Drukke dagen

Mijn 33e verjaardag is ondertussen geruisloos gepasseerd. Het was een ietwat eigenaardige verjaardag. Opgestaan met 38.4° koorts. Voor iemand die niet snel koorts maakt is dit al enigszins een alarmsignaal: borstontsteking met koorts. Van de borst geen last, maar van de koorts des te meer. Al mijn gewrichten rammelen dan. Het enige wat je dan echt kunt doen, is rusten. De kraamzorg gevraagd om eten te maken voor het bezoek die avond. Peter op stap gestuurd met Janne. En de hele dag zo veel mogelijk geslapen. Edoch, toch een vergadering gedaan en dat had ik beter niet gedaan: dat was voldoende om ‘s avonds helemaal te sneuvelen. Ons bezoek mocht toch komen hoor, ik wou toch iets aan mijn verjaardag hebben. En het waren goeie vrienden, die mogen u al eens ziek zien. En die vonden dat niet erg dat ik onder mijn dekentje bleef liggen. Ik heb zelf niks gegeten, ik lag ondertussen te sterven in de zetel met ondertussen 39.2° koorts. Maar toen ging het alsmaar beter en sedertdien is de koorts weggebleven. Oef.

En een schoon t-shirtje gekregen. En een cd van Tom McRae. En een bon voor een leuke winkel waar ik over een paar maanden eens naartoe zal trekken. Dus het was toch nog een leuke verjaardag.

Gisteren was er dan een familiefeest. En vandaag een buurtbrunch. En daarna officieel babybezoek van andere mensen uit de buurt. Tristan en Janne waren weer geweldig :-)

Druk genoeg dus, als ge nog geen drie weken geleden bevallen zijt en net een borstontsteking verteerd hebt. Morgen proberen een beetje bij te rusten. Al begint morgen manlief weer te werken. Dat zal allemaal wel lukken, daar niet van. Alleen Janne van en naar de crèche brengen, daar zit ik wat mee in. Maar op één of andere manier zal me dat ook wel weer allemaal lukken. Gelijk altijd. :-)

Op bezoek bij de kinderarts

Op bezoek gaan bij de kinderarts en uw kind bij het naar binnen gaan uit de Maxi Cosi op zijn hoofd laten petoeteren. Waardoor de kinderarts een bleitend kind moest oprapen. Gelukkig dat het mij niet overkomen is, edoch wel de mensen voor mij. Ouders in alle staten, allez, ge kent dat wel.

Enfin, eens een check-up gedaan en eens met al mijn overbezorgde-mama-vraagjes naar de kinderarts getrokken. Ik voelde me wel een klein beetje belachelijk, want ‘t waren misschien nogal onnozele vraagjes, m’enfin. Als ge nog maar goed twee weken mama zijt, dan mag dat. Ook al is het uw tweede, ja.

Familiekwaal 1: een ontstoken oogje. Janne brengt het één na het ander mee naar huis, om dat op geregelde tijdstippen ook eens over te zetten op ons. Sien deed nog beter: zij werd er mee geboren. Ondanks herhaaldelijk spoelen, was er geen beterschap. Waarschijnlijk een ontstoken traankliertje, antibioticadruppelkes en het zou verholpen moeten zijn.

Familiekwaal 2: snotneus. Gekregen van oppersnotneus Janne. Janne ziet haar zus heel graag, geeft haar zoenen en wil soms al eens neuze-neuze doen. Met als gevolg de eerste snotneus voor Sien, op amper twee weken. Het is niet omdat ge uw kind borstvoeding geeft dat ze immuun zijn voor snotneuzen. Enfin, zo’n snotterend borelingske, ik vind dat dus ontzettend zielig. Zeker als ze om adem snakt in haar slaap, ochgere. Spoelen, Nesivine en een eucalyptusbalsemke voor op het kind haar borstje. Tuurlijk wist ik dat allemaal al, maar ik wou toch eens checken of Nesivine bijvoorbeeld wel al mocht.

Voor de rest kan ik niet klagen van dat kind: dat eet en dat groeit (al 3850 gram zwaar), dat doet ‘s nachts al nachten van 6 à 7 uur (eigenlijk al van in het begin). Overdag wou ze nogal veel op ons slapen, maar sedert we haar op haar buikje in het park leggen, gaat dat beter. En dat mag tegenwoordig zelfs van Kind en Gezin, als ge der bij zijt tenminste.

