Een vreemde dag

Vandaag was een vreemde dag. Elke zou vandaag 36 jaar geworden zijn. De eerste keer haar verjaardag zonder haar. Vreemd is dat. En emotioneel. We zijn naar Eeklo getrokken en we hebben taart gegeten om Elke haar verjaardag toch te vieren. En ik had bloemetjes mee voor mijn ouders, om te vieren dat ze vandaag 36 jaar mama en papa zijn. Het werd al bij al een gezellige namiddag met mooie herinneringen aan Elke. Met ons gezin hebben we besloten om jaarlijks haar verjaardagscadeau aan De Okkernoot te doneren. Daar hebben ze trouwens een boom geplant voor haar, en vandaag hebben ze er allemaal witte lintjes met hun naam ingehangen. Ook lief!

Gelukkige verjaardag, Elke. We denken aan je!

En toen we thuiskwamen zaten Nike en Stefaan met Tristan op het buurtterras. Janne was koortsvrij vandaag en het besmettingsgevaar was geweken dus ik ging efkes goeiedag zeggen. Maar het was gelijk wijs en Janne was waarschijnlijk dolblij om weer een speelkameraadje te hebben na vijf dagen quarantaine. Tristan en Janne entertainden dan ook de rest van het terras. Uiteindelijk hebben we er gegeten ook, binnen wel want het ging regenen (nog niets van gezien). Het ging behoorlijk goed, want met twee peuters en één baby gaan eten is niet altijd zo evident. Maar ze moeten dat ook leren hé. Binnenkort met twee baby’s, wordt nog interessanter! :-)

Windpokken (2)

Hoe evolueren de pokken? Wel, ze kreeg ook nog pokken op haar oogleden. Waardoor haar ogen ontstoken raakten. Als ge uw kind uit bed vist met twee oogjes die niet meer openkonden omdat ze zo gezwollen en dichtgeplakt waren, dan breekt uw hart nog een keer. En toen hebben we de dokter alsnog laten komen. Want pokken op de oogleden kunnen gevaarlijk zijn, zei de apotheker.

De dokter kwam, met de fiets. En hij gaf toe dat ze er wel heel erg aan toe was. En die nu ook wel begreep dat we voor Sien een vaccinatie willen. Als Sien het nu zou krijgen, moeten we trouwens onmiddellijk naar de dokter want voor haar zou meer medicatie vereist zijn. Ze is nog te klein om er alleen bovenop te komen. Maar we hopen dat mijn magische melk haar genoeg beschermt! Die kans bestaat, maar het kan toch dat ze het wel krijgt.

Vanmorgen leek het ergste voorbij. Minder koorts (maar toch nog 38°). Geen nieuwe pokken meer. Of toch wel, op haar tong. Gek genoeg lijkt ze daar niet meer zoveel last van te hebben. Maar ze ziet er echt niet uit, zo onder de pokken. Met haar oogjes nog maar half open. Ocharme. Nu maar hopen dat ze er niet te veel littekens aan overhoudt. Complete sunblock, de hele zomer door!

Massa’s tips heb ik gekregen. Wat hebben wij hier gebruikt? (ik moet er toch alweer een handig lijstje bijmaken, nietwaar?)

  • Aderma cytelium lotion: een lotion die uitdroogt. Beter dan eosine. En properder ook.
  • Nurofen siroop: tegen de koorts
  • Een bad met stijfsel in. Gek genoeg ja. Dat staat zelfs op de verpakking van Remy stijfsel, dat dat goed is voor de huid. Kind na het bad afdeppen ipv droogschrobben.
  • Talkpoeder: alweer om uit te drogen en tegen de jeuk. Ideaal na het bad.
  • Eosine: is eigenlijk niet zo goed. Maar wel om te weten of er nog bollen bijkomen of niet. Ik heb het hier uiteindelijk ook gebruikt omdat ik niet meer wist waar ik al gepasseerd was met de lotion en waar niet. En omdat ik wou weten of er nog pokken bijkwamen.
  • Fenistil druppeltjes: tegen de jeuk. En daar worden ze ook wat slaperig van. Het heeft Janne nog eens een goede nacht en middagdut bezorgd. Ze was er aan toe.

