Nog eens foto’s opgeladen, een kleine selectie.

Op haar verjaardagsfeestje moest ze nog niet weten van taart en kroon. Op haar verjaardag zelf kon het niet op!

Ik ben trouwens wel bijzonder trots op de kroon die ik gemaakt heb. Ha!

Een keukentje voor Janne, ze zit er op te wachten. Ik heb er ergens in het voorjaar één besteld, als Sinterklaascadeau via mijn werk, dan mogen we altijd kiezen uit een boekje. Maar nu zitten we er zelf reikhalzend naar uit te kijken. Want als ze ergens anders komt, waar een keukentje staat, is ze er niet van weg te slaan. Hier was het koken met Sam.

En Sam, die was ook mee naar de zee, afgelopen zondag. Ter gelegenheid van Peter zijn verjaardag met vier koppels en vier kindjes naar Oostende.

Een beetje prutsen aan de blog en een oude post springt naar boven. Voorlopig geen borstvoedingsperikelen hier, dus ook geen paswoorden. Later ongetwijfeld meer. Hoewel, Mme Zsa Zsa heeft me al toevertrouwd dat op dat gebied die eerste kinders alleen maar om te oefenen zijn, dat dat de tweede keer een fluitje van een cent is. We zullen zien!

Gisteren legde Sofie Bracke (OpenVLD) haar eed af als schepen van Gent. (Proficiat, Sofie!) Ze zal de bevoegdheden Werk en Innovatie op zich nemen. Laat dat nu net de commissie zijn waarvan ik afgelopen maand voorzitter geworden ben. Volgende maand zitten we dus met twee bolle buiken naast mekaar. Want ja, Sofie is ook zwanger, net 10 daagjes voor mij uitgerekend. Van haar tweede kindje (een zoontje!). Haar dochtertje moet nog één jaar worden eind november, de twee kleintjes volgen elkaar dus snel op.

Ik vind dat dus wel ferm, zo zwanger zijn en dat zien zitten om schepen te worden. Ik zag het niet zitten. Ik herinner me nog hoe zwaar en intensief ik die eerste maanden na de bevalling vond. Ik wil dat opnieuw ten volle kunnen doen en niet na een paar dagen of weken al weer in actie moeten schieten. Maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.

Tijdens een lange autorit naar Oostende hebben Sofie en ik het eens gehad over ons situatie: zwanger zijn en u kandidaat stellen als schepen. Dat het wel moet kunnen, dat het geen reden mag zijn om het niet te worden. Zieke schepenen worden ook vervangen en een mannelijke schepen die papa wordt, daar kraait geen haan naar. Maar het hangt natuurlijk allemaal erg van de situatie af. Peter heeft een job die hij graag doet maar die wel veel van hem eist: onregelmatige uren en veel onderweg zijn. Huisvader worden is niks voor Peter, een andere job ook niet. Mijn ouders doen al heel veel voor ons en voor Janne, hen nog meer inschakelen kan ik echt niet maken (hoewel ze dat graag doen!). In ons situatie zou er dus niks anders opzitten dan een nanny in dienst te nemen. En dat zag ik dan echt wel niet zitten. Ik wil graag zelf veel tijd met mijn kindjes spenderen en niet alles aan buitenstaanders overlaten. Ik ben nogal een moederke :-)

Sofie haar situatie is helemaal anders. Net als die van Freya trouwens, die haar zwangerschap en kindjes combineert met het ministerschap. Ik vind het tof dat er zulke vrouwen zijn en dat ze die moeilijke combinatie zien zitten! Maar niet voor mij dus.

Maar dat het allemaal al niet gemakkelijk is om als vrouw met kleine kindjes in de politiek te gaan bewijst ook het ontslag van Meryem Kacar. Een voltijds job combineren met een gezinsleven én gemeenteraad is echt niet evident, dat kan ik alleen maar beamen (en ik werk maar 4/5!)… Jammer, maar ik begrijp Meryem wel! Dringend tijd om eens te werken aan het statuut van gemeenteraadsleden in grote steden!

Als gemeenteraadslid ben ik ook lid van de raad van bestuur van de bibliotheek. Als kind was ik een boekenwurm en in de mate van het mogelijke ben ik dat nog steeds. Al is de tijd nu iets beperkter. De tijd dat Tinka en ik wekelijks tien boeken gingen uitlenen in de bib en die de volgende week allemaal uitgelezen terug brachten, ligt al een tijdje achter de rug. Nu ga ik zelden of nooit naar de bib (shame on me!). Ik leen boeken uit via vrienden, ik koop ze zelf (vaak via Kapaza, om ze daar dan opnieuw te verkopen). Bon, met kindjes wil ik daar toch verandering in brengen en weer meer naar de bib gaan. Eerst nog tijd vinden.