En soms krampjes, hé. De laatste twee dagen was het precies erger, misschien door mijn overdosis paaseitjes en de chocoladetaart van Tartes de Francoise? Of door de halve liter vers geperst fruitsap die ik gisteren naar binnen gekapt heb?
We gaan dat dus de komende dagen eens weren en zien wat dat uithaalt. En als het niet helpt tegen de krampjes, dan helpt het misschien wel mijn laatste kilo’s weg.
Enfin, ik wist dus niet dat chocolade slecht kan zijn voor de borstvoeding. In de tijd bij Janne ook massa’s chocolade gegeten. Ik begin te denken dat dat kind krampjes had in plaats van reflux. Hoewel, eerst eens afwachten of ik een paaseiloze Pasen moet doorstaan.

An van Merlina

Straks is er gemeenteraad, maar niet voor mij. Deze keer laat ik me vervangen. Bij Janne heb ik dat niet gedaan en toen nam ik haar de eerste drie maanden mee naar de gemeenteraad. Maar dat was precies toch iets zwaarder dan verwacht. Een mens leert uit zijn fouten en deze keer dus wél een vervangingsperiode. Normaal gezien hervat ik vanaf 14 april mijn “politieke activiteiten”. Nog een goeie zeven weken totale mama dus.

En ik word in de gemeenteraad trouwens vervangen door Mieke Bouve, die voor mij voor eeuwig door het leven zal gaan als An van Merlina. Serieus zeg, ik ben daar mee groot geworden met “Merlina”. En nu vervangt An van “Merlina” mij zowaar, zij het tijdelijk. Boogschutter roept Waterman…

Het tweede kind krijgt ook vijf namen

Omdat we niet kunnen onderdoen voor kind één natuurlijk. :-)

Sien: daarover las je hier al alles

Marieke: naam die de meter gekozen heeft. Ze weet namelijk dat wij nogal zot zijn van Jacques Brel, en het is een bijzonder mooie naam.

Martha: naam die de peter gekozen heeft. Iets uit een film, die we nog moeten zien (Bella Martha). Ook een mooie naam.

Elke: die naam kreeg Janne ook al mee. Door het plotse overlijden van mijn zus één maand geleden krijgt Sientje die naam ook mee. Als eerbetoon aan haar tante.

Jipke: omdat dat de naam was waaronder Sientje bekend was voor 9 februari. Jip en Janneke, van Annie M.G. Schmidt.

Peter schreef ook al over Sien haar voornamen. Nu haar nog gaan aangeven. Hij heeft nog een paar dagen. Hij vraagt zich wel eens af wat er gebeurt als je je kind niet op tijd aangeeft. Als hij het maar niet gaat uittesten :-)

Van diep

Flarden uit tien dagen Sien

Ja, dat gaat wel, zo met twee kleintjes. Het is te zeggen: momenteel is Peter nog een dikke week thuis. Daarna zal het wel wennen zijn. En dan ga ik nog maar niet denken over hoe we het gaan klaarspelen als ik ook terug gaan werken. Gelukkig is dat nog ver weg. Zorgen voor later. En praktische problemen krijgen we altijd wel opgelost, op één of andere manier.

Sientje is een lief kindje. Maar na haar eten heeft ze het een beetje lastig. Krampjes? Darmpjes die op zijn plaats moeten komen? Of zou het reflux zijn? We wachten nog wat af. Alleszins: de tricot slen draait overuren, het is en het blijft een wondermiddel. En een mens kan nog iets doen ondertussen.

Janne reageert meestal erg goed op haar zusje. Soms komt ze er bij liggen als ik borstvoeding geef. Maar als Sientje weent, geeft ze haar een aaike, een zoen, of een knuffel, de lieve schat. En deze week heb ik Sientje eens op haar schoot gezet (terwijl ik Sien ook nog ondersteunde uiteraard). Janne vond het geweldig! Spijtig dat de papa niet thuis was, of u werd hier overladen met schattige foto’s.

Kind en Gezin is gisteren geweest. Sien kreeg de vermelding “Flinke baby!” mee in haar boekje. Ha! Het kind woog dan ook al 3780 gram ofte zo’n 200 gram meer dan bij haar geboorte, en dat op amper 9 dagen. Het gaat rap. Straks weegt ze vier kilo en kan ze niet meer in haar kleinste kleertjes. Boehoe!

Facebooknaam

De namen, daar is weer wat rond te doen geweest. Nogal wat mensen zijn nieuwsgierig naar de andere namen en zodus, hier gaan we.

