Bevalling van Sientje
Sientje is vandaag exact één maand oud, tijd voor het bevallingsverhaal! Trouwens, om haar één maand te vieren sliep ze vannacht van half twaalf tot half acht. In één keer hé! Niet slecht, zowaar!
Vooraf: (geschreven de avond voor de inleiding)
Ik was nooit echt voor een inleiding, gewoon omdat het allemaal zo gepland is. Het lijkt me zo vreemd om zonder weeën binnen te gaan en dan de boel een beetje in gang te steken. Het is toch allemaal veel mooier als het allemaal spontaan en onverwacht gebeurt?
En hé, ik was de vorige keer spontaan bevallen, dus dat zou nu toch ook wel gebeuren? Ha ja, want een tweede komt vroeger, zeggen ze. Nooit gedacht dat ik het nog langer ging rekken.
Ik heb er een paar dagen ambetant van gelopen, maar hé, nu ben ik er volledig klaar voor! Ik zie het zelfs goed zitten. Er zijn ook een aantal voordelen aan verbonden:
- Ik kan bevallen bij mijn eigen gynaecologe, een toffe madam. Vorige keer had ik een toffe, goeie dokter van wacht, daar niet van. Maar toch eens leuk dat ik bij mijn eigen dokter kan bevallen.
- De voorbereiding is gemakkelijker. Geen gedirigeer of gepak meer tijdens de weeën. Geen zorgen van wat als het ‘s nachts of wat als, … De koffers zitten al in de auto, het is een kwestie van vertrekken nu.
- Mijn teennagels zijn zelfs gelakt!
OK, het blijft een beetje raar. Zo morgen binnengaan en weten dat je die dag gaat bevallen. Maar hé, eigenlijk konden we geen mooiere geboortedatum voor ons tweede kleintje hebben.
De bevalling
Ik kom vrolijk het verloskwartier binnen om acht uur -zonder weeën- en meld me aan met “Ik kom om te bevallen!”. Ik word vriendelijk opgewacht door twee vroedkundigen. Eén ervan was een oude bekende: vroedman Wim! Ik kreeg vorige keer een infosessie door hem, schreef al eens iets over hem en toen kwam hij op bezoek en zo kwamen mijn postjes bij Nike terecht en zo leerde ik Nike kennen, enfin, een heel verhaal.
Hij had mijn naam zien staan op het “inleidingenblad” en zo gezien dat ik er opstond, mijn blog eens gecheckt om te zien of ik toch niet al bevallen was en zo wist ie dus dat ik ging komen. Waar een blog niet goed voor is. Enfin, bevallen met vroedman Wim, dat was dus goed voor een gezellige voormiddag. Weliswaar verstoord door wat weeën en al, dat moet ge er schijnbaar bijnemen als ge wilt bevallen :-)
Mijn grootste vrees bij inleiding was dat ze meteen de grote middelen zouden inzetten, me aan een hormonenbom zouden leggen om dat kind er zo rap mogelijk uit te krijgen, liefst voor de middag of zo. Maar ik werd meteen gerustgesteld: het kind zou er vandaag wel uitkomen, maar we gingen er geen race van maken. Oef.
Eerst een beetje monitoren. Kijken hoe het zit met de ontsluiting: drie centimeter. Maar een nog stugge en lange baarmoederhals. Op die manier kon de baby nog een week blijven zitten. Enfin, daardoor dachten ze dus dat het bij mij wel wat langer zou duren, eerder late namiddag of zo. Vroedman Wim zou de geboorte niet meer meemaken want zijn shift zat er op om half twee.
Rond 9 uur werd er een pilleke opgestoken om de baarmoederhals te verrijpen. Ondertussen hadden Peter en ik onze literatuur mee: ik de Goedele en de Flair. Om 10 uur begonnen de weeën. Raar gedoe, de Goedele lezen over gigolo’s terwijl je al weeën hebt.
