Een tweede kindje

Dat is dus veel gemakkelijker dan een eerste. Allez, dat vind ik toch. Of het is omdat wij weer een gemakkelijk kindje hebben? Dat kan ook.

Alleszins mijn ervaringen met een tweede:

  • De kraamkliniek heeft veel meer een soort hotelfunctie. Het meeste weet je immers wel al. Als ik al belde voor iets was het omdat ik nog een fles water nodig had of zo. Pas op, ik vond het heel handig om er wat op mijne plooi te vallen, zo na de bevalling. Dat je je van eten, boodschappen, verzorging, … niet te veel moest aantrekken. En voor de verpleging is het misschien best dat het niet allemaal zo veelvragende lastige klanten van eerste kindjes zijn zoals ik was na de geboorte van Janne :-)
  • In diezelfde categorie: een kraamzorg is nog altijd zeer gemakkelijk, maar bij Janne vond ik dat werkelijk onontbeerlijk, bij een tweede is het gewoon handig, zonder dat het echt noodzakelijk is. Enfin, onze kraamzorg kon goed koken en het was wel gemakkelijk dat ze wat inkopen deed nu onze buurtwinkel een maand dicht was.
  • Je bent veel handiger met zo’n kleintje. Bij een eerste duurde een pamper verversen waarschijnlijk 3 keer zo lang als bij een tweede. Een badje geven bij Janne nam gemakkelijk een half uur in beslag. Bij Sien duurt dat tien minuten. Of zo.
  • Je hebt een uitgebreide trukendoos waar je kan op terugvallen. Een deel van de truken was je vergeten en komen terug. Een deel van je handigheden werken niet op het tweede kindje en nieuwe weetjes komen er dus bij. Zoals mijn gynae zei: “De handleiding verschilt bij ieder kindje en die kan ik je meegeven…” Al overlapt de handleiding van Sien en Janne voorlopig nog wel grotendeels.
  • Omdat je al alles al zoveel beter weet, gaat alles ook veel beter. Met stip op één: de borstvoeding. Als ik terugdenk aan de lijdensweg van de vorige keer en hoe gemakkelijk dat nu ging. Oké, er waren nog wel wat kloofjes en vorige week een ontsteking, maar ik was daar allemaal beter op voorbereid en ik vond het nu een “piece of cake”.
  • Ik schrik daarvan als ik bedenk dat ze nog maar vijf weken is. Wat mij betreft hoorde Sien er al altijd bij. Ze is zo perfect, Janne is zo perfect, ons gezinnetje is zo compleet.

Er zijn mensen die de stap van 1 naar 2 kindjes lastiger vinden dan van 0 naar 1 (mijn broer bijvoorbeeld). Maar van 0 naar 1, dat vond ik echt een cultuurschok. Da’s echt aanpassen. Van één naar twee, da’s wel wat aanpassen, da’s wat organiseren, maar dat gaat veel rapper, dat gaat heel goed. Misschien ook omdat we al geleerd hebben dat het gewoon soms chaos is. Of dat we geleerd hebben dat niet alles verloopt volgens de planning die we in ons hoofd hadden. Of omdat we ondertussen al meer georganiseerd zijn.

Pas op, soms draait alles hier wel in de soep. Zoals die keer dat ik borstvoeding aan het geven was en Janne de living rondgekakt had. Hmm. Of regelmatig weent Sientje net op de momenten dat ik Janne in/uit bed moet halen of als Janne ook wel eens eten moet hebben of zo. En dan moet Sientje wel al eens wachten. Hoe hartverscheurend ik dat ook vind.
Janne moet soms ook wel eens wachten op Sientje, maar ze doet daar helemaal niet moeilijk over. Die is helemaal niet jaloers op haar zusje. Integendeel, “Susje” wordt overladen met kussen, of ze komt aan de relax wiebelen, of “Beeeeebiiieeee!” roepen naast haar park (ze blijft consequent “baby” zeggen tegen Sien). Ze is soms wel heel enthousiast, maar dat kan je haar niet kwalijk nemen, uiteraard :-)

Of zoals ik nog al veel gehoord heb: een eerste kindje, dat is alleen maar om te oefenen. Ik kan dat beamen. Dus voor diegenen die nog een beetje twijfelen, begin er maar rap aan, aan dat tweede kindje! :-)
Een derde en een vierde zijn misschien nog gemakkelijker, maar daar kan ik niet over meepraten Wellicht nooit. Laat maar! :-)

En, welke overgang vonden jullie het moeilijkst?

