofd dat er toen aan dacht om mijn loopschoenen aan te trekken en een toerke te gaan doen. Hoed af voor diegenen die het wel doen. Nu gaat dat beter met die vermoeidheid, maar nu herbeginnen, daar heb ik geen goesting meer voor.

Maar toen ik vorige week een mailtje kreeg van Nikeplus om hun nieuwe sportband te testen dacht ik “Jaaaa! Die wil ik wel!” Meteen teruggestuurd dat ik een beetje zwanger ben en dat lopen er niet echt meer inzit. Maar dat ik het ding wel wandelend wil uittesten. En doorgeven aan andere lopende bloggers om te testen. Als ge u geroepen voelt: roep maar!

Vrijdag dus een mooie pakketje in de bus. Iemand was me voor geweest en had het pakket volledig opengescheurd om te piepen wat er in zat. De post had het weer helemaal dichtgeplakt en de inhoud bleek gelukkig nog aanwezig én intact te zijn.

Puur theoretisch zijn er voor mij een heel aantal voordelen aan zo’n sportband:

  • Het is goedkoper in aankoop: voor 60 euro heb je de band + sensor. Als je een iPod nodig hebt zit je meteen aan 29 (sensor) + 139 euro (iPod Nano)
  • Niet iedereen heeft de behoefte om met muziek te lopen. Ik loop graag met muziek, maar als ik gezelschap heb loop ik uiteraard zonder muziek. Dat kan met de iPod, maar dan zeul je hem wel mee.
  • Het is nog altijd veel compacter dan een iPod en makkelijker leesbaar. Denk ik, omdat hij op je pols zit.

Voor mezelf is het wel handig: de sportband voor op het werk want dan loop ik altijd in gezelschap en heb ik geen muziek nodig. Zo kan ik ook een paar loopschoenen met sensor op het werk laten staan, dat bespaart me een hoop over en weer gezeul. Thuis loop ik vaker alleen, dus daar is de iPod super handig. Maar da’s dus pas voor over een klein jaar of zo.

Bijkomend voordeel: je kan de gaatjes van die armband afstemmen op heel kleine polsjes. Ja, zelfs peuterpolsjes. Janne is er alvast dol op. Wat wil je, een mooie wit met roze armband! :-) Misschien moet ik maar eens de sensor op haar gele schoentjes bevestigen en zo eens kijken hoeveel kilometer dat kind op een dag aflegt. :-)

Tot hier de theorie dus. Binnenkort trek ik de loopschoenen aan om eens te gaan wandelen. En smijt ik het ding door. Wie vangt?

Mira

Hier is ze dan, de kleine Mira. Het is een heel schoontje, ze ziet er ongelooflijk schattig uit en heeft een behoorlijke bos haar. Ilse ziet er supergoed uit en denkt al aan ontsnappen. En Henk straalt zoals alleen een fiere papa kan stralen.

2009-08-09

(foto gepubliceerd met toestemming van de trotse ouders)