Sprakeloos (III): Mijn lieve kleine Victoria

Alsof de Kerst- en Nieuwjaarsperiode hier nog niet rottig genoeg was kregen we deze week nog meer slecht nieuws. Victoria, mijn lieve kleine metekindje, zou het niet halen, ze had geen kans. Zondag mocht ik afscheid gaan nemen, maandagmorgen stierf ze rustig in de armen van haar mama. Vanmorgen werd ze in intieme kring begraven.

Als meter las ik deze tekst voor op haar uitvaart.

Liefste Victoria,

Op een mooie gezellige zaterdag in oktober vroeg je ouders me – geheel onverwacht – of ik jouw meter wou worden. Ik was overweldigd, een hele eer, dat ik uitverkoren was om je meter te worden. En of ik dat wou! Je moet weten, lieve Victoria: jouw ouders, dat zijn van de prachtigste mensen die ik ken. Die staan altijd klaar voor ons, als er iets is of als ik het moeilijk heb. En jouw zus Helena, kleine Victoria, die is helemaal dol op Janne en omgekeerd.

Meter zijn van een klein meisje, dat vind ik geweldig. Ik had zo’n grootse plannen voor jou. Ik zou mooie kleertjes voor jou kopen, om je helemaal mooi uit te dossen. En veel mooie mutsen voor je haken, die je vol trots zou dragen en zo zou je geen oorontstekingen meer krijgen. En later zou je spelen met Sientje, dat was al allemaal voorbestemd. We zouden nog veel samen op reis gaan, naar mooie huizen met een mooi zwembad gaan en veel samen spelen en de wereld ontdekken.

Toen je ouders me belden op 19 oktober schrok ik een tweede keer: ik wist niet dat ik zo snel al meter zou worden! Totaal onvoorbereid, zonder cadeautje of iets, ging ik naar het ziekenhuis. Ik was meteen verliefd op je: je was prachtig! Je wou nog niet eten, maar hé, zoveel kindjes willen de eerste dag niet eten. Komt wel goed, dachten we allemaal.

De volgende dag kwamen we weer langs en trokken foto’s, misschien wel de enige onbezorgde foto’s die er van jou bestaan. Je had nog steeds niet willen eten en de eerste zorgen kwamen. Al snel bleek dat je toch een zorgenkindje zou worden. Geen probleem voor mij, ik ben je meter. Ik zou je nemen zoals je was, met al je onvolkomenheden. Meer nog, ik zou je nog extra soigneren!

Maar deze week kwam het verdict: je had geen kans, je zou het niet halen. Ondanks je prachtige naam, zo vrolijk, zo vol levenslust. Alle mooie plannen, alle mooie verwachtingen, alles weg. En dat doet ongelooflijk veel pijn, voor iedereen.

Victoria, we hebben je niet lang mogen kennen, maar we zullen je nooit vergeten. Je blijft voor altijd mijn metekindje.

Slaap zacht, lieve Victoria. We zullen je missen.

Je meter.

2010-10-20_33
Victoria, één dag oud

De cirkel is rond: exact een jaar geleden werd mijn pa ernstig ziek. Het is echt meer dan genoeg geweest dit jaar.

En nu naar de feestdis. Hoe moet dat nu?

Op vraag van de ouders communiceerde ik hier niet eerder over. Voor de mensen die hen kennen: laat hen nog even met rust. Ze willen dit verdriet nog even alleen verwerken.

Secret santa

Zelf moest ik een pakje maken voor PoesP. Ze houdt van haken en van poezen, dus maakte ik een haak-kat-kit: al het materiaal om zelf een katje ineen te haken. Omdat ik toch ook iets zelf wou maken, haakte ik er een kerstboom bij. Die vond ik zelf niet helemaal geslaagd, maar hij kon er nog mee door. Secret Santa is helemaal toegekomen en ze is er precies toch blij mee.

