Bezoek aan CAW Artevelde

Af en toe doen we met onze fractie een werkbezoek. Onlangs bezochten we de nachtopvang voor daklozen in Gent. Dit stukje is plagiaat en helemaal van de hand van onze fractieleidster Annelies Storms

Het is alweer van 23 oktober geleden dat op mijn initiatief de spa-fractie (zowel van de gemeente- als van de OCMW-raad) op werkbezoek trok naar de nachtopvang voor daklozen in de Gasmeterlaan. We werden er ontvangen door Kris Coenegrachts (voorzitter Raad van Bestuur), Patrick Seys (directeur CAW Artevelde) en Simonne Auman (nachtopvang).

!
CAW Artevelde: Monique Simonne Auman, Patrick Seys, Kris Coenegrachts

We kregen er een boeiende uiteenzetting over de werking van het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk. In Gent zijn er twee centra: het CAW Artevelde en het CAW Visserij. Het CAW is eigenlijk de huisarts voor welzijnsvragen. Iedereen kan er gratis terecht met allerlei vragen: sociale administratie, huisvesting, opvoeding, financiële problemen, relatiemoeilijkheden, scheiding, psychische problemen, seksuele problemen, …Het CAW heeft daarbij bijzondere aandacht voor kwetsbare groepen. Jaarlijks ontvangt het CAW Artevelde 12 à 13.000 hulpvragen. Voor maatschappelijk kwetsbare doelgroepen (zoals bestaansonzekeren, etnisch-culturele minderheden en dak- en thuislozen) staat het CAW in voor een vervolgbegeleiding.


v.l.n.r. Piet Lampaert, Guy Reynebau, Ingrid Vandaele, Lien Braeckevelt, Cathy Plasman, Karin Temmerman


v.l.n.r. Chris Desmet, Lut Ardinois, Anne Van Lancker, Monique, patrick Seys, Kris Coenegrachts

Het CAW Artevelde staat samen met het CAW Visserij, het OCMW en Huize Triest, in voor de opvang en begeleiding van dak- en thuislozen in Gent. In de Gasmeterlaan organiseert het CAW Artevelde de nachtopvang voor dak- en thuislozen. Daan staan 24 bedden. Het is de politiek van het CAW om vooral in te zetten op een snellere en betere doorstroming van de daklozen naar een gepaste huisvesting. Meer opvangplaatsen creëeren biedt geen duurzame oplossing. De daklozen kunnen in de Gasmeterlaan terecht van 21 tot 9 uur voor een bed, een douche en een maaltijd en dit voor maximaal 5 nachten op 14 dagen.


nachtopvang Gasmeterlaan: sobere gang.

Wij hebben als fractie vooral onthouden welke “nieuwe” probleemgroepen bij het CAW komen aankloppen: steeds meer Oost-Europeanen, meer vrouwen, meer mensen met een (mentale) handicap en psychiatrische problemen, meer mensen met meervoudige problemen en meer mannen met kinderen. Vooral mensen met een handicap of psychiatrische problemen, mensen met een meervoudige problematiek vallen uit de boot van de gespecialiseerde hulp en kunnen nergens anders dan bij het CAW terecht, terwijl het CAW eigenlijk niet de gepaste specifieke opvang en begeleiding kan bieden voor deze mensen. Een uitdaging voor het beleid!


Een kamer met twee bedden

Tot slot een oproep: het CAW Artevelde kan steeds actieve vrijwilligers gebruiken voor zijn werking. Ook de nachtopvang zoekt vrijwilligers. Geïnteresseerden vinden meer info op www.artevelde.be.

Ik ben alvast van plan om eens een nachtje te gaan meedraaien!

Loperke Loop

Omdat deze blog toch ooit gestart is als een loperkesblog, nog eens een update…

De mensen die me volgen op Facebook weten dat: er wordt hier ferm gelopen de laatste weken. Voornaamste reden is dat er nog wat kilo’s af moeten, ook al ben ik er al 6 kwijt! Haja! Het geheim? Veel lopen en weinig eten! Tweede reden: ik zou graag weer een beetje snelheid halen. Op 26 september liep ik 5 kilometer in 32 minuten. Ik wil dat graag weer kunnen in minder dan 30 minuten en bij uitbreiding wil ik 10 kilometer kunnen lopen in minder dan een uur.

Omdat trainen in een club én een personal trainer voorlopig niet tot mijn mogelijkheden behoren, gebruiken we maar wat andere dingen. Zo heeft Asics een trainingschema voor me opgesteld waar ik al een paar weken mee bezig ben. Doel: 10 kilometer lopen in minder dan een uur. Volgens het schema zou ik dat al moeten kunnen op 6 december, ik ben benieuwd. Het is ook de allereerste keer dat ik trouw mijn schema volg. Enfin, ik verschuif ze al eens met een dag, maar ik doe ze uiteindelijk wel.

