Bevallingsverlof? Amai, druk dat ik het heb! Mijn dagen zitten behoorlijk vol.

Donderdag gaan shoppen met Lise en gescoord: een kleedje, een bloesje, een truitje, een giletke en een leren vestje. Allemaal voor géén geld! Allez, toch niet te veel. En toen we genoeg hadden, toen viel de elektriciteit uit in de hele Veldstraat. En op dat moment stonden wij net in de min één in de Esprit. Naar boven gaan met een baby in een grote koets was niet zo gemakkelijk zonder lift en zonder roltrap. Een raar zicht in de Veldstraat, de ene na de andere winkel sloot zijn deuren wegens onwerkbaar zonder electriciteit.

Vrijdag werd er alweer geshopt. Bij Barbara. Ze kocht op dezelfde dag als ik een kind (Simon) en stond de week erna alweer in hare winkel. Ferm! Het leven van de zelfstandige, niet gemakkelijk. Enfin, voor de mensen uit Leuven en omstreken : zeker eens binnenspringen in haar winkeltje. Zo veel schoon gerief! Aan deftige prijzen. Ik heb een kleedske mee dat me beeldig staat. Bloedrood. Sommige lezeressen verschieten daar wellicht niet van. :-)

Gaan shoppen is trouwens heel fijn als er drie vrouwen staan toe te kijken en roepen: “Amai! En gij zijt nog maar een maand bevallen of wat?” Ja, het is geestig. Bij Janne is dat een ware strijd tegen de kilo’s geweest en nu hangt er nog amper één kilo meer aan dan voor de zwangerschap. En we weten exact waar die zit, hihi. Geen idee hoe het komt dat ik nu rapper die kilo’s kwijt speel trouwens.

Verder is mijne pa weer geopereerd (vorige week al) en hebben ze nog eens wat in zijn lijf geprikt. Alles OK, maar hij is nog zwakjes (hij weigert dan ook alle ziekenhuiseten). Hij is thuis sinds vrijdag en dan hopen dat de rest van de onderzoeken ook goed zijn. We hebben het hier namelijk gehad met ziekenhuizen. Al blijft dat nog afwachten.

Vorige zondag zijn we met Nike en co naar de kermis geweest. Heel geestig om uw kindjes zo te zien kijken, zo te zien genieten van de autootjes. Alleen spijtig dat ze telkens zo hysterisch werden als het ritje gedaan was en ze er af moesten. Gelukkig waren er oliebollen om hen (en onszelf) te troosten. Voor herhaling vatbaar. Eén keer per jaar, hé! Voor foto’s: zie hier. Als we hier eens tijd hebben, laden we ook eens foto’s en filmpjes op.

En dan nog wat bezoekjes. En werkjes. En zo vullen we onze dagen. Dat is toch nooit een probleem.