Woensdag met Sientje naar Kind en Gezin geweest. De controle van 9 maanden terwijl ze er nog maar 8,5 maanden is.

Ze weegt 6,7 kilogram nu en meet 66 centimeter. Daarmee is ze niet veel groter dan de gemiddelde viermaander of zo. Ze zit voor zowel gewicht als lengte op de onderste curve. Voor haar hoofdje zit ze trouwens dichtbij de p50 curve. Een kleintje met een groot hoofd dus. Veel verstand zeker?

Motorisch is ze voorop, dat hadden we al een tijdje in de gaten. Kruipen, rechtstaan en een paar pasjes aan de tafel zetten: daar heeft ze geen moeite mee. Het is een klein wrikkelgat: stil zitten kan ze niet echt. De dokter geraakte er niet over uitgepraat: zo’n kleintje, zo’n poppeke, en dat staat dan recht en al. Het is inderdaad wel een komisch zicht!

Brabbelen, dat doet ze dan weer minder. Het is het één of het ander hé. Het zou me niet verwonderen dat we met Sien weer een late babbelaar krijgen. Nu ja, we zien wel. En Janne heeft haar taalachterstand snel ingelopen eens ze naar school ging. Ze zwijgt niet meer :-) Sommige woorden zegt ze trouwens consequent verkeerd zoals “boonam” (boterham) en ofiesjlam (olifant) en dat vinden wij zo’n schattige woorden dat we ons moeten bedwingen om die niet mee te zeggen.

Maar geen prikken voor Sien. Volgende controle als ze één jaar is. Kunt ge dat geloven? Eén jaar!

Weet je nog, dat ik eind juli stikhulp inriep? Om mijn Zsa Zsa draagdoek te maken? Wel ik kreeg een aantal aanbiedingen eigenlijk, ik kan echt niet klagen. Maar zij, zij had hem net gemaakt voor haarzelf. Dus ze wist al hoe het moest. En ze heeft hem gemaakt voor mij!

Hier heb ik hem voor het eerst geprobeerd. Maar ik heb nog wat oefenwerk want hij is hier al ferm afgezakt. Maar Sientje vond het best leuk.

De stofjes heb ik zelf gekozen. En er was nog een beetje stof over voor een schoon zakske voor erbij.

Van betaling wou ze absoluut niet weten. En voor een aperitief op het dakterras was er geen tijd en het was al te koud. Dus haakte ik een sjaal voor haar en een tasje voor haar dochter bijeen. Zo heb ik toch het gevoel dat ik ook iets gedaan heb!

Mijn eerste swap is een feit! Bedankt Liselore!

Rood met witte bollekes. Toch altijd schoon hé!

… ging het plots niet meer zo goed met mijn kersvers metekindje Victoria. Ze ligt nu in een couveuse, verbonden aan allerlei draadjes. Er is nog niet duidelijk wat er is, en die onzekerheid weegt zwaar bij de ouders… We duimen ons te pletter en we hopen dat het allemaal snel goedkomt!

… gingen we eten voor de verjaardag van mijn mama. In “Fou du Gout“, aangeraden door de meter van ons jongste. Die vandaag ook jarig is trouwens. Het was een zeer aangename avond met heel lekker eten. De volgende dag kreeg mijn mama nog een verrassingsfeestje met wat oud-collega’s en daar was ze erg blij mee.

… gingen we zwemmen met de hele bende. Het was leuk, maar het is wel nogal een gedoe he. Kindje uitkleden en aankleden, jezelf uitkleden en aankleden, een hoop materiaal meezeulen. Maar Janne vond het erg leuk, al was ze nog een beetje bang van de grote glijbaan. Sien, die keek haar ogen uit en die gaf geen kik. Met de beentjes spartelen in het water, rechtstaan aan de rand van het peuterbadje: ze vond het allemaal geweldig.

Mij zo doen verschieten zeg. Twee keer in drie dagen tijd. Eerst vragen ze mij om meter te worden, waar ik natuurlijk met veel plezier JA op antwoordde.

En dan belt Ine me dinsdag, want ze ging me dan laten weten of het kindeke gedraaid was of niet. Want het is een kindje met karakter: op 36 weken lag ze nog goed, maar op 38 weken lag ze in stuit. “Ja”, zegt Ine, “ze is gedraaid en ligt hier al naast mij”.

Hoe? Wat? Al geboren? Ik ben een uur mijne kluts kwijt geweest! En dan ben ik rap naar de kliniek geweest om dat klein boeleke te gaan bewonderen: 49 cm, 3200 gram en geboren om 12.20 uu. En haar naam is Victoria. En het is een dotje. En een schatje.