Ook een boel verhalen gelezen van kinderen die het nog erger zitten hadden dan Janne. Die zelfs gehospitaliseerd moesten worden. Windpokken, een onschuldige kinderziekte? Amah Hoela! Meestal stelt het niet zo veel voor, maar ge zult maar de pech hebben dat het zo erg is. Ik wil het risico niet meer lopen met Sien alleszins. Ik doe dat mijn tweede kind niet meer aan. Ik voel me al schuldig genoeg nu.

Oh, er bestaan de noodzakelijke pokkenfoto’s maar ik heb geen goesting om ze nu op te laden. Ooit eens dus :-)

Windpokken

“Het valt wel mee, die windpokken” zeggen ze. Of: “ze worden daar sterker van”. En mijn huisarts wou niet vaccineren, die doet dat enkel bij verzwakte kindjes.

Maar als ik had geweten wat ik nu weet, dan had ik wat meer aangedrongen. Janne staat echt onder de pokken. Dat zou op zich nog kunnen meevallen, ware het niet dat er ook op gevoelige plaatsen pokken staan: in de oren, op de oogleden, op haar edele delen. In haar mond heb ik nog niet durven kijken. Ze heeft ook hoge koorts.

Ze ligt de hele nacht zachtjes te huilen van de jeuk en de pijn. Ze krijst als ik haar moet verzorgen. Ze roept de hele tijd: “pijn” en “koud” (door de koorts?).

Mijn hart breekt hier de hele tijd. En ik voel me schuldig dat ik niet meer aangedrongen heb bij de dokter. Het valt misschien mee bij de meeste kindjes. Maar ge zult er maar ééntje hebben waarbij het niet meevalt, gelijk hier.

En nu kan ze al meteen niet naar school. En het ging nochtans een leuke week worden: morgen naar het Miat en donderdag naar Puyenbroeck.

Nu afwachten of Sien het ook krijgt. Soms hoor je dat borstvoeding genoeg beschermt, maar ook niet altijd. En als ze het niet krijgt laat ik haar vaccineren. Zeker weten. Al moet ik naar tien dokters gaan.

Loperke is opnieuw vertrokken

Het kriebelde al langer om opnieuw te beginnen lopen. Dat mooi lentezonnetje zeker? Maar vanmorgen was ik echt niet meer te houden. Ik wou nochtans eerst beginnen met mijn postnatale kine, maar mijn kinesiste heeft het nog even te druk met Marathonman te begeleiden. Anyway, vrijdag beginnen we er toch aan.

Ipod genomen en opgeladen. Me suf gezocht naar de Nike-ontvanger, maar niet gevonden. Waar heb ik dat dingetje nu gelaten? Niet getreurd, ik had nog een Nike-sportband die ik nog moest uittesten. In tegenstelling tot bij Annelies verliep de installatie werkelijk vlekkeloos. Ipod mee en mijn favoriete loopmuziek op (Esta Loco) en vertrokken.

En wat ik de hele tijd al aanvoel, dat lijkt ook zo te zijn. Ik ben fysiek veel minder uitgeput of veel sneller hersteld dan na de eerste zwangerschap. Toen ben ik pas beginnen lopen op 16 weken (nu 10 weken) en toen moest ik echt met Evy starten aan het schema van één minuutje lopen, één minuutje wandelen. Nu vertrok ik gewoon en ging wel zien hoe lang ik het uithield. Pas na 14 minuten was ik aan een minuutje wandelen toe. Dan nog eens een minuut of 13 gelopen en ik was terug thuis. Oké, wel aan een slakkentempo, maar daar trekken we ons niks van aan.

Het zonnetje was heerlijk zonder dat het te warm was. Ik voelde me goed en genoot echt. Het ging zo goed dat ik al een beetje dacht aan de Stadsloop van Gent. De 5 kilometer dan wel, die 10 kilometer is een beetje heel vroeg. Dacht altijd dat de 5 ook te hoog gegrepen zouden zijn, maar nu heb ik er eigenlijk wel zin in. Gewoon om mee te doen, ik wil er gerust 35 minuten over doen, dat geeft me niks… Mijn collega’s doen al mee… En daarna kan ik nog supporteren voor de lopers van de 10 kilometer want die passeren bijna aan mijn voordeur… Nog drie weken!

Kind en Gezin: de eerste prikjes voor Sien

Een uitgesteld postje wegens wachten op de foto’s.

