Megacute

Soms zijn er zo van die fotoreeksen waaruit ik niet kan kiezen. Dus geef ik ze maar allemaal, of toch bijna. Geef toe: wat een schatteke!

2010-03-25_27

2010-03-25_26

2010-03-25_25

2010-03-25_23

2010-03-25_29

Babyborrel Sien

Dit weekend was er babyborrel. Twee dagen, want wij kennen veel volk. En anders hebben we helemaal niet meer de kans om tegen iemand te praten. Bij de buren, want dat is een hele toffe en gezellige locatie. En de uitbaters doen alles om het de gasten naar hun zin te maken.

Sien in de Multatuli

En mijn broer en schoonzus verzorgden het dessertbuffet, want die kunnen dat goed. Mijn broer maakt trouwens de allerbeste crème brûlée ter wereld durf ik zeggen. En zijne chocomousse, tiramisu en panna cotta scoren ook erg hoog.

2010-03-28_11

En het was fijn. Ze vonden Sien allemaal een mooi en een lief kindje en dat is ook zo. En we kregen allemaal leuke cadeautjes. En we zagen heel veel vriendjes en familie terug. We konden tegen niet iedereen heel lang praten, dat is wel zo. Maar toch blij dat we iedereen terug gezien hebben!

Om de kinderbende in mijn vriendenkring te illustreren: we kregen 140 volwassenen over de vloer en nog eens 60 kindjes!

2010-03-28_15

De leuke dingen des levens.

Deze blog is geen weergave van mijn leven. Of toch wel, maar dan toch vooral van de mooie kanten van mijn leven. Soms gaat het hier zwaar mis, dat weet u ook wel al. Maar niet alles wordt hier neergeschreven. Soms wordt hier zwaar gepiekerd. Zoals nu. Over de dood van mijn zus. Zo plots, zo vlak voor de geboorte van Sien. Dat verwerk je niet zomaar. Over de gezondheid van mijn vader. Over de problemen waar een vriendin van mij in terecht gekomen is. Maar dat zijn dus dingen die ik dus liever niet op mijn blog zet. Die hou ik voor vrienden en familie.

Het is maar dat ge het weet hé, dat het hier niet altijd rozengeur en maneschijn is. Al lijkt dat misschien wel zo.

En als het dus even stil is hier, weet dan dat ik eventjes met andere dingen bezig ben. Ik kom wel terug. Met de leuke dingen des levens.

En toen was ze proper

Hoe het verder ging met die zindelijkheid. In oktober hebben we er niet mee doorgezet, omdat het praktisch zo moeilijk was. We moesten altijd wel ergens naartoe en dan kreeg ze een pamper aan en zo kregen we het gevoel dat we er niet écht mee konden doorzetten.

Dus dacht ik: fijn, met oud en nieuw ben ik twee weken thuis, ik ga haar dan twee weken droog drillen. Maar madam dacht er anders over: ze had toen een potjeshekel. Ze wou echt niet meer op het potje gaan zitten. En een tweejarige dwing je niet. En ge kunt dat toch niet forceren. Dus plannen opgeborgen en dan maar voor tijdens de moederschapsrust.

De weken voor de geboorte van Sien was ze plots weer heel erg geïnteresseerd in het potje. Een slecht moment om er mee door te zetten, vonden we, gezien de naderende geboorte. We moedigden haar wel aan, maar haar echt hele dagen in haar bloot gat laten lopen (toch dé methode volgens mij), dat deden we dan weer niet.

En dan na de geboorte van Sien gaven we haar nog een paar weken. En toen was het ineens gewoon zover. Ze ging op het potje. Ze mocht een stickertje op haar potje plakken als het lukte en daar was ze heel erg blij mee. Uiteindelijk nog een blad gemaakt en bij vijf stickertjes kreeg ze een cadeautje. Maar ondertussen is dat allemaal niet meer nodig.

