Doorbraak

We hebben trouwens een doorbraak, voor wat de namen betreft.

Allez, nog niet helemaal eigenlijk. Voor een jongen rest er nog één naam, voor een meisje nog twee. Maar dat komt ook wel goed.

Altijd gezegd dat ik me voor Nieuwjaar niet te druk ging maken in die namen en ge ziet wel: da’s nergens goed voor hé.

Frietjes en geslacht

Lien: “Hmm, die frietjes ruiken lekker.”
Peter: “Ja, hé.”
Lien: “Zullen we een pakje delen?”
Peter: “Maar neen, straks krijgen we eten en we moeten zien dat we niet te veel verdikken en is ongezond en al.”
Lien: “Hmm, zeker?”
Peter: “Jaja, zeker, geen frietjes!”

Stilte.

Peter: “Of zouden we toch?”
Lien: (ondertussen overtuigd van de argumenten van Peter): “Ja maar, ge zei daarnet van niet!”
Peter: “Ja maar ze ruiken zo lekker!”
Lien: “Ja maar we krijgen straks eten en da’s zo ongezond en we gaan te veel verdikken daarvan!”
Peter: “Hmmm. Ja. Maar ik heb er zo’n zin in!”
Lien: “Ik ook! Maar toch! Neen!”

Er worden geen frietjes gegeten. Namen in deze conversatie konden evengoed omgekeerd zijn.

Gelijkaardige conversaties hebben we over het al dan niet weten van het geslacht van Jip. Bij Janneke waren we allebei overtuigd dat we het niet wilden weten. Nu wil de ene het wel eens weten, de andere niet en dan weer omgekeerd.

Argumenten pro: het is gemakkelijk voor de praktische kant van de zaak.

Argumenten contra: geen verrassing meer, magisch moment dat we het geslacht zelf mochten ontdekken, ik ga me zot shoppen in jongens- of meisjeskleren terwijl dat helemaal niet nodig is.

Maar zolang er geen unanimiteit is over de “ja” bleef het hier dus “neen”. Bij de controle op 7 maand zei de gynaecologe dan dat het nu te laat was, dat we nu maar moesten wachten. Gelijk heeft ze, we willen het nu niet meer weten.

Een paar dagen geleden op controle geweest bij de vroedvrouw en ze had er zich bijna ingesproken. Ze vroeg of we het geslacht wisten toen ze blijkbaar al twee keer aan het geslacht van Jipke gepasseerd was. Maar uiteraard had ik weer niks gezien. :-) Nog een week of 5, 6 wachten.

Kerstdinges

Kerstkadootjes: Ge krijgt me niet gemakkelijk aan het shoppen dezer dagen. Ten eerste haat ik de drukte en ten tweede is dat echt geen wijs gedoe met dikke buik en kind. Een mens moet een hele tijd haar dikke buik lopen beschermen en het kind vindt wachten in een winkel niet wijs. Geheel terecht overigens. Als ik me dus al in het centrum begeef, dan is het tussen 10 en 12 uur. Het is dan nog best rustig in de stad trouwens. Ik wil u vooral niet op ideeën brengen.
Maar ik was er ook vroeg aan begonnen dit jaar: het eerste had ik al in september of begin oktober gekocht. Het stomme is dat ik dat cadeautje bijna vergeten was en dat de ochtend van Kerstdag nog moest inpakken. Verder kocht ik ook heel veel online, wat een gemak zeg. Volgend jaar wel eerst nakijken of de deurbel het wel doet, want nu kreeg ik elke keer een briefje in de bus van de postbode terwijl ik wel degelijk thuis was.

