Papa,

Ik heb deze week nog een extra week verlof genomen. Omdat Sientje dan kon wennen aan de crèche. Maar ook omdat er in die uren dan geklust moest worden in huis.

Vroeger ging dat zo: ik maakte een lijstje van alle klusjes die moesten gedaan worden. En dan kwam jij af en deden we dat samen. Of je deed het alleen, daar moeten we ook eerlijk in zijn. Ik zorgde dan voor eten en we maakten er altijd een lange, gezellige middagpauze van. Het aangename aan het nuttige koppelen, zeiden we dan.

Van kleins af aan was ik er graag bij als je aan het klussen was. Ik heb nog nooit zelf behangen, maar ik heb het je zo vaak zien doen dat ik denk dat me dat wel zal lukken. Ik mocht dan “pappen”, of het papier helpen vasthouden. Op die manier heb ik heel veel geleerd.

Vorig jaar, deze tijd, was je bezig ons garage te schilderen. Een titanenwerk. Maar niets was je teveel gevraagd. Onze garage is nog nooit zo wit geweest.

Maar nu moest ik het dus allemaal alleen doen. Ik denk dat je best trots op mij zou geweest zijn, mijn leermeester. Niet altijd: met dat tafeltje en stoeltjes te schilderen heb ik me er soms een beetje rap vanaf gemaakt. Je was zo perfectionistisch op je werk. Drie weken heb je hier zitten schuren op onze trap, om hem een beetje goed te krijgen. Je wou onze gang nog eens herdoen, want er waren een paar kleine foutjes, zei je. Maar dat is er niet meer van gekomen.

Wat heb ik je al gemist. Je gezelschap. Je tips, je advies, je weetjes. Maar ook je flauwe mopjes. Onze middagmalen. Onze afsluiter met een goed glas wijn.

Papa, ik zou zo graag nog een keer samen met je klussen.

Ik ben gesneuveld. Ik heb een autootje gekocht. Ik, die zolang geen tweede auto wilde. Ik, die in het centrum van de stad ging wonen om dat net te vermijden, ik heb een autootje gekocht.

Het zit namelijk zo: Peter werkt zo goed als ieder weekend. Soms de vroege, soms de late, soms de dag. Om op zijn werk te geraken, heeft hij echt wel onze auto nodig en dan zit ik dus thuis met de twee kindertjes. En dan voel ik me soms wat gegijzeld. Want ja, de korte afstanden kan ik met mijn fietskar doen. Maar zodra het iets verder is, moet ik afhaken. Of als het beestenweer is. En zoals jullie weten is mijn mama nu helemaal alleen gevallen. En dan wil ik wel al eens meer op bezoek gaan. Vroeger ging ik al eens met de trein naar Eeklo, alleen met Janne deed ik dat ook nog. Maar nu met een kleuter en een baby zie ik dat echt niet meer zitten. Het is nogal een gezeul. Mijn ouders brachten me toen trouwens meestal met de auto terug naar Gentn dus qua CO-uitstoot was dat geen voordeel. En dat geregel en dat gedoe altijd om eens aan de auto te geraken.

Ik heb ook een paar keer gecambiood. Maar da’s ook geen oplossing, want daar staan geen kinderstoelen in voor kindjes tussen 9 tot 15 kilogram. Heel vervelend dus, moet ik eerst met de kindjes tot daar, ze dan onbeveiligd tot bij ons rijden om er dan de kinderstoelen in te zetten. Ook wat.

Dus heb ik een autootje gekocht. En ik ga de nummerplaat van mijn pa overnemen. Niet zijn autootje, waar ik al een paar maanden mee rondtoer. In september vorig jaar had hij dat gekocht. Een Peugeot Partner, zijn klusautootje of ook wel zijn grote “alaambak” zoals hij dat noemde. Veel klussen heeft ie er niet meer mee gedaan. Maar met dat autootje ben ik niet veel, ik kan er namelijk maar één kindje in vervoeren. Achteraan is het laadruimte.