Vorige week kwam er al één Secret Santa-pakketje toe ,maar het was niet voor mij, maar voor Lichtindeduisternis. Zondag ben ik haar dat gaan brengen zie.

image

Er was precies wel enige verwarring: toch even rechtzetten dat ik niet Lichtindeduisternis ben, maar dat ik haar wel in het echt ken :-)

Mijn Secret Santa kwam met een weekje vertraging toe. Ik had een beetje op dit cadeau gehoopt en ik was dan ook een beetje ontgoocheld dat ik geen rood bolletjespapier zag toen ik de doos opende :-) Maar in de plaats vond ik badschuim en glow in the dark-prinsessen en daar was Janne dolblij mee! Verder nog een kussentje en een boekje. Bedankt Lisa!

En gisteren kreeg ik ook nog een zelfgehaakt bloemetje van Nike. Zeer trots op haar!

En nog een Secret Santa! Vanmorgen zat er een Zsazsa-mask in mijn bus, gemaakt door mama De Smet! Bedankt! Janne was net nog niet bereid om te poseren met de muts, maar daar wordt aan gewerkt!

En van het ventje kreeg ik mijn eerste Le Creuset. En dank zij mijn mammie gaan we hier binnenkort heerlijke koffie kunnen zetten! Bedankt allemaal!

Adeste Fidelis

Op Kerstdag gaan gingen wij altijd naar mijn ouders. Van zodra ik daar toe kwam, moest mijn vader dit nummer opleggen van mij. Zonder dit nummer was het geen Kerstmis geweest.

Een ode aan mijn vader en mijn zus, die er vorig jaar nog bij waren. Er was nog helemaal niets aan de hand.

***kerstdag. Hoe ik me ook voorbereid heb. Hoe ik me ook uitgesloofd heb om leuke cadeaus te zoeken. De trui die ik vorig jaar als cadeau voor mijn vader kocht draagt Peter nu. De t-shirts die ik vorig jaar als cadeau voor mijn zus kocht, draag ik nu. Wtf, leuke cadeaus.

En verder denken we alleen maar aan de kleine Victoria die het momenteel ook moeilijk heeft.

Ik zeg het u:.***kerstdag.

Macaroni met bruine suiker

Zaterdag, dat was een dag om niet buiten te komen. We maakten er een gezellig pyamadagje van. Probleem was wel dat ik niet genoeg brood in huis had voor zowel zaterdagavond als zondagochtend. Dus dan moeten we creatief zijn. Pannekoeken was een optie. Maar toen dacht ik aan vroeger. Macaroni met bruine suiker. Mijn broer, zus en ik: we waren er alledrie dol op. Zelf had ik het nog nooit gemaakt. Jawel, eens een poging gedaan maar toen had ik geen vanillepoeder in huis, dus dat ging niet door. Nog eens gebeld naar mijn mama voor de juiste werkwijze. Een uniek recept, want ge vindt hier en daar wel recepten van macaroni met bruine suiker, maar nooit op deze manier. Lekker en héél snel klaar!

Juiste maten en gewichten, daar doen wij hier niet aan mee. Ge moet dat op het gevoel doen.

Ik nam een half dozeke macaroni van Soubry. Zo van die kortjes.
Kookpot eerst omspoelen met water, macaroni er in, melk er in. Dat omspoelen met water is omdat uwe melk niet zou aanplakken. Ik maakte dat de pasta goed onder de melk zat maar heb nog wel wat melk moeten toevoegen op het einde. Melk aan de kook brengen, en de hele tijd roeren. Of toch vaak. Een lepel of twee suiker in de melk doen. Blijven doorgaan tot de pasta zacht is. Als uw melk ver weggekookt is: doe er nog wat bij, want het moet toch een smeuiig geheel worden. Mijn macaroni was op het einde wat te droog: mijn fles melk was leeg en ik moest twee verdiepingen naar beneden om een nieuwe fles en dat ging niet goed komen.

Als de pasta zacht is: doe er een temperke bij van een vanillepoeder. Oftewel: een half zakske vanillepudding opgelost in een scheutje melk. Goed omroeren.

Alles in een ovenschotel doen. Doe er een dikke laag bruine suiker op. Jaja, doe er maar genoeg op, het is geen dieetgerechtje hé. Een paar kleine klontjes boter verdelen over de pasta. Onder de grill zetten en tot de boter en de suiker gesmolten is.

image

Smullen maar. Hmmmmmm.

Oh ja. En koud is het minstens even lekker!