Verder vind ik kerstcadeautjes wel leuk. Ik vind het altijd een uitdaging om op zoek te gaan naar leuke dingen, naar dingen waar de mensen echt tevreden mee zullen zijn. En ik denk dat ik daar dit jaar wel weer in geslaagd ben. Trouwens: omgekeerd was dat ook het geval. Ik vond een “Vivabox pasta” in een pakje (altijd dol op pasta!), een mooie rode waterkoker (onze oude was kapot en het was behelpen met mijn waterkokertje van 0,5 liter uit mijn studententijd), het nieuwste boek van Tom Naegels, een Mme Zsa Zsa-pakket. Ook Janne mag niet klagen, ze kreeg een halve nieuwe garderobe (de komende maanden zult u hier weer veel leuke dingen zien) en een Kaatje en Kamiel-eetset. Ook Jip kreeg al één en ander voor in zijn of haar kast.

Kerstbomen: Het heeft lang geduurd, maar dit jaar ben ik gesneuveld. Alles voor het kind, nietwaar.

Kerstmarkten en ijspistes: Dat zijn dingen waar ik me echt niet durf te begeven. De drukte, de kitsch, de gruwel.

Kerstkaartjes: Een paar jaar geleden deden we daar niet meer aan mee. Weet wel, met internet en al. Maar eigenlijk krijgen we best veel kerstkaartjes en dan schrijf ik toch liefst iets terug. Ons kerstkaartjesconcept is simpel: gewoon een foto van onszelf (zonder kerstbomen of kerstmutsen) en we maken daar kaartjes van. Note to self: volgend jaar een standaardtekstje afdrukken en er op kleven. Zo geïnspireerd ben ik nu ook weer niet dat ik voor iedereen een persoonlijke boodschap weet te verzinnen. Er zijn er al massa’s op de post maar de postbodes hebben veel werk, want ze zijn precies nog bijna nergens aangekomen.

Kerstavond: De laatste twee jaar hadden wij zowaar niks te doen en daarmee zijn we zowat tegenovergesteld aan zowat de rest van de wereld. Niet dat we dat erg vonden. Ons scenario: om vijf voor zes de Delhaize instormen, ons zot kopen in allerlei lekker uitziende hapjes en op de valreep betalen. Er hangt een speciale sfeer in de winkel op dat moment eigenlijk. Veel volk is er niet meer, tenzij om nog iets noodzakelijks te komen halen. Dan uitgebreid aperitieven, Janne in bed steken, ons bereide eten opwarmen in de microgolfoven en lekker eten samen. In de zetel kruipen onder onder ons dekentje en iets na 22 uur lagen we al te slapen. Serieus zeg. :-) We zijn nooit zo uitgerust aan de feesttafel verschenen.

Kerstfeest: Vroeger verplichte kost maar sedert mijn broer en ik kindjes hebben vind ik dat echt wijs. De laatste jaren slagen we er zelfs in allemaal op het feest te zijn en met een kok en een sportjournalist in de familie is dat echt niet zo evident. Mijn zusje was er zelfs nog eens bij, en dat is ook niet altijd het geval. Er wordt lekker gekookt en er is steevast veel te veel eten. We gaan nooit met honger naar huis. Er worden heel veel cadeautjes uitgedeeld. De kinders zetten het kot op stelten. Ze communiceren steeds meer met mekaar waardoor het ook leuker wordt. Wijs :-)

Oudejaarsavond vieren we met de vriendjes en op Nieuwjaarsdag worden wij ook nergens meer verwacht, de eerste dag van het jaar moet een dag zijn zonder verplichtingen, vind ik. Dus ook dat worden rustige dagen.

Kerstboomstokje

Ik ben niet zo goed in stokjes opvangen. Met mijn excuses aan al diegenen die al stokjes naar mij gesmeten hebben!
Maar een fotostokje, dat lukt nog net. Dus ziehier, op vraag van meter Buffie, een foto van onze Kerstboom. Niets speciaals, maar het is er wel degelijk één.

2009-12-18_6

Sneeuwpret, of zoiets

In tegenstelling tot de toekomstige meter van onze jongste, ben ik wel een echte sneeuwfan. Niks leuker dan kraakverse sneeuw onder je voeten. Mooie besneeuwde landschappen. Dikke vlokken die uit de hemel vallen. Heerlijk!