Om die trainingen te kunnen doen, heb ik een appke op mijn GSM, Runkeeper. Heb veel appkes getest, maar vond Runkeeper toch de beste. Ook omdat ik daar het meeste vriendjes heb. :-)
Dat appke toont me waar ik gelopen heb en aan welke snelheid en hoeveel calorieën ik verbruikt heb. Onderweg geeft het ding me ook feedback en zegt het me wanneer ik moet lopen en wandelen. Heel handig is dat. Alleen nu nog een mogelijkheid om de hartslag te registreren, zou fantastisch zijn. Maar ze zijn ermee bezig, naar ‘t schijnt.

Of het gaat lukken, die 10 kilometer in minder dan een uur? Het zal alleszins niet op 6 december zijn, want dan is het werkendag en mijn middagpauze is nu ook niet zo lang rekbaar. En vandaag deed ik 8,6 kilometer in 52 minuten. Het zal dus nog ietske rapper moeten en ik moet dat ook nog ietske langer volhouden. We zien wel. Ik merk alleszins wel dat de intervaltrainingen opbrengen want mijn snelheid is toch serieus gestegen de laatste weken.

En wanneer ik dat allemaal doe? Over de middag, met collega’s. Of op woensdagmorgen, dan werk ik niet en zijn de kindjes weg. Of als Peter thuis is en op de kindjes kan letten. Het is soms wat puzzelen, maar het lukt. Net. Ik probeer de winter lopend door te komen.

Misschien nog eens een wedstrijdje uitstekken…

Lien en Jo verkopen wijn voor “De Okkernoot”

Liefste lezers,

Vele mensen kregen de afgelopen jaren al een mail van mij, met de vraag of jullie wijn wilden kopen voor de instelling waar mijn zus verbleef: “De Okkernoot”. Jarenlang waren wij met ons gezin één van de grootste wijnverkopers van “De Okkernoot”.

We schreven onze hele vriendenkring aan, die bestelden naar eigen vermogen en goesting in wijn. Mijn ma deed de bestellingen, mijn pa voerde wijn rond naar iedereen.

Toen mijn zus in januari plots gestorven is, zag mijn vader het heel duidelijk: nog één keer wou hij een grote wijnverkoop doen. Dit jaar zou hij nog eens alles uit de kast halen om zoveel mogelijk wijn te verkopen. Als eerbetoon aan zijn overleden dochter.

Maar zoals jullie weten heeft het niet mogen zijn. Ook mijn papa is veel te vroeg gestorven dit jaar.

Als eerbetoon aan mijn zus en mijn vader willen wij dus zijn laatste wens respecteren. Nog één keer zoveel mogelijk wijn verkopen. Willen jullie ons daarbij helpen? Het is de laatste keer dat ik jullie dat zal vragen. En wij willen daar desnoods heel Vlaanderen voor rondrijden. Wij, dat is ook Jo, een kameraad van mij wiens zoon daar regelmatig verbleef.

Wijn bestellen kan bij ons. In bijlage vinden jullie een formulier met daarop de wijnen en een beschrijving ervan. De ervaring leert ons dat het allemaal goeie wijnen zijn. En de porto is hemels!

Bestellen kan per doos, maar ook per fles. Gewoon doorgeven naar mij wat je wil. En het juiste bedrag overschrijven op rekeningnummer 735-0055409-10. Bestellen kan tot eind november, dus nog één week. Levering zal in de loop van december zij, vóór de feestdagen. Maar ge moet u nu ook niet verplicht voelen, hé.

Bedankt!

Lien en Jo

Overzicht wijn. Meer info hier.
1. Alsace Tokay pinot gris Stangenberg 2009 wit (karton 6 fl.): € 54,00
2. Mâcon-Chardonnay 2009 wit (karton 6 fl.): € 51,00
3. Château de Brossay 2008 rosé (karton 6 fl.): € 42,00
4. Château Treytins 2007 rood (houten kist 3fl.) : 43,50
5. Château La Croix de Guillot 2008 rood (karton 6 fl.): € 48,00
6. TaraPaca Chili 2010 wit (karton 6 fl.): € 51,00
7. Vino Nobile di Montepulciano 2008 rood (karton 6 fl.): € 63,00
8. Porto Niepoort Tawny (per fles): € 11,50
9. Mengpakket (karton 6 fl.): € 60,00

    o Alsace Tokay pinot gris Stangenberg 2009 wit
    o Château Treytins 2007 rood
    o Château La Croix de Guillot 2008 rood
    o Mâcon-Chardonnay 2009 wit
    o TaraPaca Chili 2010 wit
    o Vino Nobile di Montepulciano 2008 rood

Victoria

Exact vier weken én één dag geleden werd mijn tweede metekindje Victoria geboren. Exact twee keer heb ik haar kunnen vasthouden. Want twee dagen na haar geboorte verhuisde ze naar neonatologie, omdat ze niet kan/wil eten. Sedertdien wordt ze grotendeels gevoed door een sonde.