Fietske

Frontaal

25 thoughts on “Een tweede kindje

  1. Ongetwijfeld van 1 naar 2. Van 2 naar 3 lijkt me tot op heden véél gemakkelijker. Alleen mijn slaap is dat niet meer, ondanks dat mijn kinderen voorbeeldige slapers zijn.
    Heerlijk hé, als een mens wat zekerder is over al die dingen.

  2. Van 2 naar 3, zonder twijfel: de twee eersten steken van alle kattenkwaad uit terwijl je de borst geeft en machteloos toekijkt. Je hebt maar twee handen en je hebt er drie nodig. Er zijn er twee die voortdurend uit bed komen, terwijl drie honger heeft en wil eten…
    En als hubbie dan vijf weken op reis is voor ‘t werk, durft er al eens een lelijk woord uitkomen. Wel zorgen dat de kinders jong genoeg zijn, zodat ze die niet snappen :-)

  3. Van 1 naar 2 vond ik ook peanuts.
    Van 2 naar 3 daarentegen…ho ho ho, maar dat is omdat Roos zo’n huilbaby was en zooooo aanhankelijk. Eens het eerste jaar voorbij was, maakt 2 of 3 niet zoveel verschil meer uit.
    Leuk te lezen dat het allemaal zo vlotjes gaat met je meisjes: des te meer tijd om te genieten!

  4. Hier ook van 2 naar 3.
    Nummer 1 ging hier vlotjes, maar kreeg toch af en toe de noemer “proefkonijn”.
    Nummer 2: dat gaat als een trein.
    Nummer 3: ook dat gaat vlotjes MAAR!! 2 handen, 3 kinderen… Ge verliest het overzicht al eens.
    Als bijvoorbeeld aan het eten geven zijt, aan ‘t verschonen,… dan is ‘t gemakkelijker om er eentje te lokaliseren dan twee. Zeker als ze alledrie zo klein zijn als de onze hier. Het heeft me wat kunst- en vliegwerk gekost om dat in de vingers te krijgen. ;)

  5. Ik heb tot nu toe nog maar één overgang meegemaakt, dat was van 0 naar 2 en die overgang vond ik alleszins behoorlijk de moeite! Nu hebben we de beslissing genomen om voor een derde te gaan omdat ik dacht dat ik met die twee hier alles wel gehad had, maar als ik dan de reacties hier boven lees, bekruipt mij toch precies een zekere angst…

  6. Tot nu toe vind ik de overgang van 1 naar 2 minder zwaar dan van 0 naar 1. Dat was, alleszins voor mij, toch een grote aanpassing. Alles gaat inderdaad vlotter bij een tweede. Bij Fiona kreeg ik in het begin al koud zweet als ik alleen een badje moest geven.
    Nu is het alleen stressen als mijn man aan het koken is en ik tegelijk Linus moet voeden en Fiona moet entertainen. Vooral omdat ze dan wel eens jaloers is als ze ziet dat de baby ook aandacht krijgt. Grappig dat Janne ook consequent over ‘de baby’ spreekt. Hier is dat ook zo, al horen we de laatste dagen af en toe al eens ‘inoesch’ in de plaats van ‘beebi’.