11 uur: 4 centimeter opening. De dokter breekt de vliezen. Achteraf blijkt dat ze daarbij een paar krassen maakt op Sien haar hoofdje. Peter was bijna in staat om het ziekenhuis een proces aan te doen (grapje). De boekjes worden aan de kant gelegd, vanaf nu begint het echte werk. Peter zorgt voor twee flesjes Aquarius (een godendrank tijdens de bevalling). Tegen 11.30 uur krijgt Peter een schotel eten waar ie maar een klein beetje van eet. Eten terwijl uw vrouw ligt af te zien is blijkbaar toch niet zo smakelijk. Ik zie er de humor nog wel van in en vraag of het wel smaakt. :-)
11:50 uur: Echt veel pijn nu. Aangezien ze gezegd hebben dat het nog lang ging duren wil ik wel eens weten hoeveel opening al heb. Zoveel pijn kan ik geen uren meer aan. Vijf centimeter opening maar. Ik reken: één centimeter per uur, da’s nog 5 uur, met zoveel pijn: geef mij maar een epidurale. Tussen de weeën door vraag ik me telkens af of ik dat wel echt wil, maar tijdens de weeën weet ik het weer zeker: Ja!!!
12.20 uur: Epidurale gestoken. Nog steeds 5 cm opening. Ik wacht op het moment dat de pijn gaat wegzakken of verminderen. Maar dat moment komt maar niet. Integendeel: de weeën worden nog heviger en vallen nauwelijks weg te puffen. De vroedkundigen en de anesthesiste staan er maar raar naar te kijken. Tot ze me vragen of ik al persdrang heb. Euh ja…
12.55 uur: 9 centimeter opening, we gaan naar de verloskamer. Geen wonder dat de epidurale niet aansloeg. Door een weeënstorm op 40 minuten van 5 cm ontsluiting naar volledige ontsluiting gegaan. En zo zal de vroedman toch nog mijn bevalling meemaken!
13 uur: De verloskamer, wat een verschil met de vorige keer: badend in het zonlicht mag ik bevallen. Deze keer word ik op de stoel gehesen, wat een gemak. De vorige keer ben ik daar op één of andere manier zelf op geklauterd. Het persen is het leukste moment: het doet pijn, maar ge weet dat hij/zij er bijna is. Deze keer ging het persen veel moeilijker: ik had echt het gevoel dat het kindje geen millimeter opschoof. In het midden roep ik ook ergens iets dat ik het niet meer zie zitten of zo. Ik heb namelijk eens gelezen dat als ge dat roept, het dan bijna gedaan is. Ik dacht: als ik dat alvast roept zal het daarna rapper gaan, dan zijn we daar al vanaf. Peter dacht echt dat ik het ging opgeven op dat moment. Dat ik me ging rechtstellen en voortgaan of zo. En de dag erna eens terugkeren. Alsof dat mogelijk zou zijn, ha! Dus we doen dapper verder. En ineens, ploep, schiet er een kindje uit mijn buik. De gynaecologe moest nog haar best doen om dat glad, glibberig wezentje op te vangen, maar goed dat dat gelukt is :-) Een sterrenkijkertje, verklaart de gynae.
Om 13.23 uur legt de gynaecologe een klein meiske op mijn buik. Ons Sientje.
Daarna word ik nog wat dichtgenaaid. Het ging lukken zonder knip, ware het niet dat Sientje dus een sterrekijkertje was. En bij het naar buiten floepen is er dus één en ander gescheurd. Ik kan vergelijken en ik kan zeggen:
- Een sterrenkijker is veel moeilijker om er uit te persen dan een gewoontje. Ook al heeft dat niet te lang geduurd (20 minuten of zo, was ongeveer evenlang dan bij Janne)
- Scheuren doet minder zeer dan knippen. De vroedvrouwen waren gelijk nogal onder de indruk van mijn onderkant en vroegen altijd of ik nog pijnstillers bij wou. Terwijl ik er dus geen genomen heb, dat was bij die knip wel anders.
Achteraf gezien:
- Viel de inleiding wel mee. Ze hebben me dus nooit aan een infuus met hormonen moeten leggen.
- Zou ik geen epidurale gevraagd hebben. Maar da’s gemakkelijk gezegd als ge weet dat het maar een uurtje meer gaat duren. Maar dat wist ik dus niet op dat moment. Die epidurale heeft dus niets geholpen.
- Ik vind bevallen echt niet wijs. Het enige wijze moment is het moment dat ze dat kind op uw buik leggen! Ik verklaarde dan ook zeer snel dat ik geen kinders meer op de wereld zal zetten. En daar houden we het voorlopig nog bij.
De “krassen” op Sien haar hoofdje:
March 9th, 2010 om 13:07
Maren is ook een sterrekijkertje! En ik heb die in 2 persweeen en op minder dan 10 min eruit geperst, ik verschoot mij een ongeluk toen de vroedvrouw zei dat haar hoofdje geboren was, ik had mij voorbereid op een uurtje persplezier zoals bij Tiemen nl. :-)En ook een scheurtje maar idd, da’s héél iets anders dan de knip van de vorige keer. 1 maand al, gaat vlug hé… Maren is morgen al 5 weken, pfff.