En ik heb nog geen cadeautje voor dat dotje. Ha neen, ik wil een mooi en origineel cadeau en dat vraagt wat denkwerk. Maja, ik maak dat allemaal goed!

Oei oei oei, ik ben hopeloos achterwege gebleven met mijn lijstje! Een dringende update, kwestie dat we mee blijven met wanneer de kinders van ons vrienden geboren zijn:

Myrddin en Fien kregen wel al een eervolle vermelding op deze blog, maar stonden nog niet in het lijstje. Bij deze dus.

Dan was er op 5 juli Darwin, eerste zoontje van Hans en Anneleen. En Salomée op 30 juli, eerste dochtertje van SP.a-Gent-voorzitter Bruno Matthys.

Dan was het even wachten op Janne, geboren op 26 september, eerste dochtertje van Stef (van The Lunatics) en Riet. Van haar wisten we de naam zelfs op voorhand, want de ouders hadden gevraagd of we het niet erg zouden vinden als ze die naam mochten lenen. Tuurlijk niet, een groot compliment, ja!

En deze week was er nog een Lunatic-baby: Django is het eerste zoontje van Bjorn en Anneleen.

Dikke proficiat allemaal!

En binnenkort word ik opnieuw meter… van een Lunatic-baby! Hoera!

Update: Mitte werd ook nog toegevoegd! Vierde kindje van Inferis. Zusje van Fien, Klaas en Trijn!

2010
stand jongens-meisjes: 13-8
14/01/10: Bas
15/01/10: Jef
27/01/10: Yann
09/02/10: Simon
09/02/10: Sien
10/02/10: Emiel
18/02/10: Linus
24/02/10: Wobbe
20/03/2010: Miro
01/04/10: Lotte
10/04/10: Ella
17/04/10: Léon
27/04/10: Robbe
04/05/10: Ariadne
27/05/10: Myrddin
03/06/10: Fien
05/07/10: Darwin
30/07/10: Salomée
08/08/10: Mitte
26/09/10: Janne
13/10/10: Django

De baby’s van 2007, 2008 en 2009
(Lees meer …)

En toen zat er vorige week een leuk pakje in de bus. Van Licht in de duisternis. Met daarin een prachtig zomerkleedje voor Janne. Licht in de Duisternis heeft het zelf gemaakt. Ik hou van zelfgemaakte dingen. Zeker als ze rood zijn met witte bolletjes. De zomer was wel al gepasseerd maar ze hoopte dat ze er volgend jaar nog in zou kunnen. Maar we hadden geluk: dit weekend was er nog een kleine Indian Summer. Warm genoeg om Janne het kleedje aan te doen met een wit T-shirtje eronder. Janne zelf vond het heel mooi…. en wij ook! Bedankt!

Licht in de Duisternis houdt van verrassingen, mailde ze me. (haja, ik ben de enige die de mysterieuze Licht in de Duisternis ook in het echt kent, ha!). En ik vond het zo spijtig dat ik dus niet naar haar verrassingsverjaardagsfeestje kon gaan. Toch nog eens proficiat met je verjaardag!

Oh ja. Ik doe ook mee.

“Het verdriet voelt dezer dagen als het lopen op een bevroren rivier: het grootste deel van de tijd voelt hij zich best veilig, maar altijd bestaat het gevaar dat hij erdoor heen zal zakken. Nu hoort hij het ijs onder zich kraken en het gevoel is zo hevig en paniekzaaiend dat hij even moet gaan staan, zijn handen tegen zijn gezicht drukt en op adem moet komen.”

Wat mooi geschreven. En zo treffend hoe ik me vaak voel. Al heb ik het gevoel dat ik nog meerdere keren per dag door het ijs zak.

Uit “De eerste dag” van David Nicholls. Een boek dat je zeker moet gelezen hebben.

Onlangs ging ik Janne ophalen aan school. En wou ik haar helpen om haar jasje aan te doen.

“Neen, mama, ik kan dat zelf!”. Waarop ze haar jas op de grond legde, haar armen in de mouwen stak en de jas over haar hoofd zwierde.

Ik kénde dat trucje, ik heb het al talloze keren gezien bij andere kleuters. En ik wist dus dat ze dat ging leren in de kleuterklas (niet eerder, want dan was het te warm en deed ze haar oranje trui of haar poncho aan).

Maar toch: het moment dat ze dat deed: ik groeide een meter hoger. Ik zwol helemaal op van trots.

En dat is één van de dingen die het moederschap zo fijn maken: dat je zo blij, zo trots, zo gelukkig kunt zijn bij iedere stap voorwaarts die je kindje maakt. Hoe simpel die dingen ook kunnen lijken.

Naar analogie ben ik ook supertrots als Sientje haar rechttrekt op haar beentjes en dan de wereld inkijkt alsof ze die gaat veroveren :-)