De Mutsy mag al weg

Zo. Sien is de eerste babyspullen ontgroeid en aangezien wij hier geen derde koter meer plannen, kan ik al wat van die tweedehands babyspullen beginnen verkopen. De Mutsy-kinderwagen bijvoorbeeld. Janne zat er al niet veel in, Sien al helemaal niet, en dat heeft vooral met de fietskar te maken. Op de rommelmarkt was ie bijna weg. Ik heb hem al op Kapaza gezet, daar was ik vroeger fan van. Maar die hebben hun site veranderd en sedertdien is dat één groot kluwen, daar vind je niks meer op terug. Dus proberen we nog eens een andere site. Dus dan proberen we eens Aanbod

Het zoekertje plaatsen ging heel erg vlot, allemaal heel duidelijk. Met veel en duidelijke categorieën, oef! Al registreer ik me liever eerst, dan is dat al duidelijk. Nu kwam dat op het einde en wist ik pas zeker dat ik nu geregistreerd was door de bevestiging per mail. Wel goed: na het plaatsen van het zoekertje kon ik meteen het zoekertje plaatsen op Facebook (of Twitter of Netlog). En dat werkte ook heel vlot. Handig zo.

Oh, ze hebben ook een site Diensten.be. Daar moet ik ook maar eens gaan kijken. Nog een loodgieter en een elektricien nodig.

Nog één opmerking: ik zie wel dat ze een app hebben voor de iPhone. Als Android-gebruiker hoop ik dat ze er snel ééntje maken voor Android ook!

En nu hopen dat ik snel mijn Mutsy-kinderwagen verkocht krijg. Iemand geïnteresseerd?

Marathon Gent

Zo, we hebben ze weer gelopen. Geen 42 km, maar wel de 5 km. Het is te zeggen: het was bijna 5,5 km. Goed te zien op dit plannetje (leuk speelgoed toch, die GSM). De Watersportbaan is net 5 km, maar als ge dan nog eens de hele Topsporthal rond moet en dan binnen ook nog eens een ommetoerke moet maken, dan kom je aan net geen 5,5 km. Mijn tijd: 35:04 (gecorrigeerde tijd). Ik wou onder de 35 minuten blijven, maar voor de 5 km is dat ook wel gelukt (net geen 32 minuten). Best tevreden, maar in mijn jonge jaren was ik toch rapper :-)

Leuke wedstrijd. Nog paar beginnersfoutjes, maar allez. Genoeg volk, maar niet te veel. Heerlijk zonnetje. Bekend terrein. Volgend jaar doe ik zeker weer mee, maar hopelijk dan de 10 km!

Rrrrrrooooooooode bed!!!!

We wilden Janne al een tijdje in een groot bed leggen. Ik wou dat ze voor haar derde verjaardag in een groot bed lag.

Maar eerst waren er verbouwingen nodig. De trap naar boven kwam gewoon in haar kamer uit. En hoewel we dat trapgat wel konden afdekken met een soort deksel, vonden we dat toch te gevaarlijk. Ziet dat ze ‘s nachts zou springen op dat deksel, dat niet stevig genoeg is, en als ze erdoor valt, zou ze op de trap vallen…

Enfin, er kwam dus een stuk gyprocmuur bij en een deur. Deel 1 van het probleem opgelost.

En dan: een bed vinden. Ik ben daar nogal een vieze in.
Het mocht geen bed worden in houtkleur. Want de vloer en de plafond is al in hout. En op den duur krijg je een Zwitsers chaletgevoel, vind ik. Het mocht ook geen wit bed worden. Over het algemeen zie ik niet graag witte meubels. Ik vind dat koel. Ik vind dat saai. Als ik een kind zou zijn, zou ik toch zeker geen wit bed kiezen.
Edoch: schakel wit en hout uit, en je vindt zo goed als géén bedden meer. Ik wil ook een tijdloos bed en néén ik wil niet meedoen aan prinsessenbedden en zo want dan mag ik over een jaar of vijf een ander bed kopen.

Maar er moeten toch andere, leuke bedden bestaan op de markt? En jawel: Bopita had gelukkig wat ik zocht. Een gewoon, eenvoudig bed, in een stuk of 15 kleuren.