Gelijk hoe, gisteren kregen we de kans om met de raad van bestuur en de personeelsleden van de bib een kijkje te gaan nemen naar de OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam). Een beetje inspiratie gaan opdoen voor de nieuwe bib die uit de grond moet verrijzen aan de Waalse Krook, weet wel! We zagen een filmpje en kregen een rondleiding. Een goede rondleiding, want de gids gaf meteen een paar minpunten aan ook.

Enkele weetjes:

• De OBA werd geopend op 07/07/07 en is dus nu dik twee jaar bezig.
• Ze gingen van 2500 bezoekers per dag naar meer dan 5000 bezoekers per dag. Slik!
• Desalniettemin heeft de bibliotheek van Gent 2,5 miljoen ontleningen per jaar, die van Amsterdam maar 1,5 miljoen. Het verschil? OBA is meer een leefbibliotheek. Je moet er geweest zijn om gewaar te worden wat dat precies is. Sommige mensen brengen gewoon hun pantoffels mee, zagen we zelfs…
• Vooral het aantal studenten is toegenomen, dat hadden ze onderschat. Iets waar we in Gent ook best rekening kunnen mee houden gezien het stijgende studentenaantal.
• Ook iets wat ze onderschat hadden: heel wat mensen brengen hun laptop mee. Terwijl de bib al massaal veel (500 dacht ik) computers voorziet. Ze hebben het aantal stopcontacten moeten opdrijven.
• Die bibliotheek is daar 7 dagen op 7 open van 10u tot 22u! Jaloers!
• De bib is een staaltje van spitstechnologie wat betreft zuinig energieverbruik. Zonnepanelen aan de ramen en een ingenieus verwarmingssyteem als paradepaardjes.

Pluspunten:

• De stoelen! Overal mooie stoelen! Designstoelen in mooie materialen en kleuren! Comfortabele stoelen! Die stoelen mogen gerust versleurd worden naar het plekje dat je wil. Heel leuk, ik heb ze allemaal getest!
• De verschillende hoeken: er zijn verschillende themapleinen, er lopen tentoonstellingen doorheen de bib (de Hema-tentoonstelling!), er is een permanente tentoonstelling van Reve (ze hebben daar alles van die man en wisselen de tentoonstelling om de drie maanden). Overal iets anders, zonder dat het overheersend of storend is.
• De indirecte verlichting overal. Heel mooi uitgelicht. Eens benieuwd wel hoe het gaat zijn eens de ene zijkant van het gebouw ook volledig toegebouwd wordt.
• Kindersanitair! Met kindertoiletjes en lavabootjes op kinderhoogte. Enkel bereikbaar vanuit de kinderbibliotheek.
• Het uitleensysteem: op iedere verdieping centraal, en automatisch.
• Beveiliging CD’s en DVD’s: beveiligde doosjes met slot, die je pas kunt openen tijdens het uitlenen.
• De boekenband die boeken scant en automatisch naar de juiste verdieping brengt.
• Café en restaurant! Van La Place. Ik moet zeggen: ik heb er een héérlijke wokschotel gegeten ‘s middags. In de kranten- en tijdschriftenafdeling kun je een koffietje/taartje/broodje nuttigen terwijl je leest.
• Apart theater en aparte expositieruimte

Minpunten

• Soms heeft het design het gewonnen van de praktische kant. Dan denk ik vooral aan de boekenkasten. Zo mochten er geen nummeraanduidingen op de boekenkasten komen. Gevolg: er hangen nu overal papiertjes op met krabbels in potlood welke nummers van boeken zich in die kast bevinden. Een beetje amateuristisch voor zo’n sjieke bibliotheek.
• De kasten zijn soms te laag, waardoor je ziet dat op de onderste rijen geen boeken/CD’s staan.
• In de kinderbib waren de kasten dan vaak weer te hoog. De kinderen kunnen daar nooit aan.