  7. Hewel Lien, ik ben blij je verhaal te horen. De meeste mensen zitten mij schrik aan te jagen omdat de overgang van 1 naar 2 zo zwaar zou zijn.
    Ik vond van 0 naar 1 zeer ingrijpend omdat heel je wereld op zijn kop staat. Alles staat in het teken van dat kleine wezentje en je moet een nieuw evenwicht vinden. Wat mij het meest frapeerde was het inbinden wat betreft er spontaan op uittrekken.
    Nog een paar weken te gaan en we zullen zien hé.

    zoen

  8. Ik vond van 1 naar 2 toch het lastigste. Van 0 naar 1 was psychologisch wel een grote aanpassing en verandering natuurlijk. Maar praktisch ging dat wel eigenlijk. Nora was ook een vrij makkelijke baby.

    Het eerste jaar van 1 naar 2 was toch een klein beetje afzien! Maar dat ligt vooral aan het feit dat Nora en Marie maar 17 maanden schelen. En op anderhalf jaar hebben ze toch nog veel zorg en aandacht nodig en hebben ze nog niet veel zelfstandigheid. En dat was soms beetje moeilijk.
    Het is wel minder nieuw dus de twijfels en vragen zijn ietsje minder. Hoewel elk kind inderdaad toch anders is.

  9. Ik ga volledig akkoord dat van 0 naar 1 veel lastiger is dan van 1 naar 2 … Het leven dat je vroeger leidde (zonder om te kijken naar een kindje) stopt voor 99% (behalve die ene keer per jaar dat ze bij oma logeren, en dan nog) na kindje 1, je bent inderdaad ook het organiseren al gewoon, je kent al veel trucjes, weet veel over kindjes, al moet je ook bij kind 2 nog bijleren omdat het uiteraard anders is. De borstvoeding was bij ons ook bij kind 2 moeilijk, maar bij kind 2 wist ik dat dit door de reflux kwam en dat er middeltjes en methodes voor bestaan. Het enige wat er bij kind 2 slechter verliep dan bij kind 1 was het slapen, maar bij kind 1 waren we dan ook rotverwend.

  10. de overgang van O naar 1, zonder twijfel.
    van 1 naar 2: ca va, maar Floris was veel ziek, dus bij tijden een beetje moeilijk.
    Van 2 naar 3: ach, gaat wel, als ze allemaal gezond zijn. Deze nacht was er bijvoorbeeld eentje om snel te vergeten. Als ze allemaal ne keer wakker worden, of overgeven of in hun bed plassen, dan schiet er van zo een nacht natuurlijk niet veel over. Ja, lang leve het tijdskrediet.

  11. Ik wil je niet ontmoedigen en het kan bij jou heel anders zijn, maar ik vond de eerste 2 maanden de overgang van 1 naar 2 ook meevallen. Tot nr 2 begon zich te verplaatsen, en ook als er meer praktische dingen bijkomen. Als je in je eentje met de 2 kinderen ergens naar toe wil. Of nr 2 begint te kruipen en nr 1 wil geen speelgoed delen. Of je moet dringend vertrekken en er zijn er nu plots 2 die nog vlug een propere pamper nodig hebben of zich vuilmaken etc. Of 2 zieke kinderen..
    En niet te vergeten: naar de supermarkt met de maxicosi+ een peuter van nog geen 2 vooraan in de kar. Waar leg je de boodschappen dan? Collect & go was toen populair ;-)
    Eens nr 2 kan stappen is het moeilijkste achter de rug, nu zijn ze 5 en 7 en ben ik blij dat ze weinig schelen en veel aan elkaar hebben. Maar voor mij was de overgang van 1 naar 2 veel groter, maar pas iets later, wanneer ze op dezelfde manier plots alletwee tegelijk je aandacht nodig hebben.

    succes en blijven genieten!

  12. Oh, zeker weten van 0 naar 1 was het moeilijkst.
    Niet meer uitslapen, niet meer impulsief weggaan – ofwel babysit regelen, ofwel weet-ik-veel-wat meesleuren… Weg waren de rustige avonden, met een glaasje wijn voor den tv…

    Van 1 naar 2 en van 2 naar 3 was allebei heel goed te doen. Onze kinderen waren wel al telkens het babytijdperk ontgroeid voor de volgende eraan kwam.

