Mijne pa, dat is nooit de man van de grote cadeaus geweest. Maar steekt Sien op vaderkesdag in zo’n t-shirtje, en mijn pa was de gelukkigste mens van de hele wereld!

En ja, dit heb ik ook zelf gemaakt!

Zo, nu behoor ik ook tot de creatieve blogmadammen.

Dik drie jaar geleden kocht ik dit schommelwiegje van mijn collega. En het blijft een prachtig ding. Maar sedert deze week is Sientje er ook uitgegroeid. Rollen en wroetelen kan niet in dat schommelwiegje, en da’s nu net wat Sien doet. Met enige spijt in het hart werd het wiegje vervangen door een bedje.

Het is ook ons uitleenwiegje geworden. Hebben er achtereenvolgens in geslapen: Nona (de dochter van mijn collega), Janne, Helena, Sophia, Mira, Sien en nu zit het al bij Fien en het is daarna al besproken voor het zusje van Helena. Jaja, allemaal meisjes.

En nu zou ik graag de wieg versieren met de namen van alle kindjes die erin geslapen hebben. Nog eens denken hoe ik dat ga doen. Tips of ideeën?

Geen kandidaat-schepen. Twee kleine kindjes. En al. Maar niet zwanger. Echt niet!

Nog steeds in de reeks originele cadeautjes: dit t-shirtje heb ik gekregen van Lies:

Hebt g’hem? Ik had daar dus nog niet over gedacht hé, dat komt ervan als ge pas een maand of wat voor de geboorte op de naam voor uw dochter komt. Maar wijs hé.

Allez, maar dan moest ik toch minstens even goed doen, hé. Toevallig had ik net wat flockfolie gekocht bij Vermiljoen. En toevallig hebben Lies en Bert een kaartje gemaakt dat gemakkelijk om te zetten was naar flockfolie en mooi uitknipbaar was. En ik ben eerlijk gezegd bijzonder trots op het resultaat. En de mama vond het ook wijs!

Ziet ons samen zitten trouwens, zo met ons twee dochters aan het duovoeden.

Oh, en als de meter een oproep doet, dan vaart ook Sientje er wel bij. Bedankt, Oontje!

Alles goed.

Janneke is genezen en eet weer flink. Vandaag is ze met haar klasje naar zee geweest, naar Nieuwpoort. Volgens de juf was haar enthousiasme aanstekelijk! Ze gaat nog niet lang naar die school, maar uitstappen dat ze daar al gedaan hebben! Even opsommen: Puyenbroeck en MIAT heeft ze gemist door windpokken, verder nog: de zee, Lembeekse bossen, de bibliotheek en volgende week gaan ze nog op restaurant en bootje varen (het voordeel van een centrumschool: nogal wat kinderen van restauranthouders lopen daar school). In de vakantie zal ze daar ook deels naar de opvang gaan.

Eén dingske wel: hoewel ze al een tijd zindelijk is, blijft ze consequent kaka doen in haar broek. Meestal zijn dat schone bollekes (die ze dan wel al eens verspreidt via haar broekspijp of zo, je kan haar spoor dan volgen – Helena en Janne hebben er ook al eens mee gekookt, ja). Maar soms is het platte pâté en dan is dat minder fijn. Volgens de mevrouw van Kind en Gezin komt dat omdat kindjes meer gehecht zijn aan hun kaka dan aan hun pipi. Amahoela! Allez, we hadden gedacht dat dat snel ging overgaan eens ze naar school ging, maar dat is dus niet zo. Tips zijn altijd welkom. Ach, veel zorgen maak ik er me niet in, ik zeg dan altijd: op haar 25ste zal ze wel op de pot gaan zeker? Al hoop ik toch echt dat dat eerder is zulle… :-)

Maandag met Sien naar de kinderarts geweest, vandaag naar Kind en Gezin. Ze weegt 5,240 kilogram en 59,5 centimeter meet ze nu en daarmee zit ze nog steeds op de p3-curve. En dat is goed, want ze volgt nu die curve. En borstvoedingskindjes krijgen rond deze leeftijd een knik in de curve. En verder heeft ze zich deze middag laten kennen door tussen het weeg- en meetmoment haar blaas volledig te legen. Waardoor het lokaal meteen gedweild mocht worden.