(met dank aan de mama voor het receptje)

Het weekend

Vrijdag een pamper eraf gedronken, het begin van een nieuwe traditie? Mannen doen dat alleen met drank, wij gingen eerst eten in de Marco Polo. Daarna naar de Video, waar we ingesneeuwd geraakten. Onze taxi deed er een uur over om er te geraken. En ja, ik liet met thuis afzetten ook al was het niet ver, het was toch onderweg met i. en ik blijf sowieso al niet goed overeind in de sneeuw en al zeker niet als ik een paar wijntjes gedronken heb. Die wijntjes bezorgden me de dag nadien trouwens de nodige hoofdpijn. Niet meer gewoon van uit te gaan, tsjj. En al dat volk op café zeg. Dé vraag van de avond was trouwens wat die jonge gasten van ons zouden denken. Zouden die ons meteen klasseren als “oninteressant want moederkes”? Zouden ze dat kunnen aflezen van ons? Enfin, op het einde van de avond hadden we precies toch touche, dus het valt nog mee met ons, durven we voorzichtig besluiten.

Zaterdag had ik trouwens de allerliefste dochterkes van de wereld in huis. Ze hadden alletwee een tophumeur. Janne, die slaapt niet meer ‘s middags, Sien wel, en ik wou een dutje doen in de zetel. Dat hoofd, weetwel. Janneke speelde ondertussen een uur heel rustig naast mij met haar popjes. Wat een schatje.

We hebben ook samen de kerstboom gezet. Daar was niet veel werk aan, want die is dit jaar wel heel erg klein uitgevallen. Een halve meter hoog is ie, schat ik. Nu ja, da’s goed, want zo kan ie op de kast staan, veilig weg voor de grijpgrage vingertjes van Sientje!

Mijn Secret Santa-cadeautje is ook weg. Ik ben matig tevreden van mijn idee. Ik hoop dat de ontvangster het ook leuk vindt. En oh ja, het zit in Sinterklaaspapier. Ik had nog geen kerstpapier. Sorry hoor! :-)

Ik doe dat eigenlijk wel graag, zo cadeautjes zoeken. Ik zoek graag originele cadeautjes waarvan ik zeker ben dat de ontvanger ze leuk gaat vinden. Ik let vaak goed op in het jaar, en als ik iets hoor, dan noteer ik dat al eens. En koop ik dat voor verjaardagen of Kerst. En eerlijk gezegd denk ik wel dat ik daar vaak bij slaag, als ik de verraste gezichten van de ontvangers kan zien. Hopelijk ook zo voor mijn Secret Santa-ontvanger!

Maar zoals iedereen krijg ik ook graag cadeautjes. Benieuwd wat er in mijn bus gaat vallen :-)

De ribbekes, die zijn nog niet wat ze zouden moeten zijn. Soms denk ik wel dat het al wat beter is. Maar ik heb stevige pijnstillers gekregen van de dokter. En zodra die uitgewerkt zijn, merk ik vanzelf wel dat ze nog nodig zijn. Hikken en gekneusde ribbekes, dat is trouwens ook geen goede combinatie. Voorlopig wordt er dus nog niet gelopen of gezwommen. En wordt er weer een stuk ongezonder gegeten, want bij mij gaat dat gelijk samen.

Zo, straks nog eens naar het metekindje Victoria, met de reisgenoten van in juni. Kijken wat de plannen zijn voor volgend jaar…

Het is niet omdat het uw tweede kind is, dat ge geen vragen meer hebt

Sien, die drinkt niet veel melk. Niet genoeg melk. Nooit gewild. Daarmee dat het zo lang geduurd heeft vooraleer ze de nacht doorsliep. Met 100 ml melk in uw maagske komt ge de nacht niet door. Ze is maar beginnen doorslapen toen we de rest van die melk begonnen indikken met graanvlokken en dan dat papke met een lepelke gaven.

