Gisteren legde Sofie Bracke (OpenVLD) haar eed af als schepen van Gent. (Proficiat, Sofie!) Ze zal de bevoegdheden Werk en Innovatie op zich nemen. Laat dat nu net de commissie zijn waarvan ik afgelopen maand voorzitter geworden ben. Volgende maand zitten we dus met twee bolle buiken naast mekaar. Want ja, Sofie is ook zwanger, net 10 daagjes voor mij uitgerekend. Van haar tweede kindje (een zoontje!). Haar dochtertje moet nog één jaar worden eind november, de twee kleintjes volgen elkaar dus snel op.

Ik vind dat dus wel ferm, zo zwanger zijn en dat zien zitten om schepen te worden. Ik zag het niet zitten. Ik herinner me nog hoe zwaar en intensief ik die eerste maanden na de bevalling vond. Ik wil dat opnieuw ten volle kunnen doen en niet na een paar dagen of weken al weer in actie moeten schieten. Maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.

Tijdens een lange autorit naar Oostende hebben Sofie en ik het eens gehad over ons situatie: zwanger zijn en u kandidaat stellen als schepen. Dat het wel moet kunnen, dat het geen reden mag zijn om het niet te worden. Zieke schepenen worden ook vervangen en een mannelijke schepen die papa wordt, daar kraait geen haan naar. Maar het hangt natuurlijk allemaal erg van de situatie af. Peter heeft een job die hij graag doet maar die wel veel van hem eist: onregelmatige uren en veel onderweg zijn. Huisvader worden is niks voor Peter, een andere job ook niet. Mijn ouders doen al heel veel voor ons en voor Janne, hen nog meer inschakelen kan ik echt niet maken (hoewel ze dat graag doen!). In ons situatie zou er dus niks anders opzitten dan een nanny in dienst te nemen. En dat zag ik dan echt wel niet zitten. Ik wil graag zelf veel tijd met mijn kindjes spenderen en niet alles aan buitenstaanders overlaten. Ik ben nogal een moederke :-)

Sofie haar situatie is helemaal anders. Net als die van Freya trouwens, die haar zwangerschap en kindjes combineert met het ministerschap. Ik vind het tof dat er zulke vrouwen zijn en dat ze die moeilijke combinatie zien zitten! Maar niet voor mij dus.

Maar dat het allemaal al niet gemakkelijk is om als vrouw met kleine kindjes in de politiek te gaan bewijst ook het ontslag van Meryem Kacar. Een voltijds job combineren met een gezinsleven én gemeenteraad is echt niet evident, dat kan ik alleen maar beamen (en ik werk maar 4/5!)… Jammer, maar ik begrijp Meryem wel! Dringend tijd om eens te werken aan het statuut van gemeenteraadsleden in grote steden!