March 9th, 2010 om 13:27
Ik volg je volledig: bevallen is niet wijs, behalve het einde. Ik moet trouwens ook eens werk maken van mijn bevallingsverhaal, voor ik het vergeet (als dat al mogelijk is). Donderdag is het ook al weer drie weken geleden.
March 9th, 2010 om 14:23
Aaaauw, ik moet geen kinders meer hebben, of ik zal wel adopteren! :)
March 9th, 2010 om 15:36
Janna was ook een sterrenkijkertje. En ik kan bevestigen: dat is behoorlijk wat anders dan een kind dat ‘goed’ ligt. Bij ons is de vacuumpomp eraan te pas gekomen.
Vroedman Wim… kan het zijn dat ik die 14 jaar geleden ook aan mijn bed had? Als het dezelfde is, ik hoop dat hij hier meeleest, want ik ben hem nog altijd niet vergeten. Zalige man!
March 9th, 2010 om 16:23
Hier nog geen vergelijk mogelijk, maar ik hoop toch écht géén sterrekijker meer te hebben volgende keer. Persweeën die twee uur duren is niet bevorderlijk voor het energiepijl enal
March 9th, 2010 om 16:23
Ik ben ook ingeleid, door zwangerschapsvergiftiging. Ik was na uur en half weeëenstorm en nog altijd maar 4 cm ontsluiting ook absoluut te vinden voor een epidurale. Ik kon die pijn in het begin wel plaatsen, maar met de mogelijkheid dat ik daar nog uren ging liggen en dat je op geen enkele moment tijd krijgt om te recuperen tijdens zo een weeënstorm was de keuze ook snel gemaakt. Bij mij heeft ze nog net gewerkt, maar anderhalf uur later was mijn miniman ook al geboren. Ik heb achteraf wel een raar gevoel bij het hele bevallen, het was helemaal niet wat ik verwacht had (lag ook aan monitor, aan infuus (van daarvoor al, zonder hormonen) aan bloeddrukmeter en zat dus vast aan dat bed, het was superdruk op materniteit dus zeer weinig begeleiding) en miniman moest daarna nog in de couveuse en op neonatologie blijven. Graag bij een tweede toch een meer natuurlijke gang van zaken…
March 9th, 2010 om 17:24
Superleuk geschreven, maar oh boy, wat staat me nog te wachten, hihi. Ik hoop een onderwaterbevalling te kunnen meemaken, maar ze doen het enkel maar als alles volledig au naturel is, dus ook geen inleiding of zo…Wil ook geen epidurale, heb er heilige schrik voor (neef van een collega is erdoor verlamd geraakt vanaf zijn middel…). Keeping my fingers crossed, nog 3 maand te gaan.
March 9th, 2010 om 17:54
Ik lees al een tijdje mee… gezien we rond een gelijkaardige periode uitgerekend waren. Altijd leuk om te volgen dan! Ben zelf op 12-10-10 bevallen van een tweede zoontje. Jouw bevallingverhaal klinkt zo herkenbaar, alleen werd Finn een goed half uur later geboren (om 13u59 om exact te zijn) – ook na een inleiding ;-)
March 9th, 2010 om 18:46
Merci Lien, 12-02-10 dus… gezien bevallen ‘zijn’ in de toekomst nog steeds niet mogelijk is ;-)
March 9th, 2010 om 19:02
Dat zei ik ook na mijn tweede bevalling … en ik was er zeker van.
March 9th, 2010 om 19:22
Bij de bevalling van Kleine Man had ik na 8 uur weeën 3 (drie!) cm opening. Toen heb ik ook wijselijk voor een epidurale gekozen. Een paar uurtjes heeft die geholpen en toen kwam de pijn weer helemaal opzetten. Zelfs de anesthesist snapte er niks van. Uiteindelijk heeft het in totaal 21 uur geduurd. Over die laatste centimeter heb ik nog 2 uur gedaan. Met dank aan ons sterrenkijkertje. Binnen drie maanden staat dat hele gedoe me weer te wachten. Naar de bevalling van Kleine Man had ik echt uitgekeken (onwetende dat ik was). Naar de tweede kijk ik écht niet uit…
March 9th, 2010 om 19:55
Ik vind dat altijd geestig als mensen hun bevalling kunnen navertellen met uren en al erbij. Op de moment zelf dacht ik dat ik het ook allemaal goed wist, maar achteraf bleek dat ik dus totaal geen besef meer had van tijd en wist ik bepaalde dingen ook gewoon niet meer… endorfines, ‘t is straf spul! Wel een beetje jammer vind ik soms, dat ik het niet meer zo gedetailleerd weet allemaal. Volgende keer moet mijn man goed op de klok letten voor mij.