Nu zit ze op boterhamleeftijd. ‘s Avonds krijgt ze altijd wat boterhammen. Een deel daarvan maken we ook een papke mee, met wat melk (120 ml). En dan krijgt ze nog een gewone boterham als ze dat wil. Als ik haar dan nog wat melk wil geven vooraleer ze gaat slapen, drinkt ze daar amper van. En dan bedoel ik 20 of in het beste geval 40 ml. Tot voor kort gaven we dan ook nog een fleske melk voor we gingen slapen. En raar genoeg: in haar halfslaap drinkt ze meestal vlot 150 à 180 ml leeg. Maar een mens moet dat wat afbouwen, die nacht (laatavond)voedingen, naar het schijnt, of ge maakt daar een gewoonte van en dan blijven ze dat doen tot hun 6 jaar. Of tot hun 18 jaar, wie weet. Dus proberen we de laatste week die laatste voeding niet meer te geven. En dat gaat: ze slaapt verder (meestal).

Alleen: kindjes zouden een halve liter melk per dag moeten drinken. ‘s morgens: 150ml of zo (vanmorgen was het zelfs minder). ‘s avonds 120 (bij die boterhammen): dan komen we nog maar aan 270ml. Zelfs met die avondfles zouden we nog niet aan een halve liter komen.

Maar het is niet dat ze niet goed eet: potten groentenpap en fruitpap gaan vlot binnen. En boterhammen (papkes) dus ook. Maar een fles melk: het is haar ding precies niet.
En het is niet dat ze niet goed ontwikkelt: ze doet wat ze moet kunnen en nog meer. En ze weegt al 7kilo250!! Een reuzinneke! (hmm)

Wat moet ik doen? Melk in het kindje stoempen? Die laatavondvoeding nog geven of toch maar niet? Meer boterhammenpapkes? Of mij er allemaal niks van aantrekken en vierkant mijn goesting doen?

2010-12-05_12

Sien, fruitpap etende bij een beroemde blogster.

Warmteverliesmeter Black & Decker

Dit dingetje zat al een hele tijd geleden in mijn bus en moest ik dringend eens testen. Het is te zeggen: eerst heeft het een tijd bij De Post gelegen. Daarna wachtte ik op kouder weer, want ik las bij anderen dat het een beetje spijtig was dat het dingetje gelanceerd werd in een seizoen waarin binnen en buitentemperatuur niet al te veel verschilden. M’enfin, ondertussen is het al een tijdje écht koud en werd het al een tijdje écht nodig dat ik er eens iets over schreef.


(foto: Goya Bauwens)

Hoe werkt het dingetje? Heel simpel, je zet het aan en hij meet de referentiewarmte, de warmte van de kamer waarin je je bevindt. Als je naar een andere kamer gaat: dingetje eens terug aan- en af zetten om een nieuwe referentietemperatuur in te stellen. Er is een schuifknop aan met drie standen: 0,5°, 3° en 5,5°. Hoe kleiner, hoe minder het verschil mag zijn. Vervolgens richt je uw dingetje op een oppervlak: een raam, een deur, maar ook een kier, … Als alles oké is, krijg je groen licht. Blauw licht geeft een koudestroom aan, rood licht een warmtestroom.

En zo deed ik de toer van ons huis. Wat ik daaruit leerde? Dat de investering in ons nieuwe ramen (ondertussen ook al weer even geleden) toch rendeert: zelfs op de kleinste stand krijgen we daar groen licht. Eigenlijk is in onze woongedeelten alles uitstekend geïsoleerd. En da’s ook wel merkbaar met die koude.

Als we naar de gang gaan, is dat wel even anders, daar is het behoorlijk koud. Grote schuldige: de voordeur. Een schone houten voordeur, dat wel. Maar ééntje met een ferme kier. We hingen daar ooit een tochtstrip aan, maar in de zomer zet onze deur uit, en toen moesten we die strip er afhalen wegens anders de deur niet meer open krijgen. Ik zal er maar een nieuwtje aanhangen voor de winter. Andere grote schuldige: de brievenbus. Daar hangt wel een houten deurtje voor, maar dat zou precies ook geïsoleerd moeten worden, maar ik zou niet meteen weten hoe.