Dit jaar ben ik iets minder fan. Een mens is al wat minder stabiel als ie hoogzwanger is. Ik zou dolgraag buiten gaan spelen met Janne in de sneeuw, maar ik durf niet goed, en al zeker niet alleen en Peter moest werken de voorbije dagen. Toch maar niet dus. Gelukkig heb ik stevige zwangerschapsschoenen gekocht of ik zou me al helemaal niet buiten begeven.
Maar als ik er al zelf niet helemaal gerust in ben, dan is de rest van de wereld dat precies nog veel minder: “Blijft gij maar schoon binnen” en “let gij maar goed op”. Om daarna nog wat verhalen te horen over mensen die gevallen zijn als ze zwanger zijn. Zelf ook ervaring mee trouwens al was het dan op een trap in plaats van een ijzig voetpad. Maar ja, soms moet een mens nu eenmaal buiten en het kluizenaarsleven is al helemaal niet aan mij besteed. Enfin, voorlopig zijn we overeind gebleven, in tegenstelling tot manlief die zaterdagavond al een glijder maakte toen we weggingen bij Michel en San (de beste lasagne ooit gegeten).

En gisterenavond was het dus helemaal prijs toen de auto ook een slipper maakte. Gelukkig alleen blikschade, dat is altijd het belangrijkste bij een ongeval, dat er geen gewonden zijn. En gelukkig zal de verzekering van de VRT tussenkomen, hopelijk toch, anders zou het een pijnlijke Kerst worden. Alleen is het nu een beetje sukkelen de komende week, zo zonder auto. Peter heeft nog een vroege dienst waar het openbaar vervoer dus niet kan helpen. Maar gelukkig hebben we (alweer) goede vrienden die ons spontaan de nodige hulp aanbieden als dat nodig zou zijn. Al bij al veel geluk bij een ongeluk, denk ik dan.

Vreugde en feest!

Wat ben ik toch een gelukzak zeg. Na de stofzuiger win ik nu ook een pakketje boeken bij Rozebril. Ik ben dol op visjes en het billenboek zal hier ook wel van pas komen! Bedankt, Rozebril! Trouwens, een leuk idee zo’n give away, moet ik ook eens doen. En dan was er ook nog een mysterieus pakketje in mijn brievenbus en ik doe niet eens mee aan Secret Santa. Later meer over dat pakketje.

Vreugde en feest alom hier want mijn ventje is geslaagd voor het Grote Befaamde Journalistenexamen van de VRT. Voor diegenen die dat niet kennen: dat is nogal een groots gedoe dat maar ééns in de zoveel jaar plaatsvindt. In de eerste ronde deden er zo’n 700 kandidaten mee en werd de actuakennis gepolst. Twintig termen waarover je één en ander kernachtig moet weten te vertellen. Manlief wist alles, behalve Maddens-doctrine en die kende ik dan weer wel, hihi. Maar er waren veel termen waar ik niks van wist. Daarna volgt er ook nog een stemtest (was Peter al voor geslaagd), pyschologische testen (idem) en een jurygesprek. Om dan met 7 geslaagden over te blijven. Trouwens, Peter was al eerder geslaagd voor het Grote Befaamde Sportjournalistenexamen van de VRT (3 van de 500) en daarmee is hij één van de weinigen die in beide examens geslaagd is. Enkel Marc Uytterhoeven, Leo Hellemans, Eddie Groenwals, Stef Wauters en Gui Polspoel zouden daar ooit eerder in geslaagd zijn, volgens een VRT-bron, maar wellicht zijn het er toch nog enkele meer, enfin. Mag het duidelijk zijn dat ik trots ben? Eens een beetje gestoef over mijne vent mag hé, het moet niet altijd over de dochter zijn.