We hebben nog wat werk aan de afwerking (afkuisen, potje proper weggieten) maar dat zijn details :-)
En nu vraag ik me af of ik de techniek zou gebruiken die mijn broer ook gebruikte bij Jonas: meteen geen pamper meer aan in bed ook. Het is het proberen waard :-)

En dat ze proper is, is ook niks te vroeg, want binnen een paar weken mag ze naar school! We zien er eigenlijk wel naar uit. Op 19 april is het zover, maar daarvoor mag ze eerst nog eens naar de peuterverwendag op school.

Google Reader versus Bloglines

Net als Nike schakel ik om van Bloglines omdat die de laatste tijd een beetje raar doet. Rode uitroeptekentjes. Opnieuw inladen lukt niet. Met spijt in het hart want ik gebruikte dat al jaren en was er zeer tevreden van. Iedereen roept van Google Reader, en hoewel ik fan ben van de meeste Google producten (agenda! docs! mail!) vind ik in Google Reader mijnen draai niet.

Aan al diegenen die roepen dat Google Reader zoveel gebruiksvriendelijker is: help me!
* Hoe verander ik een blog van naam? Soms geef ik liever een andere naam dan de blognaam. OK, gevonden, via instellingen, abonnementen. Een eerste omweg.
* Hoe maak ik op een gemakkelijke manier mappen bij? Ik weet een manier, maar gemakkelijk is het niet: via instellingen, abonnementen, mappen wijzigen, daar onderaan kun je een nieuwe map maken. Van een omweg gesproken. Dus niet via “mappen en tags” hé. Dat zou te gemakkelijk zijn.
* Hoe verander ik een map van naam? Nog geen oplossing gevonden.
* Als ik iets lees, moet dat duidelijk zijn dat ik dat gelezen heb. Bij Bloglines ging dat automatisch, hier moet ik altijd klikken op “Markeren als gelezen”. En ja, het vinkje naast markeren bijhouden staat aangevinkt.

En zijn er nog voordelen van Google Reader op Bloglines? Kan zijn, maar ik heb ze nog niet ontdekt. Vertel het me!

Maar gebruiksvriendelijker, amai mijne frak. Heb er al tientallen minuten mee verloren door te zoeken naar evidente dingen. Bovendien vond ik Bloglines mooier wegens soberder… Bleh. Ik ga nog wat over en weer gaan tussen de twee denk ik, wie weet valt Bloglines er terug door.

Bestuursverkiezingen

Vanmorgen mijn eerste politieke activiteit gedaan sedert de geboorte van Sien. Ik ben momenteel niet actief als gemeenteraadslid wegens moederschapsrust. Vanaf half april vliegen we er terug in.

Maar vanmorgen was er de uitslag van de bestuursverkiezingen voor SP.a-Gent. Een week na de geboorte van Sien kreeg ik bericht dat ik me kandidaat moest stellen als ik terug in het bestuur wou zetelen. Tussen de borst en de pampers door een tekstje in mekaar gestoken, een foto gezocht en daar hield mijn campagne op. Campagne voeren met baby en peuter: zo evident is dat allemaal niet.

Maar hoera, ik ben terug verkozen, bij de 15 van de 35 kandidaten. En dus zetel ik de komende drie jaar opnieuw in het bestuur van de Gentse SP.a. De nieuwe voorzitter is nog niet bekend, daar is een tweede ronde voor nodig. Het gaat tussen huidige voorzitter Bruno Matthys en huidige ondervoorzitter Guy Reynebeau. Allebei ook gemeenteraadslid.

Eerst gaf de burgemeester een overzicht van onze 20 speerpunten van de gemeenteraadsverkiezingen 2006 en wat we allemaal al verwezenlijkt hebben. Conclusie: goed bezig maar nog veel werk aan de winkel! Een heel interessant overzicht trouwens.

En ondertussen hebben ze daar ook eens de kleine Sien gezien (en gehoord).

Bewegend beeld

Mijn bewegende beelden, die komen altijd een beetje achter. Maar ziehier, ons Sientje nu ook in beweging! Een filmpje van Sien een paar uur na haar geboorte! En kijk eens hoe goed ze dat hoofdje al recht houdt!

Sien – Dag 0 from Lien en Peter on Vimeo.

En hier: Janne en Tristan op de kermis. Al goed dat we hen niet gefilmd hebben toen ze er af moesten, dan waren ze minder gelukkig! :-)

Foor from Lien en Peter on Vimeo.

