Baby 2 versus Kind 1
Hoe introduceer je baby 2 bij kind 1. Ik maak me daar niet echt druk in, ik leef nogal graag volgens het we-zien-wel/dat-lost-zijn-eigen-allemaal-wel-op principe.
Uiteraard ziet Janne mijn buik groeien. Meestal komt ze er over wrijven en zoenen geven. Of soms steekt ze haar buik vooruit en zegt ze dat er een baby in zit. Dat is een eerste voorbereiding. En we hebben het boekje van Ivan: Kaatje en mama’s buik. Om de twee dagen of zo lezen we haar dat wel eens voor. Voorlezen vindt ze gewoon de max, dus dat is mooi meegenomen.
Maar onlangs kwam ik bij een collega die daar wel wat meer over te vertellen had. Zij had ervoor gezorgd dat als haar oudste kindje (ongeveer dezelfde leeftijd als Janne) op bezoek kwam in de kraamkliniek, dat ze op het moment dat hij binnenkwam zij het baby’tje niet vast had. Kwestie van kind één niet meteen jaloers te maken of zo. En ook hadden ze voor een cadeautje voor het oudste kindje in het wiegje van de baby gelegd. Een cadeautje van de baby! Dat leek me eerlijk gezegd wel een strak plan. Janne zal dus een cadeautje krijgen van Jip.
En nu ben ik wel nieuwsgierig geworden. Bestaan er zo nog do’s en dont’s bij de introductie van baby 2 bij kind 1? Andere tips? Ik zou natuurlijk het internet kunnen afschuimen op zoek naar meer informatie. Maar waarom zou ik dat doen als er hier een heleboel ervaringsdeskundigen meelezen. :-)
Al ben ik er wel van overtuigd dat dat allemaal zijn eigen zal uitwijzen en dat dat allemaal wel goedkomt. Ik vind Janne trouwens heel lief naar baby’s en andere kindjes toe. Als er eentje weent gaat ze spontaan haar tutje geven of een knuffel brengen. Of een glaasje water, dit weekend. Vertederend. Smelt! :-)
November 30th, 2009 om 20:56
hey hey, jij ook nen dikke proficiat Lien! Al 30 weken ver zeg, daar moet ik nog een tijdje voor sparen :-) Benieuwd hoe de grote zus gaat reageren binnenkort! Hou je nog goed!!
November 30th, 2009 om 21:14
Wij gaan dat “probleem” (klinkt zo zwaar he) ook hebben begin januari. Onze dochter Fran (2.5j) is al vol van de baby, en ook zij heeft een baby in haar buik. :-) Dus alle tips zijn welkom!
November 30th, 2009 om 21:22
Wij hadden bij de geboorte van Zita ook voor een cadeautje voor Lena gezorgd (een knuffelbeer). Al denk ik achteraf dat de grote eerste kennismaking niet het ideale moment daarvoor was. Toen Lena de 1e keer Zita zag, was zij zó overdonderd dat de rest van de wereld even niet meer bestond. Ik denk dat er beter bij thuiskomst een cadeautje was geweest.
En de jaloezie is pas een paar weken later gekomen en nu 2 jaar later zijn daar nog steeds ferme opflakkeringen van :-/
November 30th, 2009 om 22:05
Bij ons is er eigenlijk nooit één probleem geweest. Kan ook aan Senne ligge nnatuurlijk, da’s wel nen gemakkelijken.
Maar hij wou heel graag zo’n kids foto-toestel van V-tech en dat had ik hem beloofd voor als zijn broer/zus zou geboren worden. En dat kreeg ie dan ook onmiddellijk in de kliniek. Het was dus dubbel feest meteen. En hij kon ook direct foto’s trekken van zijn nieuwe broer. Althans een poging doen :-).
Met oma was hij ook omgekeerd een grote knuffel gaan kopen voor zijn broer, en wij hebben daar onmiddellijk dé enige echte knuffel van gemaakt (en dus vooral heel veel spel errond). En dus vertelde hij aan iedereen die op kraambezoek kwam direct dat zijn broer die knuffel van hem had gekregen en dat dat duidelijk zijn meest favoriete knuffel was. Waardoor hij zichzelf ook weer geweldig belangrijk vond.