Twijfelachtig:

• Het uniform: ik vond ze mooi en ik zou zelf wel het voordeel inzien van een uniform: ge moet veel minder gaan shoppen en minder investeren in uw kleerkast. Het is ook duidelijker voor de bezoeker, al blijft de meest gestelde vraag in Amsterdam: “Werkt u hier?”. Al vroegen we ons af of zo’n uniform in de Gentse bib niet eerder afschrikwekkend zou werken.
• De kastverlichting: ik vond die heel schoon en praktisch. Maar de andere groep dacht daar blijkbaar anders over.
  De vrijheid: de bezoeker krijgt daar alle vrijheid. Meestal geeft dat geen problemen, soms wel, en dan moet er opgetreden worden. Zo zijn er ook wel stoelen die niet versleept mogen worden, er mag niet overal meer gegeten worden.
• De trap naar de zevende verdieping met uitzicht, daar werd de hele rondleiding zo magisch over gedaan dat de verwachtingen hoog gespannen waren. Een beetje te hoog denk ik. Ik vond het nogal tegenvallen, vond dat de bovenste overhangende rand van het gebouw het uitzicht nogal abrupt afsneed. Het uitzicht is veel spectaculairder op de lagere verdiepingen!
• De buitenkant. Niet lelijk, ook niet echt mooi, maar zeker geen baken voor de stad.

Maar serieus, zo’n bibliotheek in Gent, ik zou dat ook wel zien zitten. Nog een beetje wachten!

De foto’s zijn van Alec Vuijlsteke, hij is vorige week mee geweest op bezoek. Hier de volledige set.

Janne is de laatste weken compleet onhandelbaar is als ik haar wil meenemen uit de crèche. Alsof ze daar liever wil blijven. Het kind gaat graag naar de crèche, ja. Maar ze zou toch ook graag mee naar huis mogen gaan. Pas op, ze is altijd content dat ik daar toe kom hé. Maar ze wil precies liever daar blijven spelen, met mij erbij. Mooi is dat.

Het eerste uur dat ze thuis is, blijft ze zo onhandelbaar. Hysterisch als ze haar goesting niet krijgt, met tegen de grond gooien, bleiten en krijsen. We proberen het te negeren of te straffen als het echt te erg wordt. “Terrible two”, weetwel. Ze zeggen dat dat overgaat. Ik zal het maar geloven zeker?

Na een uur geeft ze het op en ontplooit zich dan in het allerliefste kindje van de wereld. Alsof ze beseft wat voor monstertje ze net geweest is en dat goed wil maken. Ze overlaadt ons dan met knuffels, geeft ons dikke zoenen en gooit haar gulle lach kwistig in het rond. We kunnen ons dan niet meer voorstellen wat een lastig geval ze zonet nog was en worden helemaal vertederd door onze fantastisch lieve dochter. En wat is er mooier dan de lach van je kind, wat is er leuker dan die kleine armpjes die je innig omhelzen?

Oh ja: het allerliefste is wel dat als we vragen waar de baby is, ze dan over mijn buik komt wrijven. En een zoentje aan de baby/buik geeft. Dan smelten wij, ja. Du-uh.

Nota: dit postje had ik gisteren geschreven om vandaag te publiceren. En om te bewijzen dat het ook anders kan was ze vandaag de hele avond superlief, ook bij thuiskomst. Hoera!

Nog eens met Janneke naar Kind en Gezin geweest. Ik dacht dat het de laatste keer was, maar we mogen nog eens gaan op 2,5 jaar, hoera!

Gewicht: 10,6 kilogram. En daarmee is ze niet echt van de zwaarsten, ze zit ongeveer op de p10-curve.

Lengte: 82 centimeter. En daarmee is ze niet echt van de grootsten, ergens tussen p3 en p10.

Hoofdomtrek: ik weet de centimeters niet meer (en heb het boekje niet bij de hand), maar daar zit ze hoger van curve, zo net onder de p50. Een groot hoofd dus, haha.

Dan torentjes bouwen. Ik waarschuwde de dokter al: ze doet niks op bevel hoor, als ge het vraagt, gaat ze het eerder niét dan wel doen. Maar kijk, dan zaten we wat te babbelen en begon ze plots hoge torens te bouwen en blokjes in de juiste vakjes te steken.