Donderdag ben ik met Sientje naar Kind en Gezin geweest voor de eerste prikjes. Volgens de dokter is ze een erg stevige baby voor haar leeftijd. Dan heb ik het niet over haar proporties, maar over de stevigheid van haar lichaampje en haar hoofdje. Dat kind wil zich al rechttrekken en houdt haar hoofdje steeds mooi recht.

Dat belooft hier niet veel goeds

Voor de rest is het een kleintje: 4,420 kilogram. Ze is 55 centimeter lang. Daarmee zit ze voor gewicht en lengte op p20. Haar hoofdje zit op p50. Niet zo groot dus, ze kan nog perfect in haar kleertjes maat 50-56. Het is een gemak, zo renderen die een beetje. Wel opmerkelijk: Janne woog bij haar geboorte bijna een halve kilo minder dan Sien, maar op 9 weken woog Janne al meer dan Sien nu. Maar da’s geen probleem: Sien eet en groeit goed, dus dat is het belangrijkste.

2010-04-15_510

De prikken vond Sien echt niet leuk. Ze bleef maar krijsen. Net zoals Janne indertijd. Nu ja, de keren erna ging dat met Janne al veel beter, hopelijk met Sien ook. De dagen erna heeft ze er precies toch wel een beetje last van gehad, van haar spuitjes. Maar goed, nu is ze weer helemaal haar eigenste zelf.

Wat gaan ze nu doen?

We waren dan nog het Rotarix-vaccin vergeten kopen, dus hebben we dat daar gekocht in de apotheker ernaast. Maar Sien haar SIS-kaart moest blijkbaar nog geactiveerd worden en daardoor moesten we de volle pot betalen: 76 euro. Na het activeren van haar kaart krijgen we het grootste deel terug (66 euro). Een mens weet weer waarom ie RSZ betaalt. ‘t Bewijst ook in welk een paradijselijk land we hier leven, op het vlak van sociale zekerheid toch. En dat we daar moeten blijven voor ijveren!

Janne gaat naar school

En zo ging Janne voor het eerst naar school gisteren…

Ze lag nog stevig te slapen om 7.30 uur toen ik haar wakker maakte. Wat wil je? Dat kind mocht tot nu toe altijd uitslapen. Daar komt nu dus verandering in voor een tijdje! Maar ze was meteen al enthousiast. Onderweg was ze de hele tijd bezig over school en natuurlijk ook over haar mooie boekentas. Geef toe: met zo’n boekentasje ben je toch de ster van de klas hé.

Boekentas

Aangekomen ging ze meteen op ontdekking in de school en in de klas. Van de opwinding moest ze meteen al twee keer naar het toilet. Ze gaf ons een mooie zoen toen we vertrokken, maar ze maalde er niet om. Er was veel te veel te zien en te beleven daar.

In de school

Wijzelf zaten er ook niet echt mee. Een logische stap in haar jonge leventje, we zagen er wel naar uit. Al wou ik de hele dag wel een vliegje zijn om eens te gaan kijken hoe ze het daar stelde.

Janne op ontdekking in de klas

En toen was het half vier en konden we haar gaan halen. We kwamen er eerst E. tegen, de juf waarbij ze ‘s middags mag gaan eten en ook een dutje doen, als dat nodig is. In de crèche sliep ze nooit voor half vier, maar daar was ze er blijkbaar wel aan toe geweest. Het tempo ligt daar dan ook een tandje hoger. E. zei dat ze flink geweest was maar dat het precies wel “een dametje is waar pit in zit”. Hihi, hoe heeft ze het al zo snel gezien? Dan naar de klas. Janne kwam nog niet meteen mee, maar we kregen dan wel een mooie knuffel. Ook juf C. zei dat ze flink geweest was, maar dat “ze wel goed wist wat ze wou”. En als het neen was, dat het dan neen was voor de hele klas. Heel herkenbaar dus. :-)

Het is mijn boekentas

Na de eerste schooldag merkten we al meteen dat ze veel meer praatte en ook dat ze heel erg moe was. Tegen 18 uur ging ze al helemaal in overdrive :-) Iets na 19 uur lag ze dan ook al in bed (terwijl ze anders nooit voor 20 uur ging slapen) en we hebben haar niet meer gehoord. Vanmorgen om 7.30 uur lag ze nog stevig te slapen, dus ik denk dat ik haar vanavond nog iets vroeger in bed stop.

