Nog één tekst hadden jullie te goed van me: de tekst die mijn mama geschreven heeft voor het rouwprentje van Elke. Het moeilijkste wat een ouder in zijn leven kan doen is wel een kind afgeven. Dat besef ik zelf maar al te goed sedert ik zelf mama ben. En of je kind nu 0, 2 of 35 jaar is, dat verandert er niets aan.

Lieve Elke,

Intens groot was onze vreugde toen je als eerstgeborene in onze armen lag.
Opgroeiend met de kern naar de zon gericht, een speelse lach, vrolijk kind zo waardevol.
Maar langzaam, heel langzaam zagen we je veranderen.
Jouw wereld was de onze niet, die van jou was zo uniek, zo bangelijk uniek.

Wondere hersenkronkeltjes… Hoe konden we begrijpen hoe jouw brein werkt?
Was het een netwerk vol draadjes? Was het elektriciteit die je stuurde?
Was het lichtje aan… of was het uit?

Als het aan was straalde je zo lief, je omhelsde en kuste, een heerlijk gevoel.
Als het uit was, spookte het in je hoofd en was je zo overgevoelig dat je luid je verwarring uitte.

We stonden vaak zo machteloos toe te kijken. Maar we droegen je over alle pijnlijke momenten heen. En vol positieve energie vochten we om een menselijk bestaan voor jou.

Gelukkig kreeg je een tweede thuis in “De Okkernoot”. Jouw levensweg kreeg een nieuwe wending. Geen solozorg meer maar een samenspel met veel lieve mensen.
Je was er zo graag… zeven jaar al… en daar viel plots je hartje stil…

We hebben zoveel mooie herinneringen. De lieve knuffels voor mama die met engelengeduld voor je zorgde. De lange wandelingen en terrasjes met papa.
Onze laatste Kerst allemaal samen. Je lachte toen we Pieter knuffelbeer noemden. Je keek verbaasd naar de dikke buik van Lien die je heel binnenkort weer tante zal laten worden. Je genoot van Jonas, Janne en Emelie die dartel door het huis speelden. En ook Marjan en Peter hadden een bijzondere band met hun aparte schoonzusje.

Lieve schat, we zullen je zo missen.
We leggen je met veel pijn in Gods hand, maar je bent niet weg….
Kom maar, kom dichterbij, dan knuffelen we je weer…

(foto Het Grote Verlangen)

De foto op het kaartje werd trouwens genomen door Peter op het verjaardagsfeestje van ons neefje Jonas. Het was een zonnige vrolijke dag, waarin we in een zwembadje speelden en onnozel deden. Het was niet altijd gemakkelijk om een mooie foto te nemen van Elke, maar dat moment zat alles mee. Nooit gedacht dat we die foto daarvoor zouden moeten gebruiken.