Het kriebelde al langer om opnieuw te beginnen lopen. Dat mooi lentezonnetje zeker? Maar vanmorgen was ik echt niet meer te houden. Ik wou nochtans eerst beginnen met mijn postnatale kine, maar mijn kinesiste heeft het nog even te druk met Marathonman te begeleiden. Anyway, vrijdag beginnen we er toch aan.

Ipod genomen en opgeladen. Me suf gezocht naar de Nike-ontvanger, maar niet gevonden. Waar heb ik dat dingetje nu gelaten? Niet getreurd, ik had nog een Nike-sportband die ik nog moest uittesten. In tegenstelling tot bij Annelies verliep de installatie werkelijk vlekkeloos. Ipod mee en mijn favoriete loopmuziek op (Esta Loco) en vertrokken.

En wat ik de hele tijd al aanvoel, dat lijkt ook zo te zijn. Ik ben fysiek veel minder uitgeput of veel sneller hersteld dan na de eerste zwangerschap. Toen ben ik pas beginnen lopen op 16 weken (nu 10 weken) en toen moest ik echt met Evy starten aan het schema van één minuutje lopen, één minuutje wandelen. Nu vertrok ik gewoon en ging wel zien hoe lang ik het uithield. Pas na 14 minuten was ik aan een minuutje wandelen toe. Dan nog eens een minuut of 13 gelopen en ik was terug thuis. Oké, wel aan een slakkentempo, maar daar trekken we ons niks van aan.

Het zonnetje was heerlijk zonder dat het te warm was. Ik voelde me goed en genoot echt. Het ging zo goed dat ik al een beetje dacht aan de Stadsloop van Gent. De 5 kilometer dan wel, die 10 kilometer is een beetje heel vroeg. Dacht altijd dat de 5 ook te hoog gegrepen zouden zijn, maar nu heb ik er eigenlijk wel zin in. Gewoon om mee te doen, ik wil er gerust 35 minuten over doen, dat geeft me niks… Mijn collega’s doen al mee… En daarna kan ik nog supporteren voor de lopers van de 10 kilometer want die passeren bijna aan mijn voordeur… Nog drie weken!