En hier (speciaal voor Marleen): Sien die mobieltje kijkt!

Mobieltje kijken from Lien en Peter on Vimeo.

Smelten doen we!

Ze lacht! Al een tijdje, maar wij kunnen daar niet genoeg van krijgen. Neen, ge geniet daar zeker niet minder van omdat het uw tweede is. Smelten doen we!

2010-03-16_62

Maar ze kan ook wenen natuurlijk.

2010-03-16_72

Hier vlak voor het grote boermoment.

2010-03-16_8

De zusjes Decroubele:

2010-03-16_23

En da’s haar typische houding na het eten om een beetje te bekomen.

2010-03-12_43

En Janneke drinkt liefst prikkewater uit de fles.

2010-03-16_32

Het zijn zo’n ongelooflijke schatjes!

Een tweede kindje

Dat is dus veel gemakkelijker dan een eerste. Allez, dat vind ik toch. Of het is omdat wij weer een gemakkelijk kindje hebben? Dat kan ook.

Alleszins mijn ervaringen met een tweede:

  • De kraamkliniek heeft veel meer een soort hotelfunctie. Het meeste weet je immers wel al. Als ik al belde voor iets was het omdat ik nog een fles water nodig had of zo. Pas op, ik vond het heel handig om er wat op mijne plooi te vallen, zo na de bevalling. Dat je je van eten, boodschappen, verzorging, … niet te veel moest aantrekken. En voor de verpleging is het misschien best dat het niet allemaal zo veelvragende lastige klanten van eerste kindjes zijn zoals ik was na de geboorte van Janne :-)
  • In diezelfde categorie: een kraamzorg is nog altijd zeer gemakkelijk, maar bij Janne vond ik dat werkelijk onontbeerlijk, bij een tweede is het gewoon handig, zonder dat het echt noodzakelijk is. Enfin, onze kraamzorg kon goed koken en het was wel gemakkelijk dat ze wat inkopen deed nu onze buurtwinkel een maand dicht was.
  • Je bent veel handiger met zo’n kleintje. Bij een eerste duurde een pamper verversen waarschijnlijk 3 keer zo lang als bij een tweede. Een badje geven bij Janne nam gemakkelijk een half uur in beslag. Bij Sien duurt dat tien minuten. Of zo.
  • Je hebt een uitgebreide trukendoos waar je kan op terugvallen. Een deel van de truken was je vergeten en komen terug. Een deel van je handigheden werken niet op het tweede kindje en nieuwe weetjes komen er dus bij. Zoals mijn gynae zei: “De handleiding verschilt bij ieder kindje en die kan ik je meegeven…” Al overlapt de handleiding van Sien en Janne voorlopig nog wel grotendeels.
  • Omdat je al alles al zoveel beter weet, gaat alles ook veel beter. Met stip op één: de borstvoeding. Als ik terugdenk aan de lijdensweg van de vorige keer en hoe gemakkelijk dat nu ging. Oké, er waren nog wel wat kloofjes en vorige week een ontsteking, maar ik was daar allemaal beter op voorbereid en ik vond het nu een “piece of cake”.
  • Ik schrik daarvan als ik bedenk dat ze nog maar vijf weken is. Wat mij betreft hoorde Sien er al altijd bij. Ze is zo perfect, Janne is zo perfect, ons gezinnetje is zo compleet.

Er zijn mensen die de stap van 1 naar 2 kindjes lastiger vinden dan van 0 naar 1 (mijn broer bijvoorbeeld). Maar van 0 naar 1, dat vond ik echt een cultuurschok. Da’s echt aanpassen. Van één naar twee, da’s wel wat aanpassen, da’s wat organiseren, maar dat gaat veel rapper, dat gaat heel goed. Misschien ook omdat we al geleerd hebben dat het gewoon soms chaos is. Of dat we geleerd hebben dat niet alles verloopt volgens de planning die we in ons hoofd hadden. Of omdat we ondertussen al meer georganiseerd zijn.