Echt interessant werd het pas als we naar boven gingen, de kindjeskamer. In de zomer is het er pokkewarm, in de winter ijskoud. Tot nu toe namen we aan dat dat kwam omdat de isolatie in het algemeen niet zo goed was, ook al verzekerde de vorige eigenaar ons dat er pakken isolatie in de muren en het dak zat. En volgens de warmteverliesmeter klopt dat: we kregen overal groen licht, en toen ik op het plafond scheen zelfs rood licht. Grote schuldige zijn de ramen, ook al is het dubbel glas. Het verschil daar was bijzonder groot, zelfs op de grootste stand (5,5°) kregen we een blauw licht. Volgens het schermpje was het op de kamer zo’n 18° en het glas maar 12°. Bedriegtdenboel, dat dubbel glas. Ooit daar eens deftig glas in laten steken, me dunkt.

Het is ook altijd leutig om eens op uw verwarming of in uwen diepvries te schijnen trouwens. Of op uw slapende man. Rood licht!

Leutig dingske, dat wel, maar ik vraag me wel af hoe vaak je dat gebruikt. Al ben ik wel van zin om onze bovenste kamer nog eens te testen in de zomer, als het heel warm is.

Tranquillizer

Dat wij een fan zijn van de Westhoek, dat hebt u hier en daar wel al eens gelezen. En toen zag ik dat er een soort stiltekuur verscheen voor de Westhoek, een Tranquillizer. En dus smeet ik op slag een linkske daarnaar op mijn Facebook.

Het effect was zeer wijs want ik kreeg meteen een Tranquillizer aangeboden, mét overnachting. En daar zeggen wij geen neen tegen!

Begin november trokken wij naar de Westhoek voor een paar wandelingen. We: dat waren Peter, ikke, Janne en Sien en ook mijn mama.

2010-11-03_19

De tranquillizer is heel erg mooi opgevat: het ziet eruit als een medicijndoosje, met tien afzonderlijke, verzegelde wandelingen en een bijsluiter. Bedoeling: onthaasten, tot rust komen. Toen ik de bijsluiter las, bedacht ik wel dat ik beter géén kindjes had meegenomen. Door de modder met beco’s en buggy’s: dat is het niet echt. Laat dat een eerste tip zijn.

Troepenschouw

Op iedere wandeling staat hoe lang ze zijn en waar ze starten. Een tweede tip: neem uw GPS mee en geef de begincoördinaten in, die leiden u feilloos naar het startpunt van de wandeling. Bij de eerste hebben we dat niet gedaan, en we hebben het stiltepunt nooit gevonden. We hebben wel een mooie wandeling gemaakt, dat wel :-). En misschien voor de organisatoren: misschien ook aan het beginpunt van de wandeling een markering aanbrengen, zo voor de duidelijkheid?

2010-11-03_37

Anyway, de andere twee hebben we wel feilloos gevonden. Welke, dat zeg ik niet. Wel dat ze heel erg mooi waren, écht de moeite waard. Plekjes die je anders nooit zou vinden.

Al kan er ook wel wat stress aan verbonden zijn. Zo zat er op één van de wandelingen een koe achter ons. Ik heb het niet zo voor beesten, zeker niet voor grote beesten. En als die dan op het toegangswegeltje van amper 1 meter breed komen afgestapt en er dus geen ontsnappen meer aan is, dan stress ik een beetje. Stadsmeiske, weetwel. Ik zag al allerlei vreselijke bloederige taferelen van een moordzuchtige koe voor mij. En ja, ik weet wel dat koeien geen moordzuchtige wezens zijn. Maar toch. Enfin, het beest is tot bij ons gekomen, heeft eens “boe” gezegd om dan ongestoord verder te wandelen.

2010-11-04_17

Maar ik ben nog niet tevreden. Ik heb maar drie van de tien wandelingen gedaan. En ik wil er meer doen. Daarom keer ik op 23 december nog eens terug met een andere blogster die wel eens wat stilte kan gebruiken (vooral ‘s nachts eigenlijk, maar daar kan ik niet veel aan doen, dus neem ik haar overdag mee voor wat stilte).

Maar ondertussen kan ik u al zeggen: de Tranquillizer, dat is een ideaal cadeau voor onder de kerstboom voor uw vrienden en familie. Beter dan een Bongobon! Dus kopen!

Nog enkele sfeerbeeldjes:
2010-11-03_8

2010-11-03_29

2010-11-04_25

2010-11-03_51

2010-11-03_27

Ons tuutmonster is tuutvrij

Janne, dat is was een echt tuutmonster. Vier dagen oud moest ik het kind echt een tuut in haar mond duwen, of ik was een levende (en vooral bloedende) speen. Direct was ze verzot op het spul. Verslaafd, zowaar. Overal waar het kind kwam, zag je haar met tuut.