En voor de rest heb ik hem (en alleen als hij daar zin in had) heel veel betrokken bij de verzorging van Matisse en ondertussen al wel honderdduizend keer gezegd hoe lief hij wel is voor zijn broer (waardoor hij dat al twee opeenvolgende jaren spontaan aan de sint heeft gemeld :-)
Maar ik geef je gelijk: ge moet gewoon doen wat op dat moment in u opkomt en het loopt wel los
November 30th, 2009 om 22:11
@Marianne: maar Senne was al een stukje ouder zeker? Maar ik noteer: Janne koopt cadeautje voor Jip. Ieder excuus om iets te kopen is er één, nietwaar? :-)
November 30th, 2009 om 22:57
Als mama van drie ben ik misschien ook een beetje ervaringsdeskundige. Ook bij ons was er steeds een cadeautje van de baby voor de grote broer(s). Vonden ze heel leuk en ondertussen was er ook iets in het ziekenhuis om mee te spelen (en de verveling tegen te gaan). Dag twee stonden ze dan te popelen om naar het ziekenhuis te gaan om met hun nieuwe speelgoed te spelen (dat in het ziekenhuis was gebleven).
En eens thuis zijn er nooit echt problemen geweest. De oudste (toen bijna 3) zei gewoon “Mama, leg Matsje maar in het park.” als hij vond dat hij aandacht nodig had. En bij nummertje drie gingen de andere twee regelmatig in het park gluren en zorgden ze als fiere grote broers voor hun kleine broertje.
Gewoon zorgen dat de oudste voldoende aandacht krijgt, ook met baby, en dan komt alles in orde.
Succes!
November 30th, 2009 om 23:03
ik merk dat m’n zoontje (net zo oud als janne) plots veel ‘mijn’ begint te gebruiken. Mijn knuffel, mijn boekjes, mijn speelgoed… Hij is ook wat ongerust over waar zijn zusje dan zal slapen… heb dus dit weekend zusjes slaapplaats al ingericht, nu weet hij goed waar hij slaapt en waar zusje zal slapen.. en ook hier al kadootjes klaarliggen van zus voor broer en omgekeerd :-)
December 1st, 2009 om 0:29
Flo was 18 maanden toen Janne geboren is (dus nog wel wat jonger dan janne nu is zeker?). Cadeautjes waren bij ons ook een hit. Elke keer als Flo naar het ziekenhuis kwam (nog meer cadeautjes ;-)) Janne zelf heeft ze eigenlijk in het ziekenhuis redelijk genegeerd, net als de mama trouwens (snif), enkel om het cadeautje open te doen was de mama goed. Maar eens thuis, iedereen op zijn plek, was alles ok.
We hadden ook op voorhand Jannes bedje gezet in de kamer boven en beneden, zodat het voor Flo duidelijk was waar ze ‘mocht’ zijn. Teveel aandacht naar Janne? Flo verwees de kleine zus naar het bed.
Borstvoedingsmomenten waren wat moeilijkere momenten. Dan geef je automatisch veel aandacht aan de nieuwe baby, wat niet altijd geapprecieerd werd door nummer 1. Je wordt daar wel handig in, voeden aan de ene kant, voorlezen aan de andere kant. Op een bepaald moment hebben we Flo zelf een babypop gegeven en dan kon zij haar baby eten geven. Beetje raar misschien maar dat hielp wel.
Voor de rest weinig jaloersheid, enkel risico op versmachting ;-). Gewoon doen wat je zelf denkt dat er moet gebeuren, dat is altijd het beste!
December 1st, 2009 om 1:57
Ik ben helemaal van hetzelfde principe, laat maar komen, we staan er voor en we moeten erdoor.
Ik ben net naar Kind en Gezin geweest, en ik moet zeggen dat ik met wat interessante tips naar huis ben gekomen: cadeautje van de baby voor Aukje en vice versa zat er ook tussen.