Ze hebben het kindje binnenstebuiten gekeerd en talloze onderzoeken op haar losgelaten. Er zit een gaatje in haar verhemelte, dat hebben ze gezien, ja. Maar dat is niet de reden waarom ze niet kan eten. En ze is wat slapper dan een gewoon kindje. En er is ook iets raars met haar vingertjes. Maar ze hebben niks gevonden wat dat alles kan verklaren. Vreemd. Ze weten dus ook niet hoe één en ander zal evolueren.

Maar ondertussen ben ik gewoon erg blij dat Victoria naar huis is. Want thuis is toch beter dan het ziekenhuis. Bij haar moeder en haar vader. En bij haar zusje Helena, die ook meer dan blij zal zijn dat zusje eindelijk thuis is.

En ik, ik ga deze week nog eens langs. Mijn metekindje nog eens vasthouden. En een knuffel geven. En beseffen hoe broos het geluk toch soms allemaal kan zijn.

Kronen

Ik heb twee kronen nodig. Ik. Een jonge deerne van amper 33 jaar. Eigenlijk word ik al heel mijn leven regelmatig gevuld. En hervuld. Versleten vullingen vervangen. Enzovoorts.

Volgens mijn tandarts poets ik niet goed genoeg en moet ik dagelijks flossen. Ik poets elektrisch maar flossen, dat komt er eigenlijk maar zelden van. Persoonlijk denk ik dat mijn tandhygiëne niet slechter is dan bij de meeste mensen, maar dat ik slechte tanden heb. Niet zo’n stevige tanden, dat zei mijn vorige tandarts toch. Die me eens zo’n fluorbehandeling gegeven heeft en dat hielp dan een tijd lang.

M’enfin, twee kronen. Tot een paar mensen me begonnen te waarschuwen dat dat veel kost en dat dat niet terugbetaald werd. Toch eens mailen naar mijn tandartse.
“Geen paniek” mailde ze. “Per kroon mag je rekenen op 500 euro maar ik zal je nog meer uitleggen over de levensduurte en zo”
Geen paniek? Watte? 500 euro maal twee, dat is 1000 euro. Voor twee tanden. Is dat niet helemaal zottekes?
Daar gaat mijn eindejaarspremie. En die van Peter. Djeezes zeg.

Ik vind dat trouwens niet serieus: eerst zetten ze uw tanden helemaal recht op een rijtje, zo recht dat ge er met een tandenborstel niet tussen kunt en eigenlijk met flosdraad ook amper. En dan kruipt er dus vuil tussen dat ge niet weg krijgt en begint lelijk te doen.
En terwijl we bezig zijn: waarom worden tanden niet vervangen als ze uitvallen? Zoals nagels? Op uw zesde krijgt ge een tweede keer tanden en daar moet ge het dan voor de rest van uw leven mee stellen. Dat is toch niet serieus? Dat is toch een gigantische fout van de evolutie?

Maar verder: ik hou een kleine steekproef: flos jij dagelijks? Indien niet dagelijks, hoeveel keer per week/maand/jaar?

Afscheid van de alaambak

Papa,

Dinsdag heb ik je autootje weggedaan. Je grote “alaambak”, waar je nog zoveel plannen mee had. We verklaarden je een beetje gek, toen je hem kocht vorig jaar in september. Maar toen we je gezicht zagen, blij als een kind, waren wij ook blij voor jou.

Lang heb je er niet mee kunnen rijden. Eind februari gaf je me de sleutels, want dan zou je geopereerd worden aan je nier, zo kon ik gemakkelijker op bezoek komen. Het zag er toen allemaal nog niet zo slecht uit, niemand van ons had toen durven denken dat het zo erg was en dat het allemaal zo snel zou gaan. Dat je nooit meer met je autootje zou kunnen rijden. Er was die korte heropflakkering half juni, toen het verdict al zeer duidelijk was. Je wou nog wel eens een toerke doen met je auto, ook al moest je mee rijden omdat je zelf niet meer mocht rijden. Het zal me altijd spijten dat dat niet meer gelukt is.

Ik reed er niet gek graag mee met je auto. Het was een onding om mee achteruit te rijden, dat durfde je zelf ook niet goed. En vooral: ik kon er maar één kindje in meenemen, en dat is dus eentje te weinig. Na je dood leek het bovendien ook alsof dat autootje gestolen was.