De jongens: dat was simpel. We hadden nog twee namen van de vorige keer. Ik hoorde ze allebei even graag, Peter had een iets grotere voorkeur voor Titus. Het zou dus Titus geworden zijn, waar het de vorige keer Pepijn zou geworden zijn. Dat was niet zo’n groot geheim, we hadden die namen gelijk algemeen verkondigd de vorige keer, het had zelfs op mijn blog gestaan. We hebben de mensen nog proberen wijs te maken dat het ook andere namen konden zijn, wat dus niet het geval was.

Een meisje dan, dat was wat anders, net zoals de vorige keer. We vonden maar weer geen namen die we allebei wilden. Wat was er dan wel. Peter wilde een Juliette. Daar heeft hij de hele zwangerschap door de oren voor van mijne kop gezaagd. Ja, tot op het kraambed toe, om misbruik te maken van mijn verzwakte positie! Maar kijk, in 2007 heb ik Juliette voorgesteld, want ik vind dat wel degelijk een mooie naam. Toen vond Peter dat maar niks. Een mail uit 2007 bewijst mijn grote gelijk daarover. Nu vond ik Juliette dus echt niet passen bij Janne. Twee verschilende J-klanken, een Franse naam naast een eerder Hollandse naam. Nope. Veto.

Ik bleef vasthouden aan mijn namen van de vorige keer. Nona heeft lang stand gehouden, maar Peter bleef daar niet van overtuigd. Peter had het dan weer meer voor Minne. Minne, dat is een hele mooie naam. Maar Janneke en Minneke, dat vind ik eigenlijk een beetje Jip en Janneke, ofte iets voor een komisch duo. Bovendien ken ik maar één kindje met de naam Minne en het is een jongen. Ik weet het, het is over het algemeen meer een meisjesnaam, maar krijgt dat er uitgestampt hé.

Maar toen was er dus Facebook. Op 13 januari (ofte op 38 weken zwangerschap) lanceerde ik een oproep naar mooie namen. Meer dan 60 reacties! Sommigen vroegen zich zelfs af of dat iets zou opleveren, zo’n oproep. Ja dus. Ge gaat al weer eens anders nadenken over namen. Ze in combinatie met Janne zetten. Drie mensen suggereerden de naam Sien: Katrien Pierlet (oftwel madam van Studio Orka die onlangs nog den cultuurprijs in de wacht sleepte), mijn alom bekende nichtje van de camping, en Nadine (ook wel Buffie of nana), de meter van dochter één. En ja, we vonden dat gelijk ook wel wijs. Ik vond dat altijd wel al een toffe naam, maar ergens vond ik dat teveel op mijn eigen naam lijken. Terwijl ik het nu wel wijs vind: Peter en Lien, Janne en Sien. Een mooie kadans. Ons kind kreeg dus een naam dankzij Facebook, een beetje toch.

Als je denkt dat het daarbij blijft: nope. We keken daarna nog naar Chocolat. En daar speelde een Josephine in mee. Jozefien vonden we ook wel een mooie naam. Maar een beetje te lang in combinatie met Decroubele.

En dus bleef het Sien. En daar zijn we nu heel content mee!

Andere namen die Peter mooi vond: Marie, Julie, Charlotte. Mooie namen, maar nogal Frans, zo naast Janne. Of Juul of Julia maar dan met de J van Janne. En dan mag je dat aan iedereen uitleggen, tot vervelens toe, en dat zag ik niet zitten.

Andere namen die ik mooi vond: Stien/Stiene, Mitte/Miete, Mirke, Paulien, Rosalie.

Ja, ge krijgt ons namen allemaal. Wij hebben ze niet meer nodig. Er komen hier geen kindjes meer bij. Twee mooie dochters, dat volstaat!

Dat is het dan?

Er was eens… ons kaartje

De meesten zullen hun kaartje nu wel al gekregen hebben. Hier is de online versie.


(Met dank aan Bart Van Peer en Mieke)

De meesten hebben het herkend, maar niet iedereen kende de serie. Het kaartje is gebaseerd op de serie: “Er was eens… het leven“. Zowel Peter als ik vonden dat een heel leuke reeks om naar te kijken in onze kindertijd. De ontwerper ook. En dat werd dan dus de basis voor ons kaartje. Pure nostalgie!
Hier kan je een aantal fragmenten bekijken!