Maar ook heel wat andere zaken, dingen die misschien niet gebeuren maar waar je wel rekening mee kan houden: heel vaak word je als grote zus geconfronteerd met het groot zijn, in hun ogen meestal iets dat alleen maar nadelen heeft. Als de baby bvb huilt (= lawaai maken) wordt hij getroost, maakt grote zus lawaai moet ze stiller zijn (voor alweer de baby). Of: als de baby wat overgeeft (= smossen) wordt alles opgekuist, als grote zus smost moet ze netjes eten want zij is al groot.
De verpleegster gaf aan van er ook te letten dat “groot zijn” ook voordelen heeft: bvb jij bent flink geweest dus nu krijg jij een koekje en de baby niet, of de baby mag nog niet tv kijken en jij wel omdat je zo groot/flink bent.
Ik weet niet of Aukje problemen zal maken, we zien het wel, maar aan bovenstaande dingen had ik nog direct niet gedacht, dus wel leuk om te weten.
December 1st, 2009 om 2:00
Oh ja, nog iets: maak van het borstvoedingsmoment ook een leuk moment voor haar, bvb door met een boekje naast mama mogen zitten, of ook een eetmoment (bvb stukje fruit e.d.), zo zal ze minder geneigd zijn om ook op dat moment op je schoot te willen zitten.
Dit is vooral een tip voor mama’s die het (al te) vaak zonder ventje moeten stellen, hé Lien?
December 1st, 2009 om 10:16
als mama van 1 dochter ben ik geen ervaringsdeskundige op dit gebied, maar ik vang in mijn vriendenkring wel eens op dat het vooral de papa’s zijn die door de komst van baby2 meer bezig zijn met kind1 en dat het dus ook papa’s zijn die de verandering van 1 naar 2 kindjes als een grote verandering ervaren; ikzelf was amper 11 maanden toen mijn zusje erbij kwam, dus geen herinneringen aan hoe ik daarop reageerde, volgens mijn moeder eerst wat verbaasd en daarna snel als de ‘grote zus’ (maar in lengte vrij snel ingehaald door zus die groter is)
December 1st, 2009 om 13:16
Toen Floris geboren was, was Pepijn net zo oud als Janne. Geen problemen eigenlijk toen. Cadeautje was gekocht, die tip heb je al veelvuldig gekregen.
Bij de geboorte van Hendrik, Pepijn zo fier als een gieter. Maar toen was het Floris, toen 2,9 jaar die wat meer problemen maakte. Floris begon overal te plassen in huis. Hendrik was zijn broer niet, maar Pepijn zijn broer. Hysteriebuien etc.
Zorg ervoor dat je bij de BV alles bij de hand hebt voor Janne: eten, drinken, de afstandsbediening, je laptop, een boekje, etc. Janne voor de voeding op het toilet zetten. Want ze gillen hier meestal om iets tijdens het voeden om iets wat ze dan net niet hebben.
Succes nog bij de laatste loodjes.
December 1st, 2009 om 21:30
Ik ben natuurlijk niet echt een referentie. Met Enna haar koemelkeiwitallergie en het krijsen en het hele dagen met haar rondlopen, heeft Aaron het niet echt gemakkelijk gehad die eerste 14 weken.
Wij hadden ook gezorgd voor een kadootje van kleine zus voor grote broer en die eerste week thuis toen Enna nog geen last had eigenlijk verliep heel erg vlot. Niets forceren, veel bij betrekken en het kwam vanzelf. Na een dag ging hij aan haar parkje staan, stak zijn handje erdoor, wreef over het hare en maakte zo op zijn gemakje kennis met zijn zusje. Tuutjes geven en aaikes geven. Echt zalig om te zien.
Toen Enna het zo lastig had, heeft Aaron natuurlijk ineens heel veel aan aandacht moeten inboeten, en toen had hij het wel heel moeilijk, maar ik moet eerlijk toegeven, zelfs na zo’n periode is zijn zusje nog steeds zijn beste maatje en zorgt hij ervoor als de beste.