Ik vond bevallen wel héél leuk, het is misschien toch een voordeel! :-D
March 9th, 2010 om 20:12
leuk verhaal ;-)
en nu wil ik bevallen, ik ben er klaar voor ;-)
March 9th, 2010 om 21:03
Ben 5 jaar geleden ook bevallen nog geen uur nadat de epidurale zat en mijn water brak. Zal me heel mijn leven afvragen hoeveel procent van de epidurale werkte en hoeveel procent ik nog echt gevoeld heb (want de andere twee keren was het ook met epidurale verdoving).
En geniet van die mooi nachten. Wow!!! (zie de mama waarvan de kinders veel langer wachtten met goed slapen)
March 10th, 2010 om 0:03
Ik zal dan de spelbreker maar weer eens zijn, maar mijn tweede bevalling, thuis, was gewoon perfect !
Zelfs niet moeten persen, geen epidurale, niets gescheurd en in je eigen zwembadje zwemmen met je kleintje. Zalig, het is zelfs zo erg dat ik daar alleen al voor een derde zou willen :)
March 10th, 2010 om 8:26
@Nicole: als ik thuis zou moeten bevallen, zat ze er nog in. Ik vind bevallen gewoon niet wijs, gelijk waar dat is. En een vriendin van me die twee keer thuis bevallen is denkt daar net zo over. Maar ik ben blij voor u met uw perfecte bevalling!
March 10th, 2010 om 8:54
nee, tis niet leuk en hier hebben we er ook genoeg van. 2 keer na een inleiding bevallen en de 2e keer na de epidurale op 15 minuten van 3 cm naar 10 cm ontsluiting, gelukkig werkte de epidurale wel een beetje….
Maar we denken daar niet teveel meer aan hé. Veel geluk met klein Sientje.
March 11th, 2010 om 10:37
Mooi verhaal en een supermooie baby
Het leukste aan bevallen (achteraf gezien) is dat je die scherpe kantjes na een tijdje gewoon vergeet.
March 11th, 2010 om 10:41
Ik heb me ook vast voorgenomen om geen epidurale te vragen deze keer (vorige keer hebben ze me min of meer verplicht in het ziekenhuis, wegens al een beetje te lang bezig en zo… meer dan 24 uur…). Dat spul heeft gewerkt, maar na vijf/zes uur voelde ik het effect weer verminderen, en net op dat moment had ik persdrang en volledige ontsluiting.
Ik heb nog gevraagd om een bijkomende dosis, maar ze wilden mij die niet meer geven wegens ‘de moeite niet meer’ (wisten zij veel dat Wolf een aangezichtsligging was en dat het persen dus nog 1,5 uur zou duren :). En nu, achteraf bekeken, ben ik toch ‘blij’ dat ik dat persen toch nog min of meer bewust heb meegemaakt.
March 11th, 2010 om 12:02
[...] breken. Dat geldt als het slechtste ontwaakmoment ooit De vliezen worden gebroken (gelukkig zonder krassen) en dan is het wachten op de eerste wee. Ik blijf wijselijk in bed liggen want de vorige keer [...]
March 11th, 2010 om 13:48
Dat lijkt me wel een ongelofelijk voordeel van bevallen met een epidurale (als het niet te rap gaat tenminste): dat je het zo bewust meemaakt. Ik ben bij Marie zonder bevallen, en alhoewel het snel ging, en ik niet erg heb afgezien, was ik achteraf zo dwaas als iets. Gelijk of mijn verstand mee met het kind geboren was. Achteraf zijn er wel flarden van het verhaal teruggekomen, maar ik weet nog altijd niet hoe ik ineens wist dat het een meisje was. (iemand zal het wel gezegd hebben wellicht)
Ben blij dat het bij jou vlot verlopen is in ieder geval.
March 13th, 2010 om 10:51
Leuk geschreven. Tof tof.
Allé en we hebben dus allebei een flinke slaper/slaapster gekregen :)