Vanmorgen was ze thuis heel enthousiast over de school, maar toen we er aankwamen keek ze toch een beetje beteuterd. Zo van: “Is het nu iedere dag van dat?”. Maar geen traantjes, neen. Juf C. nam haar vast, gaf haar een dikke zoen en Janne zag het weer zitten.

Ze is vertrokken zie, tot haar achttiende, om te beginnen!

Sien naar de gemeenteraad en Janne naar school

Gisteren opnieuw begonnen in de gemeenteraad, commissie Welzijn. Sientje mocht nog mee. Omdat ik het nog niet over mijn hart kon krijgen om haar niet meer bij mij te hebben. Sedert haar geboorte is ze altijd bij mij geweest. De andere gemeenteraadsleden vonden het precies wel fijn om haar ook eens te zien. Sientje deed het ook goed. In het begin liet ze zich effe horen, maar daarna heeft ze de rest van de commissie geslapen! :-)

Maar binnenkort is het gemeenteraad (26 en 27 april). In de commissies kan ik haar nog eens meenemen, maar in de gemeenteraad gaat dat echt niet. Om het al wat gewoon te worden is Sien vanavond bij de babysit gebleven. Omdat de babysit het zo graag wou. En omdat ik er toch ooit eens een punt moest van maken. Dus geen Sien in de commissie Openbare werken. Ik moet wel op tijd terug zijn, zodat ze kan eten. Daar heb ik namelijk nog niet voor gezorgd. :-)

Janne is vandaag haar laatste dag naar de crèche geweest. Ze kreeg er pannenkoeken op haar afscheidsfeestje. En Peter en ik hebben allebei het gevoel dat het best is dat ze volgende week naar school mag. Twee weken geleden mochten we naar een “peuterverwenmoment” op haar school. Ze mocht dan al wat spelen in de klas, kennismaken met de juf en de andere kindjes, … En sedertdien is ze dus heel enthousiast over naar school gaan. De klas viel me heel goed mee: heel groot en heel veel speelgoed. Met een privé speelplaatsje aan waar ze kunnen fietsen. Dat zal Janne leuk vinden. En de juf was heel enthousiast. Ze zoekt altijd uitstappen om te doen met die kleine pagadders. Zo gaan ze dit jaar nog naar de zee, naar Puyenbroeck, op restaurant en naar het MIAT zowaar! Het is een centrumschool en daar profiteren ze ook van: zodra het weer het toelaat, gaan ze met die gastjes op stap.

En ze is er precies wel aan toe, aan school, aan iets nieuws. De laatste tijd is ze nogal ongehoorzaam. En ze slaat, zonder slechte bedoelingen, ze ziet het als een spelletje, maar dat mag dus niet. En bij momenten onhandelbaar, zonder reden. Peutermanieren, tsjjj. Hopelijk vindt ze in de school een nieuwe uitdaging! En ondertussen nemen wij een beetje afscheid van de crèche. Het was zelfs een beetje emotioneel. Een beetje maar, want in augustus zijn we daar terug, met Sien!

Een paar daagjes in de Westhoek

Deze week nog eens in de Westhoek beland. Wij zijn fan van “de streke”! Vroeger trokken wij jaarlijks naar Folkfestival Dranouter (ze hebben dit jaar trouwens weer een heerlijke affiche, het was eventjes geleden). We gingen dan al van de maandag of de dinsdag gaan kamperen op het festivalterrein en bezochten dan de streek. Weinig geheimen voor ons dus, maar toch trokken we er terug naar toe.

We kregen een bon van Vlaanderen Vakantieland van mijn schoonvader, waarvoor grote dank uiteraard. Een paar dagen op reis gaan met een borelingske en een peuter: daar draaien wij ons hand niet voor om. Ge kunt altijd veiligheidshalve thuisblijven voor de wat alsen en de indiens, maar daar is weinig fun aan natuurlijk. Oké, we gingen dan wel een beetje op zoek naar een kindvriendelijk gastenverblijf, kwestie dat wij ook niet graag ergens buiten gekeken worden. We proberen onze kroost wel wat manieren bij te brengen, maar dat lukt niet altijd even goed. :-) Gelukkig stonden er genoeg kindvriendelijke bestemmingen op de website.