Het ook een beetje over haar taal gehad. Veel babbelen doet ze nog niet. Wel een aantal woorden, maar geen zinnetjes. En verder nog steeds hele litanieën waar we niks van begrijpen. Ze begrijpt alles en kan ook heel veel woorden aanduiden, maar ze echt uitspreken, daar heeft ze precies geen goesting in. En ze krijgt ook alles duidelijk gemaakt zonder woorden. De dokter deed daar niet moeilijk over. Stimuleren en opvolgen, gelijk we bezig zijn. Ik kan dus nog steeds niet klagen over lastige Kind & Gezin-artsen. Echt druk maken we ons daar niet in want de papa was ook een late babbelaar en nu leeft hij zowaar van zijn praten. :-)

Volgende keer zal een dubbeldate worden met Jip en Janneke!

Een goede maand terug wist Lien te vertellen dat ze van Nike een SportBand mocht testen: een mooie witte met roze armband. Ik zette mijn mannelijke trots opzij, want ik wil ook wel eens met zo’n SportBand lopen. Ook als is wit-roze een kleurencombinatie waar ik niet bijzonder veel mee uitpak. En ook al heb ik geen Nike loopschoenen…

Blijkbaar waren ze bij Nike blij verrast met de reacties op Liens oproep, want ze kreeg prompt ook een herenexemplaar opgestuurd om te laten testen.

Op een bewolkte zomeravond in augustus kreeg ik dat zwart-gele exemplaar overhandigd.

De verpakking oogde alvast mooi en het ding aan de praat krijgen bleek vlot te verlopen. Software downloaden, inpluggen in de USB-poort om de batterij te laden, nog even de instellingen aanpassen en je staat klaar om te vertrekken.

Op de Nike+ SportBand kun je niet alleen zien hoe lang je al loopt, maar ook de afstand, het tempo per kilometer en de verbrande calorieën. Nee, de hartslag meet hij niet, maar dit lijkt me al variatie genoeg. In mijn persoonlijk geval zelfs misschien teveel. Vooral dat tempo per kilometer werkt als een magneet op mij. Leuk om te zien welke impact een versnelling heeft, maar als je puur op uithouding traint, kijk je er toch best niet teveel naar om niet in de verleiding te komen van sneller te gaan lopen.

De Nike+ SportBand werkt zonder iPod. Prima voor mij, want ik loop nooit met muziek. Hoofd leeg en draven maar is de boodschap.

Wel jammer dat er toch regelmatig verschil zit op de gemeten afstanden, hoewel ik voor telkens voor hetzelfde parcours (of een iets langere variant kiest). Misschien heeft dat te maken met het feit dat de sensor niet in de zool van mijn schoen zit, maar gewoon los in een plastic zak (om vochtinsijpeling te vermijden) in mijn loopschoen.

Prettig is dan weer dat je haast niet voelt dat je de SportBand draagt. Dat is bij mijn Polar hartslagmeter wel anders. Dat verfijnde design betekent anderzijds wel dat het niet altijd even praktisch is om het display af te lezen. In tegenstelling tot bij een gewoon polshorloge staan de cijfers hier dwars op je arm en moet je je onderarm in een wat onnatuurlijke positie draaien om je statistieken te raadplegen.

Over statistieken gesproken: ik vind het absoluut geweldig dat je de gegevens van de Nike+ SportBand via de USB-poort en de widget naar je persoonlijke profiel op de Nike website kunt uploaden. Daar kun je alles delen met je Nike vrienden, meedoen aan een van de challenges of een coach je laten helpen. Delen kan trouwens ook via sociale netwerksites als Facebook of via een embed-code voor je eigen website.

Om speciaal voor dit product over te schakelen op Nike loopschoenen is me een stap te ver, maar het kan voor veel mensen wel een mooie trigger zijn om aan de loopuitdaging te beginnen.

(klik om groter te zien)

Goed. Allez, in de mate dat het met haar goed kan zijn natuurlijk.

Na een paar maanden in de psychiatrie zijn ze er achter gekomen dat er toch niet veel aan haar toestand te verbeteren was. We moeten ook niet echt meer verbetering meer verwachten, het zal alleen maar verder achteruit gaan. Iets wat wij al jaren wisten en ook rekening mee houden, maar allez, het is nog eens professioneel vastgesteld.

Bon, ze mocht dus terug naar haar gewone verblijfplaats. Gisteren was de grote verhuis. Nogal chaotisch verlopen, volgens dat ik gehoord heb. Ze zou het grootste deel van het jaar daar verblijven maar tijdens de zomermaanden teruggaan naar de psychiatrie. En ook op momenten dat het daar te zwaar wordt voor hen. Ze zou ook niet meer ieder weekend naar huis gaan, maar om de twee weken of om de maand, dat is gelijk nog niet helemaal duidelijk.