Het is een nieuw Peugeot 107‘tje geworden. Ik denk dat het het kleinste 5-deurske op de markt is, of het zal toch niet veel schelen. Dat moest, want kindjes vastgespen achteraan is handiger met 4 deuren. Er is een klein kofferke aan, daar kan net een klein buggy’tje en nog wat ander babyspul in. Iets groter dan mijn fietskar, allez :-)

Een nieuwke, want die zijn zuiniger en door de lage uitstoot krijg je nog een vette milieupremie (15%). Maar verder zonder opties: geen airco, geen centrale vergrendeling. Dat kost dan 7800 euro, ik vind dat niet veel geld voor een nieuwe auto. En dan heb ik liever een nieuwe dan een occasie, want met een occasie ben je nooit helemaal zeker wat er mee gebeurd is. Een Peugeotje omdat zij de auto van mijn vader meteen ook overnemen (geen gedoe daarmee). En omdat ik ze zo mooi vond ook wel.

Ik heb één optie gekozen: het is een rood autootje geworden. Wit of citrusgeel zag ik niet zitten.

Het bakske zal er ongeveer zo uitzien. Ik vond em megacute, eigenlijk. Een beetje gelijk de Fiat 500, maar dan de helft van de prijs.

Alleen spijtig dat ik nog twee maanden moet wachten. Maar dat zal nog wel lukken.

Volgende week begin ik terug te werken. Het zal zo’n 7,5 maand geleden zijn, 14 januari was mijn laatste werkdag.

Uiteraard zie ik er wat tegenop. Dit verlof is zo anders verlopen dan gepland. Toen ik pas zwanger was, wist ik meteen dat ik deze keer 6 maanden wou thuisblijven. Het plan was: genieten van de kindjes en wat dingen in huis doen. Tja. Na een week was die luchtbel wel doorprikt. Toen hoorden we van de kanker bij mijn vader en is mijn zus plots gestorven. Heel vreemd om dan een kindje op de wereld te zetten.

Het zal ook wennen zijn, zo met twee kindjes. Zeker omdat ze naar andere plaatsen moeten: Sien naar de crèche, Janne naar school. Peter zal mee mogen draaien in de ochtendspits.

En dan dat afhalen, twee kindjes op twee plaatsen. Maar hoe ik het ga doen als ik in Brussel werk, ik ze alletwee moet halen en om 7 uur op het stadhuis moet zijn: dat weet ik nog niet. Dan zal ik een hulplijn moeten bellen, peis ik.

Op woensdag blijf ik thuis. Het plan is om in de voormiddag dan eens te gaan lopen, boodschappen te doen en dan eten maken. Dan is het alweer tijd om Janne en Sien te halen. In de namiddag zien we wel wat er gebeurt.

Janne zal op andere dagen regelmatig in de opvang moeten blijven. Dat kan niet anders, maar dat is ook geen probleem, want ze gaat daar wel graag naartoe.

Ik zie er ook wel wat naar uit. Mijn collega’s terugzien en zo. En weet je wat ik ook gemist heb? Mijn trein. Op de trein zitten: dat is namelijk drie kwartier me-time. Ik kan niks anders doen dan me ontspannen. Langzaam wakker worden. Boterhammekes eten met een taske koffie. Kletsen met de vriendinnen. Krant/boek lezen. Beetje haken. Niet bezig zijn met uw werk (al kan dat wel), uw huishouden de kindjes. OK, de trein hoeft niet iedere dag (is ook niet het geval) en een halfuurtje zou ook wel volstaan. Maar ja, de trein is altijd een beetje reizen!

Ik kom er niet vaak meer aan toe om iets te schrijven hier. Ik vind alles, euh, nogal triviaal na hetgeen ik meegemaakt heb dit jaar. Maar hier nog een paar weetjes.

Ja, we staan in de Flair. Met foto. Hier kun je het een beetje zien, maar voor het volledige artikel moet je de Flair kopen. Vandaag nog want morgen is er een andere. Ge kunt er mee op weekend gaan ook!