Na een tijd (anderhalf jaar of zo) vond ik het wel welletjes geweest. Dan mocht ze enkel nog tuuten in bed en in de auto. Dat laatste meer voor ons welzijn. Die overgang verliep echter niet zo vlotjes. Drama! Maar hé, na een tijdje had ze dat ook wel al door. Na nog eens een tijd haalden we ook de tuut weg uit de auto. Janne steekt stak immers een tuut in haar mond als ze er één ziet zag. Die overgang verliep al veel gemakkelijker.

Wilde haren

De laatste jaren zag ik in de buurt affiches van de tuutenboom. Kindjes kunnen dan samen met de Sint hun tuutjes in de tuutenboom hangen. Dat leek me nu eens zo leuk zie en het ideale moment om Janne van haar nachtelijke verslaving af te helpen.

Voorbereiding is het codewoord, weten wij hier al. Al weken op voorhand zeiden we haar heel regelmatig dat ze haar tuut aan de Sint moest afgeven, en dat ze dan veel cadeautjes zou krijgen. Eerst keek ze wat vertwijfeld, maar het idee rijpte en ze zag het helemaal zitten.

Vrijdag was het zover. Haar oppikken van school en hup naar de Tuin van Kina. Het programma was wat aangepast wegens het gladde sneeuwweer, want normaal gaan ze samen met de Sint en een fanfare naar daar. De kindjes konden hun tuut aan een mooi versierd lint hangen en daarna mochten ze één voor één bij de Sint komen. Die van ons, die is al wel eens helemaal onder de indruk van zulk omstandigheden. Ze dook dan ook helemaal weg tegen mij en toonde haar gezicht niet. Ik moest de tuut afgeven, dus ik vreesde al een beetje het ergste. En dan kregen ze een cadeautje van de Sint: een beerke met een tuutje aan.

2010-12-05_58

Daarna gingen Sint, Pieten en kindjes naar buiten, de tuutjes in de tuutenboom hangen. Een boom die gemarkeerd is ook met een plakkaatje “Tuutenboom”. Helemaal echt! Tussen een paar bomen hangt een groot spinnenweb en daar worden de tuutjes aangehangen. Zo kan je nog eens komen kijken naar je tuutje. De tuutjes van de vorige jaren hangen er ook nog!

En ‘s avonds staken wij Janne in haar bed. Over een tuut werd er niet meer gesproken. Ze slaapt al een heel aantal nachten zonder tuut, zonder boe of ba. Onze tandarts zal blij zijn want ze had een duidelijke open beet.

De foto’s zijn trouwens niet van de Sint bij de tuutenboom, maar wel toen de Sint naar de kindjes van de Lunatics kwam!
2010-12-05_25

Ook Sientje mocht bij de Sint komen. Met een dikke kak in haar broek, maar dat zie/ruik je niet op de foto.
2010-12-05_90

Bedankt Sinterklaas voor al het leuke speelgoed!

Flashback

Gisteren na de commissie Welzijn keihard onderuit gegaan. Stuur in mijn ribbekes en verder ook met mijn hoofd, heup, en arm pijnlijk tegen de grond gesmakt. Blijven liggen en naar adem happen. Rechtstaan, uw GSM oprapen en het volk rond u overtuigen dat het best wel OK is en dat ze niemand moeten bellen, ook geen ambulance, neen.

Naar huis gaan, in de zetel kruipen en er niet meer uitgeraken. Uwe vent moeten vragen of hij u wil helpen uitkleden. Dat zelf zo zielig vinden dat ge er de slappe lach van krijgt, wat nog méér pijn veroorzaakt. In uw bed kruipen en vaststellen dat het meevalt als ge maar stil blijft liggen. Tot ge eens moet niezen, aaaaaaarrrgggh!!! Pijn! Toch proberen opstaan om te gaan werken, en vaststellen dat dat écht niet gaat lukken. Naar de dokter dan maar: niks gebroken, wel gekneusde ribbekes.

Flashback naar april 2007. Dringend mijn helm eens zoeken.