De lijdensweg van een Kids-ID

En dan wilt ge op reis gaan. En dan heb je dus Kids-ID’s nodig, of ge hebt de kans dat ge moogt thuisblijven.

Stap 1: Plan een voormiddag waarop ge allemaal beschikbaar zijt.
Het leek me gemakkelijker om Peter mee te hebben naar de fotograaf en het administratief centrum. Ik had enige problemen voorzien en het leek me dan wel handig om met twee te zijn.

Stap 2: Ge neemt uw kinders mee naar de fotograaf.
Of ge probeert dat zelf te doen. Maar da’s nogal strikt gereglementeerd qua formaten dus dachten wij: we gaan voor het gemak naar de fotograaf. Gemak, ja, maat! Dat was dus buiten mijn twee kinders gerekend. Janne wou *niet* op de foto. Maar echt niet hé. En een peuter van 2,5 in de peuterpubertijd, die laat zich niet dwingen. Eerst Sientje dus maar. Maar dat kind lag te slapen, diep te slapen. Maak het kind wakker, liefst zonder dat ze begint te krijsen van het verschieten. Dat lukt. Neem een foto, dat lukt ook. Kind terug in slaap krijgen lukte iets minder, maar ging al bij al nog vlot. Ondertussen wou Janne nog altijd niet op de foto. Na x aantal pogingen werd de enige foto geselecteerd waarop haar gezicht te zien was. Op alle andere foto’s was alleen haar achterhoofd te zien, en dat mocht niet. Ahum. Betaal 18 euro voor de twee lelijkste foto’s die ooit van uw kinders gemaakt zijn.

Stap 3: Ga met uw kinders, foto’s en 6 euro naar het administratief centrum.
Trek een briefke en stel vast dat er nog 30 wachtenden voor u zijn. Zucht. Hou uw kinders onder controle, gelukkig zijt ge met twee. En uw kinders moeten mee zijn, jawel. Het is eindelijk uw beurt. Oei, die foto van Janne. Daar moet ze nog eens van nagaan of dat wel mag, die foto. We werden al angstig van het idee dat we terug zouden moeten gaan naar een fotograaf. Oef, het mag. Formaliteiten regelen en dan is het wachten op de papieren. Twee, drie weken later komen die toe.

Stap 4: Afhalen KidsID, opnieuw in het administratief centrum.
Vergeet uw papieren en uw eigen pas vooral niet, of ge moogt nog eens terugkeren.
Deze keer moeten uw kinders niet mee, maar aangezien ik ze ook niet alleen kon thuislaten, gingen die van mij wel mee, in de fietskar. Weer minstens 30 wachtenden voor mij en deze keer stond ik er alleen voor. Gelukkig gedroeg Janne zich keurig. Alleen, toen het bijna aan mij was, zo nog twee wachtenden voor mij: “Mama, ik moet pipi doen”. Nééééééééénnnnn! Enfin, gelukkig kon ze het blijkbaar nog wat ophouden. Haal de twee lelijke kids-ID’s op. Schaam u een beetje omdat Janne overal haar KidsID gaat tonen en zegt: “Janneke wenen, hé”. Precies alsof wij het kind mishandelen. Zucht.

Of het echt zo erg is? Oordeel vooral zelf! Hopelijk herkennen ze ons kinders als het nodig is. Volgens mij gaan wij die twee Kids-ID’s verliezen vandejaar. En nieuwe aanvragen. Deze keer toch zelf proberen foto’s nemen.

KIDS-ID's

Voorstel om het gemakkelijker te maken: een fotograaf inclusief entertainment in het administratief centrum. Bumba inhuren of zo. Toch eens voorstellen misschien.

Volgen! Delen!

28 gedachten over “De lijdensweg van een Kids-ID”

  1. Maar allez, Janne is gewoon totaal onherkenbaar! Niet te doen :)

    Hopelijk is onze KIDS-ID ervaring binnenkort ietsje positiever…

  2. Mor allé…nu moet ik wel heel hard lachen. Die foto van Janne is idd niet te doen!
    Ge geeft mij trouwens courage…ik moet hetzelfde traject nog afleggen, zonder partner en met 3 dochters.

  3. @allen: eerlijk gezegd liggen wij hier ook heel erg dubbel met die foto :-). Ach, het is toch een wijs verhaal :-)

  4. *grinnik*
    Een Kids-ID die je altijd zal bewaren… zo grappig. Maar het bloed zweet en tranen waren wellicht op het moment zelf ietsje minder grappig :-)

  5. Misschien iets aan veranderen als je straks zelf schepen bent, Lien? (want geef toe, met 3 schepenen op de Lijst, gaat je naam weer genoemd worden straks).