Pas op, soms draait alles hier wel in de soep. Zoals die keer dat ik borstvoeding aan het geven was en Janne de living rondgekakt had. Hmm. Of regelmatig weent Sientje net op de momenten dat ik Janne in/uit bed moet halen of als Janne ook wel eens eten moet hebben of zo. En dan moet Sientje wel al eens wachten. Hoe hartverscheurend ik dat ook vind.
Janne moet soms ook wel eens wachten op Sientje, maar ze doet daar helemaal niet moeilijk over. Die is helemaal niet jaloers op haar zusje. Integendeel, “Susje” wordt overladen met kussen, of ze komt aan de relax wiebelen, of “Beeeeebiiieeee!” roepen naast haar park (ze blijft consequent “baby” zeggen tegen Sien). Ze is soms wel heel enthousiast, maar dat kan je haar niet kwalijk nemen, uiteraard :-)

Of zoals ik nog al veel gehoord heb: een eerste kindje, dat is alleen maar om te oefenen. Ik kan dat beamen. Dus voor diegenen die nog een beetje twijfelen, begin er maar rap aan, aan dat tweede kindje! :-)
Een derde en een vierde zijn misschien nog gemakkelijker, maar daar kan ik niet over meepraten Wellicht nooit. Laat maar! :-)

En, welke overgang vonden jullie het moeilijkst?

Fietske

Frontaal

Shoppen en co

Bevallingsverlof? Amai, druk dat ik het heb! Mijn dagen zitten behoorlijk vol.

Donderdag gaan shoppen met Lise en gescoord: een kleedje, een bloesje, een truitje, een giletke en een leren vestje. Allemaal voor géén geld! Allez, toch niet te veel. En toen we genoeg hadden, toen viel de elektriciteit uit in de hele Veldstraat. En op dat moment stonden wij net in de min één in de Esprit. Naar boven gaan met een baby in een grote koets was niet zo gemakkelijk zonder lift en zonder roltrap. Een raar zicht in de Veldstraat, de ene na de andere winkel sloot zijn deuren wegens onwerkbaar zonder electriciteit.

Vrijdag werd er alweer geshopt. Bij Barbara. Ze kocht op dezelfde dag als ik een kind (Simon) en stond de week erna alweer in hare winkel. Ferm! Het leven van de zelfstandige, niet gemakkelijk. Enfin, voor de mensen uit Leuven en omstreken : zeker eens binnenspringen in haar winkeltje. Zo veel schoon gerief! Aan deftige prijzen. Ik heb een kleedske mee dat me beeldig staat. Bloedrood. Sommige lezeressen verschieten daar wellicht niet van. :-)

Gaan shoppen is trouwens heel fijn als er drie vrouwen staan toe te kijken en roepen: “Amai! En gij zijt nog maar een maand bevallen of wat?” Ja, het is geestig. Bij Janne is dat een ware strijd tegen de kilo’s geweest en nu hangt er nog amper één kilo meer aan dan voor de zwangerschap. En we weten exact waar die zit, hihi. Geen idee hoe het komt dat ik nu rapper die kilo’s kwijt speel trouwens.

Verder is mijne pa weer geopereerd (vorige week al) en hebben ze nog eens wat in zijn lijf geprikt. Alles OK, maar hij is nog zwakjes (hij weigert dan ook alle ziekenhuiseten). Hij is thuis sinds vrijdag en dan hopen dat de rest van de onderzoeken ook goed zijn. We hebben het hier namelijk gehad met ziekenhuizen. Al blijft dat nog afwachten.

Vorige zondag zijn we met Nike en co naar de kermis geweest. Heel geestig om uw kindjes zo te zien kijken, zo te zien genieten van de autootjes. Alleen spijtig dat ze telkens zo hysterisch werden als het ritje gedaan was en ze er af moesten. Gelukkig waren er oliebollen om hen (en onszelf) te troosten. Voor herhaling vatbaar. Eén keer per jaar, hé! Voor foto’s: zie hier. Als we hier eens tijd hebben, laden we ook eens foto’s en filmpjes op.

En dan nog wat bezoekjes. En werkjes. En zo vullen we onze dagen. Dat is toch nooit een probleem.