…was het weekend, een heel lang weekend zelfs voor mij (vier dagen) en in het weekend heb ik meestal minder tijd om iets te schrijven dan anders. Sedert ons bezoek aan Kaatje vorige week is Janne helemaal verslingerd aan Kaatje en heeft ze ontdekt dat Kaatje ook in de laptop woont. Van zodra ik in de buurt van de laptop kom, klinkt het dan ook “Kaatje, Kaatje!” en hoewel Kaatje een heerlijke website heeft, een mens is het op den duur ook beu. Gelukkig is er nog de Kaatje-CD (“Kaatje musjiek!”) en die speelt hier wel een keer of 7 per dag. Gelukkig is het een hele leuke CD en doe ik niets liever dan zelf uitbundig mee te zingen. Neen, ge moet u dat niet proberen voorstellen.

… gingen we met De Wolken naar het oude wintercircus. Eerst een voordracht over het project De Waalse Krook door niemand minder dan Frank Beke, altijd fijn om de man eens terug te zien. Janne was mee en het dreigde een beetje moeilijk te worden met haar, de veiligheid kon niet overal gegarandeerd zijn. Gelukkig was ik overal op voorzien en kon ik het kind ringslinggewijs rond mij binden (niet evident met dikke jas en dikke buik maar het ging toch) en zo heb ik toch maar de kelders en de zolder van het Circus gezien. Een unieke kans, die wou ik echt voor geen geld ter wereld missen! OK, ik heb de uren daarna wel platte rust genomen, het was nodig.

… gingen we met een bende naar een toneelke in Brussel dat we al lang wilden zien. Althans, dat was de bedoeling, maar de files in de Brusselse tunnels beslisten er anders over. Een half uur doen over 2 of 3 km, zoiets. Enfin, de twee die al aan de KVS stonden, zijn binnen geraakt en ikzelf en een ander meisje zijn nog uit de auto gesprongen om lopend de laatste 250 meter te doen. Lopen in mijn toestand: ik begrijp echt niet dat er vrouwen zijn die dat kunnen tot de dag voor hun bevalling. We zijn net op tijd binnen geraakt (het is te zeggen: ze hebben nog proberen rekening houden met ons en zijn tien minuten later gestart, thanks KVS!; de andere 5 zijn er helaas niet geraakt). Ik heb het eerste kwartier erover gedaan om te bekomen. Het toneel vond ik goed, zonder meer, hoewel de recensies overal superlovend zijn. Het verhaalke is uiteraard aandoenlijk, over een kindje dat dood gaat, als superemotionele zwangere mama heb je niet meer nodig om de waterlanders te doen stromen. Maar ik geloofde haar niet. En de muziek brak te veel, vond ik. Bovendien heb ik een gloeiende hekel aan countrymuziek. Johan Heldenbergh is weer super, dat wel.

… mocht Janne nog eens bij Tristan gaan slapen. Die twee waren naar het schijnt weer de max samen. Dan steekt ge ze in hun bed en dan babbelen ze nog een kwartier na. Gelukkig kon Nike via de babyfoon perfect volgen waarover ze het hadden. Heu. :-)

… en verder werd er nog veel zalig zetel gehangen, gerommeld en kasten uitgekuist. Kwestie van de nestdrang te vroeg af te zijn. Ha!