Jaja, er zal hier zeker ook nog gewoon geblogd worden, zonder paswoord, over 2011 of zo. Over allemaal leuke dingen. Over dat ik de Lotto ga winnen. Dat ik de tien kilometer van Gent ga lopen in minder dan 50 minuten. Over allemaal goede en aangename gebeurtenissen. En uiteraard een heleboel leuke dingen over de kindjes.
Zoals vrijdag. Janne naar school gebracht met buikpijn. Ik had toch nog wat getwijfeld, maar verdacht haar van aanstellerij. Niet dus, een half uurtje later belde de school al. De hele voormiddag zat Janne naast mij: lijkbleek, kronkelend, de ziel uit haar lijf kotsend. Megazielig. En toen, plots, rond de middag sprong ze recht en zei ze: “Mama ik ben genezen, ik ben niet meer ziek”. En inderdaad, de rest van de dag was ze vrolijk als altijd.
Gisterenmorgen was het mijn beurt om te liggen kronkelen van de buikpijn (dankuwel, Janne), gelukkig zonder andere verschijnselen. Tegen de middag ging het gelukkig wel weer. Gelukkig, want het plan was dat de kindjes gingen logeren bij mijn broer, en dat wij twee restaurantbezoekjes combineerden met een buurtreceptie en een uitgesteld eindejaarsfeest. Het eerste restaurant, niet van de minste: Auberge du Pecheur viel trouwens zwaar tegen. Al een geluk dat ik niet zelf de rekening moest betalen. De buurtreceptie was heel erg tof. En het etentje in de Vier Tafels was heel geslaagd. Als ge er eens komt, kan ik u de Gentse waterzooi met vis warm aanbevelen. Maar toen begon het buikgriepke precies toch weer op te spelen. Of was het de immense hoeveelheden eten? Anyway, ik heb “nieuwjaar” niet eens gehaald. Vroeg in mijn bed gekropen en geslapen tot ik van mezelf wakker werd, dat was anders ook wel zalig.
Sien, die is anders ook goed bezig. Ondanks de gigantische hoeveelheden snot die uit haar neus komen. Vanwaar blijft dat toch komen, hé. Haar grootste hobby’s: boterhammen eten (en die ook afpakken van Janne) en een bad nemen. Ze is niet te houden dan. De badring, daar blijft ze al lang niet meer inzitten. Ze klautert er uit en kruipt heel het bad rond. Af en toe gaat ze eens kopje onder, maar dan klautert ze vlug recht, knippert eens met haar ogen, slikt het water weg en doet verder waar ze mee bezig was. En vandaag zette ze heel aarzelend een paar pasjes alleen. Fel ding, dat!
Binnenkort nog eens foto’s publiceren van de kleintjes, het is al eventjes geleden.
Goede voornemens en lijstjes voor 2011 heb ik trouwens niet gemaakt. We zien wel waar we komen, denk ik dan. Het jaar 2011 zal sowieso nog een overgangsjaar worden, waarin we alle extreme emoties van vorig jaar nog eens herbeleven. Dus we maken er gewoon een zo goed mogelijk jaar van.
