Sprakeloos (III): Mijn lieve kleine Victoria

Alsof de Kerst- en Nieuwjaarsperiode hier nog niet rottig genoeg was kregen we deze week nog meer slecht nieuws. Victoria, mijn lieve kleine metekindje, zou het niet halen, ze had geen kans. Zondag mocht ik afscheid gaan nemen, maandagmorgen stierf ze rustig in de armen van haar mama. Vanmorgen werd ze in intieme kring begraven.

Als meter las ik deze tekst voor op haar uitvaart.

Liefste Victoria,

Op een mooie gezellige zaterdag in oktober vroeg je ouders me – geheel onverwacht – of ik jouw meter wou worden. Ik was overweldigd, een hele eer, dat ik uitverkoren was om je meter te worden. En of ik dat wou! Je moet weten, lieve Victoria: jouw ouders, dat zijn van de prachtigste mensen die ik ken. Die staan altijd klaar voor ons, als er iets is of als ik het moeilijk heb. En jouw zus Helena, kleine Victoria, die is helemaal dol op Janne en omgekeerd.

Meter zijn van een klein meisje, dat vind ik geweldig. Ik had zo’n grootse plannen voor jou. Ik zou mooie kleertjes voor jou kopen, om je helemaal mooi uit te dossen. En veel mooie mutsen voor je haken, die je vol trots zou dragen en zo zou je geen oorontstekingen meer krijgen. En later zou je spelen met Sientje, dat was al allemaal voorbestemd. We zouden nog veel samen op reis gaan, naar mooie huizen met een mooi zwembad gaan en veel samen spelen en de wereld ontdekken.

Toen je ouders me belden op 19 oktober schrok ik een tweede keer: ik wist niet dat ik zo snel al meter zou worden! Totaal onvoorbereid, zonder cadeautje of iets, ging ik naar het ziekenhuis. Ik was meteen verliefd op je: je was prachtig! Je wou nog niet eten, maar hé, zoveel kindjes willen de eerste dag niet eten. Komt wel goed, dachten we allemaal.

De volgende dag kwamen we weer langs en trokken foto’s, misschien wel de enige onbezorgde foto’s die er van jou bestaan. Je had nog steeds niet willen eten en de eerste zorgen kwamen. Al snel bleek dat je toch een zorgenkindje zou worden. Geen probleem voor mij, ik ben je meter. Ik zou je nemen zoals je was, met al je onvolkomenheden. Meer nog, ik zou je nog extra soigneren!

Maar deze week kwam het verdict: je had geen kans, je zou het niet halen. Ondanks je prachtige naam, zo vrolijk, zo vol levenslust. Alle mooie plannen, alle mooie verwachtingen, alles weg. En dat doet ongelooflijk veel pijn, voor iedereen.

Victoria, we hebben je niet lang mogen kennen, maar we zullen je nooit vergeten. Je blijft voor altijd mijn metekindje.

Slaap zacht, lieve Victoria. We zullen je missen.

Je meter.

2010-10-20_33
Victoria, één dag oud

De cirkel is rond: exact een jaar geleden werd mijn pa ernstig ziek. Het is echt meer dan genoeg geweest dit jaar.

En nu naar de feestdis. Hoe moet dat nu?

Op vraag van de ouders communiceerde ik hier niet eerder over. Voor de mensen die hen kennen: laat hen nog even met rust. Ze willen dit verdriet nog even alleen verwerken.

Volgen! Delen!

63 gedachten over “Sprakeloos (III): Mijn lieve kleine Victoria”

  1. Echt vreselijk nieuws. Voor zo’n verdriet bestaan er echt geen woorden… hoewel jij wel een zeer mooie en aangrijpende tekst schreef. Veel sterkte voor jullie allemaal!

  2. verschrikkelijk nieuws. en dat in een jaar dat voor jullie al zo erg was. sterkte voor jou als meter, ook voor de ouders en familie van dit lieve meisje.

  3. Do not stand at my grave and weep;
    I am not there. I do not sleep.
    I am a thousand winds that blow.
    I am the diamond glints on snow.
    I am the sunlight on ripened grain.
    I am the gentle autumn rain.
    When you awaken in the morning’s hush
    I am the swift uplifting rush
    Of quiet birds in circled flight.
    I am the soft stars that shine at night.
    Do not stand at my grave and cry;
    I am not there. I did not die.

    (Mary E. Frye)

    Sterkte!

  4. onbekend maakt niet onbemind
    kleine Victoria was ons onbekend, maar mijn hart breekt van dit harde nieuws
    ik zoek ze wel, maar vind ze niet, de woorden van troost voor jullie verdriet

  5. Hela Lien, een mooi tekstje voor een mooi meisje.
    Het is heel triest om van een kleintje met een groot leven voor haar afscheid te moeten nemen.
    Veel liefs en hopelijk vinden jij en de mama & papa een beetje troost bij elkaar.
    Marjolein (vriendin van David, Victoria’s peter)

  6. Ik lees dit nu pas.
    Hoeveel kan een mens op een jaar hebben he.
    Het is gewoon bijna niet te geloven.

    Heb hier geen woorden voor. Sterkte !

  7. Ik krijg het er koud van, ik zit hier met mn klein meisje op mn schoot en kan haar enkel heel heel hard vastpakken nu. Veel sterkte voor jou en ook voor de mama, papa en de lieve zus. Het moet verschrikkelijk zijn… Ik denk aan jullie x

Reacties zijn gesloten.