Maar al vaak kwamen we dan terecht op de rasechte boerenbuiten. Tussen het gras en de koeien. Ge moet weten, dat is niks voor ons. Ik weet het, we hebben allicht een afwijking, maar geef ons maar iets in de stad. Of ook veel mogelijk: kleine appartementjes, maar dan moet je weer alles zelf doen (ontbijt, avondmaal, da’s dan gelijk thuis maar op verplaatsing). Soms vind ik het ook wel eens wijs om een ontbijt te krijgen. In een charmante B&B of zo. Dus kwamen we uiteindelijk terecht in De Nacht Wacht in Ieper.

En dat was dus écht een B&B uit de boekjes, hé. Kan zo in “Vlaanderen Vakantieland”, het programma. Een charmant herenhuis dat heel knap gerenoveerd werd met heel gezellige, stijlvolle kamers. Vriendelijke uitbaters die inderdaad zeer kindvriendelijk waren: Janne en Sientje werden op hun wenken bediend. De uitbaters hebben zelf drie kindjes (5 jaar, 3 jaar en 5 maanden) en de kindjes waren zeer bereid om hun speelgoed te delen met Janneke terwijl wij rustig ontbeten. (Ontbijten is niet aan Janneke besteed, hoe zeer we ook ons best doen om haar dat te leren.) Het ontbijt, dat trouwens zeer verzorgd was. We verbleven er drie nachten en kregen drie keer een ander gevarieerd ontbijt. Een echte aanrader, die B&B, zeker als je wat klein grut rondlopen hebt.

2010-04-07_21

We sliepen op de grootste, rode kamer omdat daar een badkamer was waar een bedje voor Janne bijgezet werd. En op ons kamer stond een bedje voor Sien. Dat moesten we dus al niet meenemen (en ook ander gerief zoals speelgoed en babyspullen mochten we lenen). Ook fijn: beneden is er een gezellige ontbijtruimte/salon, waar je overdag ook kan gaan zitten. Ideaal om uw kind dus even een middagdutje te laten doen terwijl je zelf een koffietje drinkt of zo.

In bad met bloemen en eendjes
En de kindjes? Die deden dat goed. Sien heeft alleen de laatste nacht een paar minuutjes geweend waarbij ik dacht dat ze de andere gasten zou wakker maken, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Janne was meestal zo doodmoe dat ze er geen probleem van maakte van ergens anders te slapen. En ik was blij dat er achter de witte gordijnen ook verduistergordijnen zaten, iets wat onontbeerlijk is voor een slechte slaper als ik!

Ieper en de Westhoek hebben ons niet verveeld. Nog eens de naar de keel grijpende “Last Post” beluisterd in de Menenpoort, wat een volk dat daar toch op afkomt. Voorts Ieper totaal verkend (de mooie binnenstad en de kilometerslange vestingmuren), Tyne Cot Cemetary in Passendale gezien, “geterrast” op de markt van Diksmuide, het Duits kerkhof bezocht in Vladslo (met de beroemde beelden van Käthe Kollwitz)… En we hadden ook geluk met het weer natuurlijk. Drie dagen zon en droog. Het heeft deugd gedaan.

2010-04-08_84

Last post

Op Tynecot

Paars-geel

Inderdaad, een opmerkzame bezoekster heeft het al gezien: Janne heeft nieuwe schoentjes. Dezelfde als vorig jaar, maar dan in het paars. En een paar maten groter, uiteraard.
We vonden het niet bijster origineel, maar we waren zo content van die schoentjes vorig jaar. En in de andere schoenen vonden we niet echt onze gading. Allez, ik had er nog een paar witte met fuchsia top in het vizier, maar volgens Peter is dat roze en hij houdt niet van roze. Dat belooft nog, met twee dochters in huis!

Origineel

Pasen 2010

Met Pasen, dan moeten er eieren geraapt worden. En dan lenen oma en opa daar graag hun tuin voor uit en komen mijn broer, schoonzus en de kindjes ook af voor een gezamelijk paaseiraapmoment. En dan trekt Peter foto’s terwijl ik film (met een knorrende Sien op de arm)

Waar is mijn mandje

Een mooie oogst

Zijn ze allemaal op?

Janne zegt nu wel al eend tegen een eend (ipv kiek) maar een kip, dat blijft een pik! :-)

Pasen 2010 from Lien en Peter on Vimeo.