Dus volgens mij moet je je niet te veel zorgen maken, en komt het vanzelf wel goed.
December 2nd, 2009 om 8:50
Bij ons nog geen nr twee, maar wel super interessant hier! Vooral die tips van Inge vind ik geweldig!!! Ga ik alvast onthouden!
December 2nd, 2009 om 16:30
‘k Heb er nog niet bij stilgestaan, omdat Wolf nu nog te jong is om het concept ‘baby’ of ‘broertje/zusje’ te snappen. Maar ik verwacht dat dat binnen vier maanden helemaal anders zal zijn, dus het zal last-minute improvisatie worden (de cadeautip onthouden we, alsook het benadrukken van de voordelen van grote broer zijn). Wolf is doorgaans in de kribbe wel heel erg lief voor kleinere kindjes, geeft ze aaikes enz…(of is daarentegen gewoon niet geïnteresseerd). ‘k Ben dit weekend wel erg geschrokken: voor het eerst heb ik een echt jaloerse reactie gezien. We waren op weekend, er was een leeftijdsgenootje aanwezig, en toen ik die hielp met kleertjes uitdoen (zijn mama was met een ander kindje bezig), begon Wolf te huilen en kwam hij het jongetje zachtjes maar beslist wegduwen van ‘zijn’ mama. Ahum. Nu, de tweede keer was het al geen probleem meer :)
December 4th, 2009 om 15:39
Laat dat inderdaad maar op u afkomen, ik zeg het u, ge kunt dat toch niet voorspellen.
December 4th, 2009 om 15:40
maar dat neemt niet weg natuurlijk dat die ideetjes met cadeautjes enzo echt wel super zijn! Kga dat ook alvast al onthouden
December 5th, 2009 om 21:57
Wij hebben 3 kindjes op 2.5 j dus aandacht delen was wel nodig. (2 kindjes is soms ‘elk 1′ , 3 is 1-2 (of 3-0 als maar 1vd 2 thuis is).
Oudste ging toen net naar school en dat was wel druk qua uurregelingen, maar anderzijds was het voor haar wel makkelijk om eens een halve dag te gaan, naar huis te komen ’s middags, nooit opvang.. omdat ik door onze 3de baby het ganse 3de trim thuis was (dan heb je meer tijd) . Tijdens borstvoeding was 2de met nieuw speelgoed in ‘t park aan ‘t spelen (toys opzijhouden helpt en je moet je geen zorgen maken over kattenkwaad!) en ook ’samen’ naar een DVD kijken intss is ook leuk. Bovendien ben je bij een 2de al veel handiger en durf/kan je handelingen combineren :)
Voor de rest eigl. nooit veel speciaals gedaan, elk om beurt aandacht en als je er zelf niet veel ’spel’ van maakt, doen zij dat ook niet hoor.
December 10th, 2009 om 23:36
Jolan was 17 maanden toen Ada geboren was. Wij hebben toen een cadootje gegeven toen we weer terug thuis waren met baby en al. De 2 bezoekjes van Jolan in het ziekenhuis waren niet echt een succes. Hij was nogal onder de indruk en dan over zijn toeren en wij waren zelf ook verschoten hoe groot hij dan plotseling was voor ons in vergelijking met een pasgeboren baby. Voor borstvoedingsmomenten is het heel handig om de afstandsbediening van tv bij de hand te hebben en ik moest in het begin op een stoel gaan zitten zodat Jolan niet de hele tijd achter mijn rug kon klimmen. Na verloop van tijd ging dat gelukkig beter en kon ik weer in de zetel.
Eens de baby er was hebben wij wel een activiteit verzonnen alleen voor Jolan: elke zondagvoormiddag gaat de papa met hem zwemmen. Ik ging mee met Ada in de cafetaria zitten en nu gaan wij ook mee zwemmen. Maar dat maakt toch voor hem verschil in het begin, dat hij ook nog iets heeft alleen voor hem.