En dan was er nog de twijfel: doen we een gewoon bed, of doen we een stapelbed? Peter was meer voor het stapelbed. Ik zie daar wel het voordeel van de plaatsbesparing in, maar zo handig lijkt het me ook weer niet altijd, vooral voor het opmaken.

Anyway, toen kregen we een tip van Mme Goya, dat er een rood Bopita-bed te koop stond op Kapaza. Nieuw, een toonzaalmodel. Een beetje onderhandeld, en het bed gekocht. Dat was trouwens een fijne ervaring. De mevrouw die het verkocht, had zelf twee dochters: Janne en Lien.

De volgende dag heb ik het bed in mijn eentje naar boven gesleept en in mekaar gezet. Maar toen vond ik het zo zielig dat ze er nog niet zou in kunnen slapen. Dus dan in een razende vaart om een matras gereden bij de vriendelijke mijnheer van de Tolhuislaan. Matras naar boven gesleept. Naar de Hema gereden om een donsdeken en beddengoed. Ik was best trots op mezelf!

Ziehier het resultaat. Janne is dol op haar rrrrrrooooode bed!

Rrrood bed

Grote bed

Om er niet uit te vallen, gebruiken wij de dreamtubes: een hoeslaken waar je opblaasbare rollen kan insteken. Ook handig om mee te nemen op reis. Ze is nog niet uit haar bed gevallen, tenzij die keer dat het hoeslaken eens een nachtje in de was zat. :-) Maar je kan meerdere hoeslakens kopen per set, opblaasbare dingen ook.

Ze slaapt er nu al een maandje in, dus nét voor haar derde verjaardag.

Over de rommelmarkt

Zo rommelmarktje doen, dat is niet echt iets voor mij. Nochtans rommel genoeg. Maar één keer per jaar is er rommelmarkt in ons buurt. Zo rommelmarkt houden vanuit uw garage, dat is dan nog leuk: ge kunt naar het toilet als ge dat wilt, een koffie nemen als ge dat wilt, de kinders kunnen in hun bed een dutje doen. En als het regent wordt ge niet nat. Dus deed ik zaterdagmiddag van rommelmarktje in de buurt.

Edoch, volgend jaar moet ik een partner hebben voor de rommelmarkt. Want nu kon ik dus niet zomaar eventjes weglopen. Ik had wel geluk dat de meisjes een megadut deden. En dat Tessa en Milla me kwamen gezelschap houden op het moment dat de meisjes wakker werden.

Oude kleren, dat verkoopt dus niet slecht. De babykleertjes gingen vlot weg alsook de andere. Al was dat soms een beetje emotioneel. Ik heb soms nogal een band met kledingstukken, moet je weten.

Maar verder ben ik blij dat ik van een hoop rommel verlost ben. Al blijf je met de grootste rommel natuurlijk wel zitten. Die gaan we eens sorteren voor containerpark of kringloopwinkel.

Ik heb 35 euro verdiend aan de rommelmarkt. Maar ik heb die de dag erna meteen opgedaan bij Ponnekeblom, kwestie van een beetje inspiratie op te kunnen doen ook.

Maar ik ga er nu ook geen gewoonte van maken, van dat rommelmarkten. Maar volgend jaar wél opnieuw, zo voor mijn deur!

Drie jaar Janneke

Drie jaar geleden werd ik voor het eerst mama van dit zotte spook:

Punk is not dead!

Zondag was er al feest (en bellenblaas):
Blaasprinses

en cadeautjes:
Cadeautjes!

en cupcakes in de schommelstoel:
Schommelfamilie

En vandaag waren er opnieuw cupcakes en een versierde cake om mee te nemen naar school:
IMAG0049
(deze keer kreeg ik trouwens de aangename assistentie van Nike voor het maken van de cupcakes)

Wist-je-datjes

Wist je dat…

…Janneke geen nieuwe kleren en geen nieuwe schoenen wil aandoen? Als het aan haar zou liggen, zou ze de hele winter haar vlinderkleedje aandoen. Maar dat is een zomerkleedje en dat wordt te klein, dus dat kan natuurlijk niet. Vorige week met haar om schoenen geweest, een hele scène was dat. Nu ja, om haar een beetje goed te praten: het was wel op een uur dat ze normaal gezien in bed moest liggen (op woensdagnamiddag). Ze wil trouwens ook geen broekjes meer aandoen, alleen maar rokjes en kleedjes. Een echt meisje-meisje. Maar daar kunnen we nog in meegaan.

