Zaterdag, we rijden ergens door Gent, ik ben chauffeur. Een put in het wegdek, niet zo groot, wel diep. Ik weet hem nog op het nippertje te ontwijken. “Daar kunt ge uwen auto lelijk aan zeer doen”, merk ik nog op.
Twee uur later, Peter passeert op dezelfde plaats en… rijdt door de put natuurlijk. :-) Wieldeksel eraf, blijkt als hij thuis komt.

Maandagmorgen, ik wil met Janneke vertrekken naar de crèche. Ze ziet de auto staan, wijst naar het wiel en zegt héél verontwaardigd en wel 15 keer na mekaar: “Auto apot! Auto apot!” (de k lukt nog niet zo goed). Jaja, zeg dat maar eens aan je vader! :-) Ongelooflijk toch hoe ze alles opmerken.