We hebben weer een paar dagen doorgebracht op de beste camping van het heelal. En het was weer schoon weer want ik was er (we denken dat dat er iets mee te maken heeft). Het was heel erg tof. Lies, Bert en Fien waren ons gezelschap dit jaar. Janne miste soms wel een speelkameraadje, maar dat maakten we goed door een bezoekje aan PlopsaCoo samen met de nana.

Er gaan wel geruchten over de camping. Dat ze een jacuzzi gaan zetten, hoera! Maar ook dat ze één van de twee caravans gaan weg doen. Dat vinden wij niet zo wijs want wij hebben nog voor de komende 7 jaar vriendjes die ons willen vergezellen naar de camping. In plaats van de caravan gaan ze een glamping-tent zetten. Ook wijs hoor: een grote tent maar met een echt bed in, echte kasten. Maar ge kunt er niet in met kindjes en al ons vrienden hebben kindjes. Actie dringt zich op! Behoud de caravans!

Zaterdagavond naar Leonard Cohen geweest. Zo goed zeg. Zo schoon. Het eerste nummer en ik zat al te janken. Niet alleen omdat het zo’n schoon nummer was (“Dance me to the end of love”). Ook omdat ik zo’n kranig oud ventje zag. Altijd gedacht dat mijn papa ook zo’n kranig oud ventje ging worden.

En gisteren deed ik dan een workshop cupcakes. Ik beschouw mezelf niet als de meest handige en de meest creatieve, maar ik wil zo’n dingen later ook wel doen met de kindjes erbij. En gelukkig waren er allerlei leuke uitsteekvormpjes. Ziehier mijn creaties. Ik ben er best trots op, ik vind ze bijna te schoon om op te eten!

Later meer, over Sien haar eerste crèchedag en mijn nakende terugkeer op de werkvloer!

Ja, ik weet het, er zijn mensen die er anders over denken. Maar van de week ging ik zomaar eens de Fnac binnen. Ik sprak ook zomaar de verkoopster aan: “Ik ben op zoek naar een boek, maar ik weet de titel en de auteur niet meer. Ik weet alleen dat het van de scenarist van Cold Feet is”. “Cold Feet” is zowat mijn favoriete serie aller tijden, dus dat boek moet goed zijn en het had ook een goeie recensie in de gazet. Twee minuten later had ik het boek in handen.

En dan was er nog de twee-boeken-kopen-één-gratis-actie. Ik had meteen twee boeken gevonden die ik al een tijdje wou en toen vroeg ik, alweer aan dezelfde verkoopster, wat ze me nog kon aanraden. Ze ging met me rond en gaf me een vijftal boeken waaruit ik er ééntje koos.

En toen ging ik naar de kassa. En wij zijn lid daar. En er stond nog 30 euro op ons kaart. En zo betaalde ik dus 15 euro voor 4 boeken.

En dat vond ik nu eens vree wijs zie!

Ja, ge moet een klein beetje zot zijn om met een baby van 6 maanden en een peuter van bijna 3 jaar de volle vier dagen naar het Festival Dranouter te gaan. Maar hé, wij zijn een klein beetje zot, dus dat treft!

Als ge daar dan zijt, dan zijt ge zowat de meest bekeken en meest gefotografeerde familie op de weide, denk ik. Zeker als ge dan nog afspreekt met Caroline en Tijs en hun dochters Elisabeth (2,5 jaar) en Ariadne (3 maanden). Twee peuters, twee baby’s. Zouden we eigenlijk ergens in een krant of zo gestaan hebben, vraag ik me af.

Ge valt ook wel op, zo met twee grasgroene Croozer-fietskarren. Maar wat een gemak! Ge kunt er niet alleen uw twee dochters in steken, maar ook de nodige warme kledij, regenjasjes, picknickdekentjes (dat van de Hema is geweldig trouwens).