…Sien nu helemaal goed vertrokken is met de flessen en goed aan het eten is. En ze gaat graag naar de crèche. En wat een kwiek kindje. Stil zitten is niks voor haar. Rondkruipen en de wereld verkennen. Lachen met haar zus. Heerlijk! Die twee komen (voorlopig toch) geweldig goed overeen en doen niets liever dan elkaar aan het lachen brengen. En wij genieten van ieder moment!

Heldinnen

…Ik de redenering eens omgedraaid heb: Sien sliep nog op ons kamer omdat ze nog niet doorsliep. Ik heb ze eens apart gelegd om te zien wat dat zou geven. En guess what: slapen dat dat kind doet! We horen haar niet meer!

Relax

…Ik terug aan het lopen geslagen ben. Ik doe mee aan de marathon van Gent. Het is te zeggen: aan de 5 kilometer. Alles minder dan 35 minuten zal ik een topprestatie vinden. Ik ben eens benieuwd! Supporters altijd welkom. Zondag 28 september om 14 uur!

…Ik een nieuwe GSM/speeltje heb. Ook wel “Het Ding” genaamd. Op basis van jullie suggesties. Eerst de HTC Wildfire, maar die gaf al snel de geest (gelukkig onder garantie!) en daarna heb ik voor de HTC Desire gekozen. Wijs ding. Duur Ddng ook wel. Edoch, als ge bedenkt dat ik nu geen tweede GPS voor mijn aankomend autooke moet kopen wegens GPS-functie. En als ge bedenkt dat ik nu geen Garmin Forerunner-horloge moet kopen wegens dat ie dat ook allemaal kan. Ja, dan valt het nog mee, hé. En volgens mij is het kwestie van tijd vooraleer er een hartslagmeterke bestaat dat kan praten met die toepassingen ook. Of bestaan ze al?

…Janne soms terug in de beco wil? Ze wou dat een hele tijd niet meer, maar nu ze er Sientje vaak ziet in zitten, wil ze dat ook wel weer eens. En leuk dat ze dat vindt!

Op de rrrrrug

De keuring

En toen moest ik deze week naar de keuring.

Ik was daar best wel zenuwachtig voor, want ik had dat nog nooit gedaan. Een telefoontje van mijn mama toen ik stond aan te schuiven hielp ook al niet: “en ge moet vragen of zij over de put willen rijden, hé, want ge zoudt niet de eerste zijn die er inrijdt, ik heb het al zien gebeuren!” (*)

Ik was ook een beetje bang, dat dat allemaal lastige meneren zouden zijn, die moeilijke vragen gingen stellen. En kwaad zouden zijn omdat ik niet alle juiste papierkes had. En gingen roepen op mij of zo. (**)

Ik was ook een beetje zenuwachtig omdat het mijn auto niet was. Ik was bang dat ze daar moeilijk over gingen doen. En dat ze meteen de politie zouden optrommelen om me te arresteren.

Ik was ook een beetje emotioneel, omdat het mijn pa zijn auto was, die hij dus net een jaar geleden gekocht heeft. Toen hij nog ziek was, vond ik het niet erg om met die auto te rijden, want hij had mij hem zelf uitgeleend om bij hem op bezoek te gaan. Sedert hij gestorven is, rij ik liever niet meer met die auto. Alsof ie gestolen is.

Op dat zenuwachtig-emotionele sfeertje giet je dan nog een boel regen, want het bleef maar drasjen, die drie kwartier dat ik moest staan aanschuiven. (***)

Net toen de vorige auto binnen mocht en mijn gemoed dus zowat op springen stond, draaiden ze dit nummer op Radio 1.

Ik had het nog nooit gehoord maar vond het zo aandoenlijk schoon dat ik ferm moest slikken om niet met tranen in de ogen mijn raampje open te draaien.

