En zo zijn we terug thuis

Ja, een weekje weggeweest, Provence en zo. Bedankt voor de massale reacties, zeker ook op de post over de Smartphone. Al eens bekeken en die HTC maakt een goeie kans!

Verder kunnen we zeggen dat:

Lies ondertussen eindelijk mama is geworden. Een dochtertje met de mooie naam Fien. En een gigantische bos blond haar. Ik moet het kindje nog live gaan bewonderen. Lien, Lies, Sien en Fien, een schone bende! Het was trouwens wel wijs, vanuit Frankrijk haar laatste dagen en uren zwangerschap volgen, ja, zelfs tijdens de weeën :-). Het zal een dure GSM-rekening worden, maar ja, ze bevalt gelukkig niet elke dag :-)

We gingen op reis met dezelfde bende van vorig jaar. Drie gezinnen, 5 kinderen. We zijn allemaal niet graag onderweg en we hadden een plan: de mannen met 2 auto’s naar daar, want zonder kinders moet je minder lang stoppen en moet het dus niet in twee dagen. De vrouwen met de kinderen op de TGV, want op 5 uurtjes sta je in Avignon. Het ging wel, maar het was lastig. En intensief. Zeker de terugweg toen de trein veel warmer was en we anderhalf uur vertraging hadden. En de kindjes allemaal doodop waren. Al hadden we toen geluk met de plaatsen: meer vrije plaatsen = meer speelruimte. Dank aan de meisjes ook die zo mooi met de kindjes speelden! Over die paar mensen die ons en ons kinders wel eens doodbliksemden, daar hebben we het niet over :-). Samengevat: lastig, maar toch wel te doen. En beter dan twee dagen onderweg zijn. In de auto kun je kindjes veel minder goed bezig houden dan op de trein. In de auto daarentegen kijken andere mensen niet zo boos naar u (al viel dat eigenlijk ook nog wel mee, of we trokken ons daar niets van aan)

Het huis voldeed aan de verwachtingen: een beetje oubollig van stijl, maar zeer praktisch en een geweldig leuke tuin. Het zwembad, de trampoline en de schommel zorgden voor urenlang plezier!

Sien, dat is een ander kind geworden sedert de medicatie begint aan te slaan. Lachen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En vertellen en bellekes blazen. En rollen, ja dat ook. Ze is dan ook met gemak verkozen tot het gemakkelijkste kindje dat mee was. Niet dat daar een echte verkiezing over was, maar allez.

Janne, daarentegen, die was niet zichzelf op reis. Zielig en trunterig. En niet willen eten, en het kind staat al zo scherp. Reden: sedert dinsdagavond (hoge) koorts, met vlagen. Donderdag gingen we naar de dokter gaan, maar toen leek het beter. Maar toen kwam het snel terug. Ze had al een paar keer geklaagd over pijn aan haar mond, maar wij dachten aan tandpijn. Tot we gisteren naar huis gingen vertrekken en zagen dat de mond van Janne helemaal ontstoken was en vol aften stond. Allicht dat het kind niet kon eten. Vermoedelijk eerst achteraan begonnen, want had al een paar keer gekeken in haar mond en eerder niks gezien. Vanmorgen meteen naar de dokter van wacht getrokken: virale infectie. Moet vanzelf overgaan, maar wel zalfjes gekregen om de pijn te bestrijden. Ocharme dat kind. Ondertussen is het zoeken naar wat ze wel binnen krijgt en waar toch wat in zit om het kind overeind te houden. Alleen chocomelk doet het echt goed. Zowat al de rest weigert ze. Morgen dus niet naar school, ze moet wel terug eerst eten. En hopelijk is ze snel terug haar vrolijke zotte zelve!

Het was een rustige vakantie verder. Vorige zaterdag de oprit opgereden, gisteren er terug afgereden zonder het domein verlaten te hebben. Alleen de kindjes, het zwembad, boekjes. Zalig! De mannen deden wel al eens een uitstapje. Mijne vent heeft onder meer nog eens de Ventoux gedaan, met de auto voor alle duidelijkheid.

Thuisgekomen, met regen en slecht nieuws. Bleh. Meteen zin om weer te vertrekken.

Volgen! Delen!

4 gedachten over “En zo zijn we terug thuis”

  1. Hey Lien,
    Hannah heeft toen ze kleiner was gedurende 2 jaar of zo regelmatig last gehad van aften in haar mond … dat was echt een ellende want ze kon dan ook niet eten of, indien ze at, gaf ze het terug over. Ze had er ook vreselijke pijn bij en vaak hoge koorts … meestal bleef het in de mond, maar soms trokken die aften ook naar de buitenkant en stond de helft van haar gezicht “in bloei” … hier een foto van zowat de ergste keer: http://users.telenet.be/kurt.de.meulenaere/Hannah/maand25-36.html (de tweede foto dus)
    Wat zij toen wel kon eten en binnen hield waren zo van die Soja puddingskes (van Alpro, vanille of chocolade) of gewoon Betterfood of Vitabis. Aan fruit en groenten was ze zeer gevoelig, dat kwam er dan gegarandeerd weer uit.
    Ik wens je vlugge beterschap voor Janneke. Groetjes,
    Anja

  2. Dag Lien,

    Hannah (ook een Hannah) heeft toen ze 1 jaar was mond en klauwzeer gehad. Overal aften in de mond, zeer veel pijn, maar wat ze wel wilde eten was ijsjes en milkshakes. Dit verzachtte denk ik de pijn. Alles met een scherpe smaak werd geweerd. Misschien wil ze dit.

    Succes

Reacties zijn gesloten.