  13. Absoluut van 1 naar 2!!! Van 0 naar 1 was heerlijk, want daar had ik altijd van gedroomd en kreeg ook een droomkind. Van 2 naar 3 ging vanzelf, zelfs met nummer drie als vreselijke huilbaby en huilpeuter…en wat ik me vooral afvraag…hoe zit van 3 naar 4?

  14. Van 2 naar 3! De oudste moet al eens geholpen worden met haar huiswerk, ze hebben op dinsdag en woensdag al een hoop activiteiten te doen.
    Maar ik geniet wel het meeste van nummertje 3, het is helemaal bekend, ik ben ook veel rustiger geworden, de leeftijd zeker? En veel hangt ook af van de karaktertjes, ons derde is een droombaby!

  15. Van 0 naar 1. In de zin van: niet meer zomaar kunnen doen wat je wilt. Van 1 naar 2: geen probleem. Van 2 naar 3 en van 3 naar 4 eigenlijk ook niet. Maar vanaf 3 kinderen is het inderdaad zo dat je een hand tekort komt. Maar ik vind dat ook wel voordelen hebben voor de kinderen. Zal er eens een postje aan wijden!
    Ik vind 4 heerlijk. En meer misschien ook wel, maar dat zal er wel niet meer van komen.

  16. Ook ik vond van 0 naar 1 veel ingrijpender dan van 1 naar 2. Maar misschien is dat wel omdat ze me er zo bang voor hadden gemaakt dat het me allemaal beter meevalt dan eerst gedacht. En het helpt ook dat nr 2 zo mogelijk nog braver is dan nr 1 was in het begin. En ik sta er (bijna) altijd alleen voor met een zelfstandige met onregelmatige uren, ik denk niet dat mijn ventje al 1 bad gegeven heeft in die 3.5 maand.

    Ik vrees nog wel een beetje de eerste week weer aan het werk, en er alleen voor staan om ze klaar te maken, oppikken, enz… Mijn vriendinnen waarschuwden me daar wel voor.

  17. ’tis vroeg om het te zeggen maar momenteel vind ik de overgang nu van 1 naar 2 gemakkelijker. Om alle redenen die hier al genoemd zijn. Van 0 naar 1 was horror op alle gebied, nooit gedacht dat ik me zo onzeker zou voelen over alles en dat heb ik nu niet. Maar: deze ochtend moest ik om 9 uur op het werk zijn voor iets en ik ben om 7 uur mijn bed uitgerold met de idee van het rustig aan te kunnen doen, aheum om 8.50 uur zaten we alle drie gewassen, gekleed, gevoed en bepakt en bezakt in de auto, dat viel dus tegen zo 2 kindjes klaarmaken als er een deadline is :-. Chance dat ik nog drie maand heb om te oefenen voor we écht weer op tijd op het wek moeten zijn!

  18. Absoluut van 0 naar 1, man man, dat was 1 jaar afzien, alles verandert, mijn leven daverde op zijn grondvesten. En toen ik soms het gevoel kreeg dat ik het allemaal door had en het onder controle was, veranderde toch weer alles. Vreselijk! (En ons Flo was achteraf gezien, echt een zeer makkelijk meisje, maar dat snapte ik toen precies niet goed ;-))

    De enige reden dat n°2 er gekomen is was dat mijn beste vriendin enig kind is en daar best wel overtuigend tegen kon spreken. En dan maar liefst korte pijn. Dus zo snel mogelijk nummertje 2.

    Van 1 naar 2 is veel meer organiseren maar eigenlijk schoof Janne perfect in het bestaande systeem, alsof het altijd al zo geweest is. Hoe ouder ze worden, hoe fijner ze ook met elkaar om gaan. 2 is een aanrader! Allen is het wel dubbel zoveel ‘onverwachte’ situaties inzake ziek zijn ed. …

    Van 2 naar 3 zal niet aan ons besteed zijn, het is prima compleet nu!