Teveel naar deze groep luisteren vind ik dan weer geen goed idee. Te somber, teveel van hetzelfde. Maar dat nummer, dat vind ik nog altijd aandoenlijk schoon.

(*) Nota aan mijn ma: in Wondelgem is het niet met een put, maar gaat de auto de hoogte in. En ik moest er zelf niet overrijden, dat deden ze spontaan. Oef.
(**) Het bleken allemaal vriendelijke meneren te zijn, die gezellig stonden te zeveren tegen mij, en me zo over mijn grootste zenuwen hielpen.
(***) Dat aanschuiven, dat deed ik trouwens in de verkeerde rij. Wist ik veel dat een auto voor lichte vracht in een andere rij moest. Maar daar deden ze dus ook niet moeilijk over. Oef.

Mijn volleybaltrauma’s

De sportdag komt er aan. Ons agentschap vaardigt een volleybalteam af en om één of andere onduidelijke reden ben ik daar in gesukkeld. Pas op, ik heb ooit volleybal gespeeld. Competitief zelfs. Bij BaRiPo Watervliet. Dat stond voor Bart, Rita en Pol, de oprichters. Neen, ik verzin dat zelf niet! Waarom niet in Eeklo? Die club is op de fles gegaan en daar zat onderstaande voor iets tussen. Lang en saai verhaal. Edoch, verder liep ik nog een aantal trauma’s op:

1. Ik ben begonnen toen ik een jaar of 13-14 was. Ik was een goeie aanvaller, smashte de ballen keihard tegen de grond. Maar toen werden we ouder, en werd het net hoger gehangen. Maar ik groeide niet mee! Mijn vingers geraakten nog amper boven de netrand, en ik kon nochtans goed springen! Enfin, aanvaller af dus. Als kleintje word je dan tegen en wil omgeschoold tot passeur, een rol die me nooit echt goed gelegen heeft. Bleh.

2. Ik kon niet zo goed bovenhands opslaan. Tot ik mijn gewrichtsbanden van mijn enkel scheurde (bij het handballen dan nog) en 14 dagen met krukken moest lopen. Spieren dat ge daarvan krijgt in uw schouders! Daarna had ik de beste bovenhandse opslag van de hele ploeg. Hard, strak, en met veel spin. Punten dat ik daarmee scoorde! Een beetje stoefen (en een beetje overdrijven) mag wel hier. Maar voor de rest was ik dus geen wonderbaarlijke speler. Met als gevolg dat ik altijd opgesteld werd om op te slaan. En 5-6 punten na mekaar te scoren. Om dan weer van het veld gehaald te worden. Bleh.

3. Ik deed indertijd zelfs kampen, met Sporta. Op één van die kampen kregen we training van de toenmalig nationale coach. Geen idee meer wie dat was, een Braziliaan of zo. Hij had de gewoonte om alle trainingen te filmen. Om die daarna aan de volledige groep te tonen. Toevallig werd ik er altijd uit geplukt. Om te tonen hoe het NIET moest. Eén lichtpuntje: voor mijn opslag was ik het voorbeeld hoe het WEL moest. Maar toch. Al die keren dat er gelachen werd met mij om mijn miserabele techniek. En ge uzelf daar ziet stuntelen op het terrein. Bleh.

Ja, lacht maar allemaal ne keer goed met mij. Maar toch deed ik het graag. En mis ik dat wel, zo’n ploegsport. Met leuke mensen.

Maar binnenkort dus een volleytrauma bij, want ik ga vrijwillig samen met mijn grote baas op het plein gaan staan. Ahum.

Sienemie en Jannepan

(ja, wij lachen daar zelf al eens mee: we geven ons kinders korte namen om die dan een beetje langer te maken)

Sienemie, dat is geen moeilijk kindje hoor. Maar we zeggen hier wel eens: het is altijd een trapke moeilijker dan bij Janne. Janne: die at en dronk alles, at alles en alles in deftige hoeveelheden. Naar de crèche gaan: allemaal geen probleem. Maar bij Sien is dat toch anders.