Veertien dagen vakantie nu. Allez, alleen maandagmiddag nog eens naar Brussel voor een vergaderingske. Maar dat rekenen we gemakshalve niet mee. Het zal van doen zijn, dat verlof. En ik heb superleuke cadeautjes gekocht, ik zie er al naar uit om de mensen hun gezichten te zien. Mensen een verrassing geven is minstens zo leuk als een verrassing krijgen!

Stofzuigvoorbeeld

Kindjes kopiëren graag het gedrag van hun mama of papa. Zo hebben kindjes wel eens een minikeukentje. Of een miniwerkplaats. Of zoals het zoontje van mijn broer: een ministofzuiger, een echte mini-Dyson zowaar.
Janne heeft een keukentje waar ze graag op kookt (oef). En een minilaptop. En een paar mini-GSM’s. Ahum. Tot daar onze pedagogische invloed. Stofzuigen ziet ze me eigenlijk zelden of nooit doen: meestal doet de poetsvrouw het. En de laatste keer dat ik begon te stofzuigen begon Janne te wenen, kwestie dat ze echt niet wist wat dat lawaaimakend ding deed. :-)

Enfin, soit, daar komt nu verandering in, want ik behoor tot de gelukkigen die een Dyson City gekregen hebben. Ha! Ik zag de oproep staan op een aantal blogs en wou toch ook mijn kans wagen. Waarna ik een heel erg zielige mail schreef naar Caroline. Dat ik hoogzwanger ben. En ik nu één, binnenkort twee kindjes heb, die veel vuil en kruimels achterlaten, en dan is één keer stofzuigen per week niet voldoende. En dat ik in de stad woon, in een huis met veel trappen. En dat ik twee stofzuigers heb, maar geen één die echt voldoet. De ene zuigt goed, maar is ongelooflijk lomp en heeft geen kabeloproller, dus moet ik altijd vechten met knopen in de kabels. De andere is lichter, maar doet zijn werk niet naar behoren en uitkuisen is een specialistenwerkje. Caroline is blijkbaar gesneuveld voor al mijn argumenten en zo mocht Peter dinsdag de Dyson City gaan afhalen.

Mijn eerste indruk: leuk! Schattig! Licht! Klein! En dat vind ik een pluspunt want dat moet allemaal niet te veel plaats innemen. OK, dat waren enkel nog maar uiterlijke kenmerken. Een grondige zetelstofzuigtest gebeurt één dezer dagen. En dat is eens nodig. Koekvretende kindertjes in de zetel, ik moet het u niet uitleggen zeker?

dc26_city_520a3_w

En vanaf nu ga ik een stofzuigvoorbeeld zijn voor mijn dochter. :-)
En gaat Caroline van Dyson nog veel meer zielige mailtjes ontvangen want ze geven nog wel wat stofzuigertjes weg! :-)

Het besluit zonder mij

En dan werkt manlief maanden en maanden aan iets. Telefoontjes, mailtjes, sms’jes, tekstjes schrijven, vanalles regelen… Allemaal voor Het Besluit. Naast zijn sportdiensten mocht hij de eindredactie doen van het humoristische jaaroverzicht van Radio 1 en Canvas. Een unieke kans!

Gisteren en vandaag waren de opnames in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Er waren twee dagen in december dat ik ECHT NIET wegkon en het was gisteren en vandaag. Voor een commissie kan ik me nog eens laten vervangen, maar voor een gemeenteraad kan dat echt niet.

En dus gaan er tal van vriendjes en vriendinnetjes in Antwerpen gaan kijken naar wat manlief allemaal in mekaar heeft helpen boksen. En ik kan niet. Bleh. Toch een beetje triest daarvoor.

Maar ik ga luisteren! En kijken!
“Het Besluit” is te horen op zondag 20 december om 13 uur op Radio 1 (en herhaling op 26 december om 12 uur) en wordt ook uitgezonden op Canvas (25 december). Jullie luisteren en kijken ook, hé!

Gisteren was het naar het schijnt al heel goed en vandaag zal het nog beter zijn! Ik ben nu al trots op hem. Ha!