Het was 6 jaar geleden, denk ik, dat we op Dranouter waren. Er is één en ander veranderd, maar er is veel hetzelfde gebleven. Het voelde echt een beetje als thuiskomen aan. Worsten eten met Mieke, een vaste routine.

De concerten heb ik vooral van buiten de tent gehoord. Van op ons dekentje. Al heb ik bij Tom Mc Rae, Daan en Meuris wel eens mijn hoofd binnen gestoken.

Kamperen, dat deden we dit jaar voor het eerst op de familiecamping. Een stuk rustiger, edoch als de wind verkeerd zit, komt het lawaai van de festivalweide en de andere camping toch wel tot daar. Maar ze roepen er tenminste niet de hele tijd “Hoere” en ze kotsen niet op uw tent en al.

Of dat gaat, zo kamperen met twee kleine kindjes? Mobaja. Janne vond het alleszins super en Sien had ook geen klachten. Maar kamperen, dat is niets voor mij. Ook al hadden we het nodige materiaal (bedankt voor de tent en de goede matras, Nike!). Maar kamperen is ook scheef liggen op een matras. ‘s Nachts pokkekoud en eens er wat zon is pokkewarm in de tent. Opstaan en dringend naar de WC moeten en eerst nog 150 meter moeten stappen voor ge aan een vieze WC komt. Een doorgedreven systeem hebben om alles te klasseren, maar toch constant vanalles lopen zoeken. Overal beesten. Nattigheid. Gemeenschappelijke douches. Als het één keer regent overal modder. Brrr.

Ja, ge ziet het goed. Janne had trouwens niet alleen het gezelschap van Elisabeth maar ook van Ella!

Dat van die WC’s is trouwens niet helemaal waar. Het was de eerste keer dat de WC’s zo goed onderhouden werden. Edoch, mijn behoefte doen in zo’n kotteke met van dat blauw spul: het is ook omdat het moet.

Het weer viel goed mee. Vrijdag en zondag uitstekend. Zaterdag een uur of twee regen gehad maar daarna is het weer helemaal goed gekomen. Gelukkig maar. Als ze vier dagen regen voorspeld zouden hebben zou ik trouwens niet vertrokken zijn. Maar ik herinner me eigenlijk vooral veel zon.

Janne en Sien vonden het geweldig leuk. Dranouter is dan ook een gezinsfestival met behoorlijk wat animatie voor de kleintjes. Er waren grimeurs die hun werk zo goed deden dat het eigenlijk kunstenaars waren. Janne is zondag veranderd in een prachtige leeuw. En stil dat Janneke dan zit! Ze hebben op de draaimolen gezeten en op de luchtbootjes. Ze hebben staan dansen. Ze hebben bellen geblazen. Ze hebben gelopen en gespeeld. Janne wil volgend jaar terug naar Dranouter, dat is zeker!

Naar Dranouter met twee kleine kindjes? Het is soms een uitdaging, maar over het algemeen heel erg leuk. Ge moet u niet laten afschrikken door een paar praktische probleemjes en al eens een beetje kunnen improviseren.

Ah, en het Rode Kruis kent ons ook. Zij hebben de draadjes uit Janne haar kin gehaald!

Volgend jaar gaan we weer. Maar dan zoeken we een huizeke of een B&B in de buurt. Tips altijd welkom!

(foto 1, 3 en 6: Goya)

Sien wordt vandaag 6 maanden. Exact 6 maanden geleden besliste de dokter dat Sien nu wel lang genoeg in mijn buik gezeten had en kwam ze er mits een beetje hulp aan een razendsnel tempo uit. Het waren zes mooie, maar bewogen maanden. Een kraamtijd zonder zorgen bestaat niet, maar als het alleen de kleine babyzorgjes zouden geweest zijn. Enfin, opa heeft nog bijna 5 maanden veel van Sien genoten, we zullen vooral dat onthouden!