Vorige week heb ik een extra week verlof genomen om haar langzaam te laten wennen aan de crèche. Want Sien is langer thuis gebleven en vanaf 6 maanden hebben ze toch veel meer besef dan pakweg op 4 maanden, toen is Janne begonnen. Tot nog toe was ik zo goed als altijd bij Sientje. En plots wordt ze in een vreemde ruimte bij vreemde kindertjes en vreemde mensen gestoken. Tja. Het zal wel zijn dat het wennen is. Maar het kan niet anders. En ik ben er zo van overtuigd dat de crèche goed is voor die kleine kindjes, als ik zie wat Janne daar allemaal gedaan en geleerd heeft.

Enfin, de eerste drie halve dagen gingen niet goed. Vanaf dan ging het beter. Maandag was haar eerste volle dag en dat was ook niet zo’n succes. Maar van zodra ze de mensen kent gaat het goed. Het is wel zo dat ze iedere keer weent als de verzorgster haar overneemt, alsof ze weet dat ik ga vertrekken. Dat maakt het niet gemakkelijker voor mijn tere moederhartje. Al vind ik dat bij een tweede toch al gemakkelijker omdat je weet dat dat snel overgaat.

Maar dan, over haar eten. Vanaf haar vier maanden krijgt ze geregeld eens een flesje poedermelk bij. Dat was niet zo’n succes, maar ze kreeg nog genoeg borstvoeding en zo, dus geen probleem. Sedert dik 5 maanden krijgt ze groentenpap, sedert 6 maanden fruitpap. Nu ik weer aan het werk ben, was het de bedoeling om nog enkel ‘s morgens en ‘s avonds een borstvoeding te geven.

Groetenpap en fruitpap eet ze, maar na pakweg 10, 15 scheppen gaat haar mondje onherroepelijk dicht. En ‘s avonds is het al helemaal een ramp. Dan drinkt ze al helemaal niet graag. Meestal maar een 100 ml, als ik geluk heb al eens 150 ml, en daar mag ik me dan uitgebreid mee bezig houden. Geen wonder dat ze ‘s nachts dan nog eens honger heeft, dan drinkt ze al makkelijk eens 120 ml in één keer. Waaw.

‘s Nachts krijgt ze trouwens geen borstvoeding meer, dat vond ze volgens mij veel te gezellig. Zo bij mama liggen en bij mama in slaap vallen. En dus vroeg ze er weer hoe langer hoe meer om. Met een mama die weer moet gaan werken vond ik dat geen leuke optie. Nu slaapt ze soms door, soms vraagt ze nog een fles. Het is trouwens wel een gemak dat ze die fles gewoon zelf vasthoudt en leegdrinkt in haar bedje :-)

Het ligt volgens mij niet aan de flessen: we hebben al verschillende flessen geprobeerd (Avent, Nuby, Dodie). Steek afgekolfde melk in gelijk welke fles en die gaat vlot binnen. Aan de borst drinkt ze trouwens ook minder, volgens mij heeft ze wel door dat de fles gemakkelijker drinkt, maar prefereert ze de smaak van moedermelk. We hebben al NAN AR geprobeerd en nu de Nutrilon Omneo. Naar het schijnt de poedermelk die borstvoeding het meest benadert. Ze drinkt er niet méér van, maar ze is er wel minder geconstipeerd door (nog iets waar ze wel al eens last van heeft).

Dus ben ik nu aan het afkolven geslagen, ook op het werk, en krijgt ze iedere dag een potje borstvoeding mee naar de crèche. Dat gaat al wat beter.

Maar voor de rest is dat dus een heel kwiek kindje. Dat zit schoon recht, dat kruipt het hele huis rond. En gisteren vond ze het plots nodig om zich eens alleen recht te trekken aan een stoeltje. En dat terwijl ze van mij daar allemaal nog wel een beetje mag mee wachten. Een tweede, laatste kindje, mag wat langer klein blijven!

En Janne: die is gezwind weer naar school vertrokken. Ze was het al gewoon natuurlijk. Ze ging er in de vakantie ook naar de opvang en sprak twee maanden lang over juffrouw Caroline! Over een week vervoegt Tristan haar, dat zal nog leuker zijn dan. En ze slaapt nu in een groot bed, waarover later meer, en foto’s natuurlijk.