Dus kwam er een nieuw, een klein rood autootje waar twee kindjes in kunnen. Maar met jouw nummerplaat (al schijnt het dat ze me dra een nieuw Europees plak zullen geven). Maar vooral, zoals ik je nog beloofd heb een paar dagen voor je dood: met jouw paterke in. Het bengelt nu mooi aan mijn achteruitkijkspiegel. En zo zal je altijd een beetje met mij meerijden.

Groetjes,

Uw kleintje

Appels en paddestoelen

De mama van Ella wou ergens online een kleedje kopen. Een zwart kleedje met een appel op. Maar Ella haar maat was spijtig genoeg al uitverkocht.

En toen zag ik in de Hema een zwart kleedje hangen. En zag ik mijn kans schoon. En kocht ik er twee. Haja, Janne moest toch ook ééntje hebben.

Voor Ella maakte ik het kleedje met de appel na. Met dank aan Nike voor het stukje groene flockfolie. Janne mocht kiezen: kersen, een banaan, een aardbei, of toch ook een appel. “Paddestoel” was het resolute antwoord. Janne is dol op paddestoelen. Ze eet ze het liefst rauw trouwens.

En zo kregen we twee schone meiskes met twee schone kleedskes.

Ella en Janne

En het was een heel leuke middag en avond!

Ella en Janne

Foto’s: Goya en meer hier.

Kleren, kleren, kleren

Twee dagen heb ik deze week kleren gesorteerd. Het is te zeggen: ondertussen moest ik ook twee kindjes entertainen en verzorgen. Niet evident.

Te beginnen met mijn kast. Heel moeilijk vind ik dat. Bij kleren die te klein zijn denk ik altijd: “Ja, maar als ik nog wat vermager”. Bij kleren die (gelukkig) weer te groot zijn denk ik: “Stel dat ik weer verdik…”. Zolang ze niet tot op de draad versleten zijn, kan ik kleren niet weggooien. Wel weggedaan: kleren waarbij er vroeger al een stukske buik te zien was, dat past niet meer bij mijn status van mama van 2 kleintjes. Ook weggedaan: zwangerschapskleren wegens geen plannen meer in die richting. Ook weggedaan: te wijde sport-shirts, ik draag die echt niet graag.

Vervolgens de kast van de kindjes. Van Janne gaat er een deel naar Mira en een deel in de kast voor Sien. Hetgeen echt niet meer goed is, gaat weg. Voor Sien komt er een deel van Janne, een deel van Mira, een deel van Milo, een deel van Milla (kijkt naar die namen zeg!) en een deel nieuw. Als Sien er terug uitgegroeid is, moeten die kleertjes terug naar de respectievelijke eigenaars. De eigen kleertjes sorteer ik dan: een deel mogen weg. Een ander deel kan ik nog uitlenen aan vrienden. En nog een ander deel gaat in de doos voor de kleinkinderen. Jaja, ge leest dat goed. Mijn mama had ook de toppertjes van de babykleertjes bewaard voor ons. En ik vond dat zoooo leuk! Ik ben ook te veel gehecht aan bepaalde kleertjes om die weg te doen. De herinneringsdoos dus.

Het was dus stapeltjes maken, zakken vullen, dozen vullen, kasten legen en terug vullen. En uiteindelijk, na al dat werk, ziet ge niet (of amper) dat er iets gebeurd is. Dju toch. Maar het is weer eens gebeurd. Voor efkes.

Opa moet wakker worden

In het begin dat mijn vader gestorven was zeiden we wel eens aan Janne dat ze opa niet meer ging zien, dat opa moe was en gaan slapen was voor altijd.

Vorige week ergens, Janne ging slapen en zoals gewoonlijk lees ik dan nog een verhaaltje voor. Onlangs waren we samen aan het lezen en wou ze papa nog eens zien. En dan riepen we heel luid samen: “Papa! Papa!” tot Peter ook naar boven kwam.

Vorige week wou ze opnieuw papa roepen, ook al wist ze dat papa niet thuis was. En dan Sientje roepen. En Tristan. En Helena. En Oma. En dat hebben we allemaal samen geroepen. En toen wou ze ook Opa roepen. En dan hebben we samen om opa geroepen. “Want dan gaat opa komen. Dan gaat hij terug wakker worden, en niet meer slapen. En terug met mij spelen”. “Ja”, zei ik, “dat zou leuk zijn hé” en ik moest heel erg hard slikken.

Ik ben naar beneden gegaan en heb mij een oog uitgeweend.

1 november, de eerste keer dat ik die dag zo intensief beleef. Ik mis mijn zus, ik mis mijn vader.