Zes maanden, dus mocht ze vorige week nog eens op controle bij Kind en Gezin. 5820 gram en 62 centimeter. Ze kan dus nog perfect in haar maatjes 62, driemaanderkleertjes voor een zesmaanderke. Nog steeds mooi op p3, ze volgt dus mooi haar curve. Maar klein maar dapper: ze kan alles wat een zesmaander moet kunnen. Ze rolt, babbelt, en ze zit al zo goed als alleen. Niet voor lang, maar toch! En kruipen lijkt ook voor heel binnenkort te zijn.

Geen grote verrassingen, want de week daarvoor nog op controle geweest bij de kinderarts. Ze wordt opgevolgd voor haar reflux en haar medicatie was op. En die moest bijgesteld worden, want ik zag één voor één de symptomen terugkomen. Medicatie nu weer aangepast aan gewicht. Toen woog ze 5720 gram. Op 5 dagen tijd is ze 100 gram bijgekomen. Langzaam maar zeker!

Sedert een paar weken krijgt ze groentenpap. Iedere dag verorbert ze ongeveer 125 gram groentenpap, dat gaat al vlottekes. En verder krijgt ze nog borstvoeding, behalve één fles poedermelk voor het slapengaan. Maar da’s iets anders. Daar drinkt ze, met veel moeite 100 ml van. En dan zijn we twee uur bezig. Geen wonder dat ze ‘s nachts nog eens aan de borst wil liggen. Als ze een normale fles (210 ml of zo) zou uitdrinken, zou ze misschien doorslapen.

Maar ach, veel last heb ik daar niet van, van dat niet doorslapen. Meestal drinkt ze gewoon tien minuutjes en slaapt dan mooi verder. Geen lastjes of goestingskes om te spelen daarna gelukkig. Soms weet ik het zelfs amper, dat ze wakker geworden is.

Ze lijkt op Janne, ge ziet dat ze zusjes zijn, maar toch zijn ze ook helemaal anders. Sien zou meer op mij lijken, zeggen ze.
Het is een lieveke, ons Sientje. En een lachebekje. En het is zalig om haar te zien schateren om Janne haar fratsen.

Een dagje aan zee, ergens vorige week.

Het weer was beter dan verwacht, vandaar dat de kindjes geen zwembroek aanhadden, maar in onderbroek de zee in gingen. Reserve onderbroeken hebben we altijd bij!

Lies en Fien waren mee.

En Jolien.

En mama Marleen.

En Janne, Sien, Peter en ik ook natuurlijk.

Jolien en Janne vonden het geweldig, wij dus ook!

En deze keer zijn de foto’s van Bert!

Het was een leuke dag, zeker voor herhaling vatbaar!

Dat vragen de mensen wel eens. “Goed” is het eerste wat een mens dan spontaan neigt te antwoorden.

Hier is dat tegenwoordig: “Dat gaat, gezien de omstandigheden”. Ge kunt moeilijk zeggen dat het goed gaat met u als ge op minder dan een half jaar tijd uw zus en uw vader verloren zijt hé.

Mijn pa is nu een maand geleden gestorven en ik heb het gevoel dat ik het er nu moeilijker mee heb dan een maand geleden. Een maand geleden was er vooral opluchting, dat hij niet al te lang heeft moeten afzien. Want daar zit ge u toch wel in druk te maken: hoe gaat dat gaan, dat sterven? En ook dat hij wel een mooie laatste week gehad heeft.

Een maand geleden was er ook vanalles te doen: een begrafenis regelen, bezoek dat afkomt. Nu heeft het gewone leven zich hernomen. En daarmee komt het gemis.

Want zolang hij ziek was, was hij er nog wel. Ik kon hem nog bezoeken, nog met hem praten, hem nog vragen wat ik wilde weten. Nu gaat dat allemaal niet meer.

En daar loop ik vreselijk over te balen en te vloeken. En vraag ik me af of dat echt allemaal wel moest, zoveel miserie op een half jaar tijd. En daar kan ik me dan kwaad in maken. Niet op mijn pa of op mijn zus, neen, gewoon op de situatie.

Dus eigenlijk hé, gaat het niet zo goed, neen. Maar het zal wel beter gaan. Ooit eens.