Sprakeloos (II)

Mijn pa is vandaag overleden. Een korte, onmogelijke strijd tegen kanker.

Mijn pa, mijn held, mijn grootste supporter.

Nu moeten we verder zonder hem. Wat zal ik hem missen. Geen glaasjes wijn meer op zondagavond. Geen supporter meer op de banken in het stadhuis. Geen lange wandelingen meer door de stad. Niet meer spelen met de kleinkindjes.

Vaarwel pa. Bedankt voor alles.

Knopje dicht!

Twee mensen verliezen in een half jaar tijd, dat is te veel. Twee mensen van het gezin waarin ik opgegroeid ben: dat is de helft van dat gezin. Dat is alsof ze met je geschiedenis gaan lopen. Alsof ze de poten van onder je stoel weg zagen.

(Ik heb er bewust voor gekozen om er hier eerder niks over te schrijven, ik wou dit binnen de familie- en vriendenkring houden)

Volgen! Delen!

58 gedachten over “Sprakeloos (II)”

  1. Hier zijn inderdaad geen woorden voor. Zoveel verdriet op korte tijd… Veel sterkte…

Reacties zijn gesloten.