Meer kan ik niet schrijven. Op naar een nieuw, fris begin!

Janne wordt twee vandaag! En daarom gaven we zondag een feestje!

Meer nog: ik wou om te beginnen heel haar kamer ook eens in orde krijgen. Haar kamer was tevoren bureau en logeerkamer, maar die mocht dus nu naar beneden verhuizen. Zodat Janne even een eigen kamer heeft. Dat wordt dan de kamer van haar en haar broer/zus. Tot dat ze elk eens een kamer krijgen, ooit. Soit, veel gesleep en gekuis dus, maar het is in orde gekomen. Ze heeft een bijzonder ruime kamer nu, het lijkt wel een dansvloer!

Vervolgens was ik op het geniale idee gekomen om alles zelf te maken voor het feestje: wafeltjes van tante Tine (eigenlijk nichtje), koekjes van Annelyse, appelcakejes à la Lien en koekjestaart op moeders wijze. Heel leuk allemaal, maar toch wel wat werk aan. Maar bon, te zien aan het aantal koekjes, wafeltjes, cakejes die er door gegaan zijn, hebben ze blijkbaar toch gesmaakt.

Het weer gooide wat roet in het eten, zoals de hele zomer. Pas op, het is een uitstekende zomer geweest, alleen niet op de momenten dat wij etentjes op ons dakterras gepland hadden. Het werd dus een huizeke vol. Volgend jaar of opsplitsen of weer een zaaltje huren, we zien wel.

En Janne? Die was overdonderd. Door het vele volk in haar living zeker? Pas op: ze heeft zich uitstekend geamuseerd want neefje Jonas en nichtje Emelie waren er en dat is altijd dolle pret dan (zeker als ze op bed beginnen springen). Maar alles wat naar verjaardagsfeestje rook daar zei ze keihard “néén” tegen. Het alom bekende ik-ben-twee-en-ik-zeg-neen-syndroom. Cadeautjes open doen, dat vindt ze duidelijk tijdsverspilling. Eens het uitgepakt was, was ze wél geïnteresseerd in de cadeautjes. Haar kroon wou ze ook niet opzetten, al had ze er de dag voordien een uur mee rondgelopen (oefenen hé) ondertussen luid “mooi!” roepend. En ik had er zo mijn best op gedaan. Gelukkig mag ze ze vanavond nog eens op!

Om 18 uur leek ze doodmoe. Ze wreef er haar oogjes bijna uit, dat kind. Niet van haar doen om dan nog te slapen, zeker niet omdat ze een stevige dut gedaan had van een uur of twee ‘s middags. Als kindjes zo moe zijn, steken wij ze in hun bed. Na een half uurtje toch eens gaan kijken en ze lag wat te kreunen en voelde warm aan. Amai. 40,1 graden koorts! Nog nooit eerder was ze zo hoog geraakt! Hup, kindje naar beneden, lepelke Junifen en haar bij ons op de kamer gelegd. Goed in de gaten houden en om het uur koorts meten. Ze jaagde zo enorm op haar adem en had een harteklop van jewelste. Ik was er niet altijd even gerust in, kan ik wel zeggen. De koorts kregen we gelukkig goed onder controle. Tegen 23 uur was ze zo goed als koortsvrij. Goede nacht gehad, geen koorts meer, haar dus maar naar de crèche gedaan en het hele verhaal gedaan. En gezegd dat ze mij moesten bellen zodra ze koorts had. Niets meer gehoord, ‘s avonds nog eens gemeten: 37,3, OK dus. Raar hé. Het zullen de emoties geweest zijn zeker? (Op de foto staan haar oogskes ook al een beetje ziekskes trouwens)

Vorige keer was er een halfweg foto, nu ook hé. Kijk en vergelijk zelf! (We zijn al iets verder nu maar beide foto’s zijn precies op halverwegedag genomen)

Janne:

Jip:

Nog vergeten melden: Jip heeft twee niertjes! De gynaecoloog keek eens raar toen we dat vroegen maar toen we zeiden dat Peter maar één nier heeft begreep ze het. :-)
En wat de CMV betreft: ik heb vorig jaar inderdaad maanden aan een stuk moe en mottig rondgelopen en ik stak dat integraal op het parasietje. Ik denk dat ik dus mag concluderen dat ik toen CMV had. Alleen: voor CMV zijt ge blijkbaar nooit helemaal immuun. Het blijft dus opletten.