Ik ben trouwens nog niet met groentenpapjes of fruitpapjes begonnen, ook al is ze al dik vier maanden. Bij uw eerste kind kun je daar precies niet vroeg genoeg mee beginnen. Nu herinner ik me vooral altijd dat gedoe, potjes apart, op een onmogelijk moment en veel gesmos en daar heb ik nog even geen zin in. En tot zes maanden moeten ze geen voeding bij krijgen. Madam krijgt nog steeds volledige borstvoeding al geven we ‘s avonds wel al een flesje bij. Kwestie dat ik dat afkolven beu was en kwestie dat ze ook flesvoeding moet leren drinken. Tot nog toe is dat geen groot succes en prefereert ze the real stuff.

Sientje sliep al vrij snel van 20 uur tot 5 à 6 uur ‘s morgens. Een mooie nacht, maar bij Janne was ik nog meer verwend. Die had haar laatste maaltijd ‘s avonds laat rond 23u om dan mooi te slapen tot 8 uur of zo. Dus de laatste dagen probeerde ik eens om Sien ook een voeding te geven op dat uur. Zonder haar wakker te maken, een zogenaamde droomvoeding (mooi woord hé). Het resultaat is het omgekeerde: ze wil dan nog een voeding rond 2 uur en dan nog eens om 5 uur. Les die we geleerd hebben: nooit moosen met het natuurlijke ritme van uw baby want dat keert zich tegen u.

Maar voor de rest is dat dus een zalig kindje hé. Toch zeker sedert de reflux verdwenen is. Dankuwel, mijnheer Zantac.

Ja, ik moet hier azo nog eens wat schrijven, maar ik weet niet zo goed wat. Een beetje een writer’s block of zo omdat er te weinig dingen gebeuren momenteel. Allez te veel, maar te weinig om op mijn blog te schrijven. Maar het is niet dat ik ga stoppen met bloggen of zo, ah neen, dat nooit.

Over wat zou ik eens wat schrijven? Over de verkiezingen misschien. Verkiezingsuitslagen zijn cyclisch, zeg ik altijd. Dit keer is Bart De Wever de grote winnaar. Dat wil zeggen dat hij de volgende keer alleen maar kan verliezen. Haja, voorbeelden genoeg, kijk maar naar Leterme in het recente verleden. Of gelooft u echt dat hij de politicus is die al zijn beloftes zal kunnen nakomen? Geen enkele politicus kan dat, hij dus ook niet. En gelooft u echt dat de splitsing van B-H-V en bij uitbreiding dit land de echte problemen in dit land zullen oplossen? Als het zo simpel zou zijn hé. Enfin, ieder zijn goesting, de kaarten zijn geschud en ik kijk alvast zeer benieuwd toe.
Over de uitslag van de SP.a ben ik niet echt tevreden. Ook niet echt ontevreden. Het moet beter, dat wel. Wel hoera voor de ineen gezakte pudding van het Vlaams Belang en de weggeblazen LDD. Een beetje leedvermaak misschien zelfs.

Alweer gevolgen voor het Gentse schepencollege, want superschepen Karin Temmerman vertrekt naar Brussel. Zeer verdiend, en ze zal dat daar zeer goed doen. Al zullen we haar missen in Gent. Waardoor alweer de jacht op de schepensjerp geopend is. Of ik kandidaat ben? Dat vertel ik pas zondag, als de kandidaturen binnen moeten zijn, mijnheer de journalist. Ik verklap alvast dat ik deze keer niet zwanger ben. :-)

Mijne vent is misschien niet handig, neen. Maar hij kan wel schoon foto’s trekken, haja!

Met dank ook aan het hele gezelschap!

Ja, een weekje weggeweest, Provence en zo. Bedankt voor de massale reacties, zeker ook op de post over de Smartphone. Al eens bekeken en die HTC maakt een goeie kans!

Verder kunnen we zeggen dat:

Lies ondertussen eindelijk mama is geworden. Een dochtertje met de mooie naam Fien. En een gigantische bos blond haar. Ik moet het kindje nog live gaan bewonderen. Lien, Lies, Sien en Fien, een schone bende! Het was trouwens wel wijs, vanuit Frankrijk haar laatste dagen en uren zwangerschap volgen, ja, zelfs tijdens de weeën :-). Het zal een dure GSM-rekening worden, maar ja, ze bevalt gelukkig niet elke dag :-)