  19. Ik vind het vooral mooi wanneer je zegt dat het lijkt alsof Sientje er altijd al is geweest want dàt lijkt mij het vreemdste aan een nummer 2. Je hebt een kindje dat je zooo graag ziet, dat altijd je volledige aandacht heeft gekregen .. en dan komt daar plots nog een kindje bij.. Ik vraag me soms af, hoe verdeel je dan je aandacht en liefde?! Maar blijkbaar gaat dat allemaal vanzelf ;-)

  20. Fijn om te horen dat het allemaal zo vlot verloopt!
    Wij zijn er nog niet uit of er een tweede komt maar als ik jouw ervaringen lees, en de zusjes zo samen zie… Mmja :-)

  21. Van 0 naar 1!
    heel uw sociaal leven naar de knoppen. Van 1 naar 2 was makkelijker, wel immens drukker. Zoveel aandacht dat die eerste baby kreeg na de geboorte, nummer 2 moet het toch met wat minder gepamper doen…

  22. Godzijdank dat ik eens positieve berichten hoor over een tweede kind. Ik ben nu 38 weken zwanger en onze eerste is nu 3 jaar en 3 maanden. Praktisch iedereen die ik ken jaagt ons schrik aan voor de overgang van 1 naar 2. Loodzwaar en de meeste moeders sukkelden de eersten maanden zowaar met een depressie… Terwijl ik dacht “nu héb ik ervaring en zal het wel beter vlotten”. Oef voor de positieve reacties !

  23. Het vlotste ging van 1 naar 2. Da’s gewoon in hetzelfde systeem nog eentje bij inschuiven. Er is niet zoveel verschil (17 maanden) en ondertussen is de baby ook mobiel. En ik vind het nu zelfs nog beter dan in het begin. Nu kan eentje wandelen in de winkel en zit Ada in het stoeltje van de kar. Veel gemakkelijker dan die maxi cosi.
    Van 0 naar 1 is wereldschokkend. Naar mijn gevoel is dat de marathon lopen waar maar geen eind aankomt. Gelukkig wordt alles gemakkelijker na een jaar.

  24. Van geen naar één kind vond ik moeilijker dan van 1 naar 2. Bij een tweede verloopt alles gewoon veel vlotter en relativeer je al eens wat sneller.
    Voor Alexander daarentegen verliep de komst van een concurent toch wat minder hartelijk dan dat ik hier lees :-)
    Oh ja, ik heb dat ook meegemaakt dat Alexander het huis had volgekakt terwijl ik aan het voeden was en ook eens dat hij zichzelf had ingesmeerd met luikse siroop, lollig :-)

  25. Ik kijk uit naar de overgang van 1 naar 2. 0 naar 1 was (voor mij) echt wel moeilijk, vooral omdat ik over heel wat dingen nogal onzeker was. En erg moest zoeken. Partner (met redelijk wat baby-ervaring, door te babysitten op hele kleintjes), (schoon)ouders en kraamhulp kwamen toen goed van pas. En inderdaad… het komt heel vaak neer op ‘trial and error’ bij je eerste. Ik ben nu sowieso al een stuk zelfzekerder, dus ik hoop dat dat na de bevalling aanhoudt. Nr 1 begint gelukkig met zijn bijna 21 maanden ook een zelfstandige kerel te worden, en heeft er veel minder nood aan om bijvoorbeeld rondgedragen te worden. Niettemin… hij is ook nog zo’n klein dotje en wordt nog even graag geknuffeld hoor. Dus ik heb wel eens schrik dat hij jaloers gaat worden eens hij merkt dat hij niet meer meteen op zijn wenken wordt bediend en het centrale aandachtspunt is in de hele familie (langs beide kanten voorlopig het enige kleinkindje…).

Comments are closed.