    Nora’s foto is ook erg. Ge moogt geen wit aanhebben, natuurlijk had ze wit aan. Enfin, de fotograaf wist dat, en met sjaal van mama had ze plots een rood kleedje aan. Alleen was ze met geen stokken wakker te krijgen. We hebben ze (ze was toen 6 weken of zo) 10 minuten lang moeten pesten om haar wakker genoeg te krijgen om met 2 open ogen op de foto te staan

  6. HILARISCH! Wil dat zeggen dat we straks Janne moeten laten weten op de TGV bij de controle?

  7. hihi, echt wel grappig, en ge gaat het mogen uitleggen aan de controleurs ;-)
    helaas ook wel weer een voorbeeld van hoe idioot administratief bureaucratisch dit land eigenlijk is…

  8. dus deze zomer gaan we aan de grens janne moeten nijpen om te bewijzen dat zij het is. cool.

  9. schitterende foto en verhaal voor het nageslacht!
    zeg, als gemeenteraadslid kan jij toch iets forceren in het ‘veraangenamen’ van deze procedure, niet?

  10. Zo grappig zeg, die foto!
    Ik durf het bijna niet zeggen maar in ons geval verliep het halen van een kids-id van een leien dakje.
    Ok, het is niet de schoonste foto van zoonlief, maar verder ging alles zeer vlot, zonder stress of enorme wachttijden (nochtans op zaterdagvoormiddag).
    En hier was het de mama die pipi moest doen (maar zich gelukkig ook nog wel efkes kon inhouden) :-)

  11. Janne is inderdaad niet herkenbaar. En ik moet toegeven dat ik hier ook toch even heel hard heb moeten lachen.

  12. die foto gaat nog dienst doen als het lief voor de eerste keer op bezoek komt bij de schoonouders later :-) of nog beter: op het trouwfeest haha!

  13. Ik dacht dat je aan het overdrijven was over de lelijke foto’s, maar die van Janne is euh… niet zo mooi. Sorry.
    Ik heb er wel mee moeten lachen.

    Die van Sien valt wel mee, hoor. Gewoon een verbaasde baby, die het allemaal niet zo goed snapt.
    Geen mooie baby-foto, maar gewoon een foto van een baby. Niks mis mee dus.

  14. Hier ook eentje die het best wel grappig vindt.

    Minder grappig is het feit dat ik nu pas besef dat wij dit ook nog moeten hebben voor onze meid. En snel. Oops.

  15. Die foto van Janne is inderdaad rampzalig (maar wel een schoon verhaal voor als ze 18 is!)… Ik herken je relaas trouwens. Twee jaar geleden moesten wij voor Wolf ook zo’n identiteitskaartje (toen nog zo’n papieren vodje, maar wel verplicht met foto) laten maken omdat we persé met dat kind op reis wilden. Wat een ramp! (hij was toen 6 weken)
    Dit jaar hebben we wijselijk besloten om het tot een weekje Ardennen te beperken. ‘k Heb er geen zin (meer) in om met twee kinderen te gaan aanschuiven en heel dat gedoe met die (dure) pasfoto’s te herhalen.
    Handig zou zijn mochten ze in die doe-het-zelf- pasfoto-kotjes een aangepast stoeltje/bedje en evt wat animatie voor kinderen voorzien. Daar betaal je minder en dan kies je (min of meer) zelf de meest geslaagde foto. Volgens mij gaan mijn twee jongens trouwens bereidwilliger zijn als er geen externen (overenthousiaste fotografen) aan te pas komen.
    Wat dat aanschuiven bij de bevolking betreft… Da’s een oud zeer…

  16. Idee! Misschien moeten de Gentse (stads)kribbes, zoals de scholen (wordt dat tegenwoordig nog gedaan, trouwens?) alvast beginnen met het halfjaarlijks inhuren van een fotograaf die op ‘vertrouwd’ terrein en in een kindvriendelijke omgeving voor een zacht prijsje pasfoto’s komt maken. En als hij dan meteen ook een groepsfoto, dan is dat een leuk extraatje voor later. Als alle kinderen die ooit op reis gaan toch zo’n ID nodig hebben…

  17. tip

    zelf de foto trekken voor (redelijk) witte achtergrond en hem laten “formaliseren” bij alltech. Prachtig resultaat, groot gemak! Gewoon doorgeven dat er officiële pasfoto’s van gemaakt moeten worden. Zij snijden nog wat uit, belichten bij, en zetten het formaat goed.

  18. Haha ik heb hier inderdaad al mooiere foto’s gezien ;-) Maar niet mee inzitten, ge kunt nu tenminste op vakantie, Joepieee!!!

  19. buiten het feit dat ze huilt vind ik Jannes foto helemaal niet rampzalig hoor, eerder ongelooflijk schattig ;)

  20. Pingback: Witch » Kids ID

Reacties zijn gesloten.