We gingen op reis met dezelfde bende van vorig jaar. Drie gezinnen, 5 kinderen. We zijn allemaal niet graag onderweg en we hadden een plan: de mannen met 2 auto’s naar daar, want zonder kinders moet je minder lang stoppen en moet het dus niet in twee dagen. De vrouwen met de kinderen op de TGV, want op 5 uurtjes sta je in Avignon. Het ging wel, maar het was lastig. En intensief. Zeker de terugweg toen de trein veel warmer was en we anderhalf uur vertraging hadden. En de kindjes allemaal doodop waren. Al hadden we toen geluk met de plaatsen: meer vrije plaatsen = meer speelruimte. Dank aan de meisjes ook die zo mooi met de kindjes speelden! Over die paar mensen die ons en ons kinders wel eens doodbliksemden, daar hebben we het niet over :-). Samengevat: lastig, maar toch wel te doen. En beter dan twee dagen onderweg zijn. In de auto kun je kindjes veel minder goed bezig houden dan op de trein. In de auto daarentegen kijken andere mensen niet zo boos naar u (al viel dat eigenlijk ook nog wel mee, of we trokken ons daar niets van aan)

Het huis voldeed aan de verwachtingen: een beetje oubollig van stijl, maar zeer praktisch en een geweldig leuke tuin. Het zwembad, de trampoline en de schommel zorgden voor urenlang plezier!

Sien, dat is een ander kind geworden sedert de medicatie begint aan te slaan. Lachen, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. En vertellen en bellekes blazen. En rollen, ja dat ook. Ze is dan ook met gemak verkozen tot het gemakkelijkste kindje dat mee was. Niet dat daar een echte verkiezing over was, maar allez.

Janne, daarentegen, die was niet zichzelf op reis. Zielig en trunterig. En niet willen eten, en het kind staat al zo scherp. Reden: sedert dinsdagavond (hoge) koorts, met vlagen. Donderdag gingen we naar de dokter gaan, maar toen leek het beter. Maar toen kwam het snel terug. Ze had al een paar keer geklaagd over pijn aan haar mond, maar wij dachten aan tandpijn. Tot we gisteren naar huis gingen vertrekken en zagen dat de mond van Janne helemaal ontstoken was en vol aften stond. Allicht dat het kind niet kon eten. Vermoedelijk eerst achteraan begonnen, want had al een paar keer gekeken in haar mond en eerder niks gezien. Vanmorgen meteen naar de dokter van wacht getrokken: virale infectie. Moet vanzelf overgaan, maar wel zalfjes gekregen om de pijn te bestrijden. Ocharme dat kind. Ondertussen is het zoeken naar wat ze wel binnen krijgt en waar toch wat in zit om het kind overeind te houden. Alleen chocomelk doet het echt goed. Zowat al de rest weigert ze. Morgen dus niet naar school, ze moet wel terug eerst eten. En hopelijk is ze snel terug haar vrolijke zotte zelve!

Het was een rustige vakantie verder. Vorige zaterdag de oprit opgereden, gisteren er terug afgereden zonder het domein verlaten te hebben. Alleen de kindjes, het zwembad, boekjes. Zalig! De mannen deden wel al eens een uitstapje. Mijne vent heeft onder meer nog eens de Ventoux gedaan, met de auto voor alle duidelijkheid.

Thuisgekomen, met regen en slecht nieuws. Bleh. Meteen zin om weer te vertrekken.

Al een paar keer bananenchocoladecake gemaakt. Stond al lang op mijn verlanglijstje wegens verzot op bananen én chocolade. Al eens de chocoladekoek met banaan geproefd in de Panos? Eén van mijn favorieten!
Drie bananen nodig voor de bananenchocoladecake. Twee zeer rijpe bananen + één groene banaan= drie goeie bananen?
Alleszins: lekker, die bananenchocoladecake! Niet te doen!

Het recept van de bananenchocoladecake. Opgevraagd bij Rozebril want was mee ter ziele gegaan met haar blog. Dus geef ik het opnieuw een plaatsje op het internet!

3 bananen, geplet
185 g rietsuiker
185 g zelfrijzende bloem, gezeefd
3 eetlepels melk
3 eetlepels olijfolie
2 eieren, geklutst
100 g zwarte chocolade, in stukjes gehakt
eventueel nog wat gehakte walnoten

Bananen met suiker mengen, bloem erdoor mengen, melk en olie erdoor en op het einde de eieren en chocolade. Goed mengen. Cakevorm invetten en onderaan bakpapier leggen. Dan 55 minuten bakken op 180 graden.