Duozeteltje

Internethulp gezocht!

Momenteel heb ik één kinderzeteltje voor Janne. Het model vind ik oké, maar het is wel een vuilaardje: ge ziet alles op de stof ervan. Maar binnenkort zal Sien ook in een zeteltje kunnen en willen zitten. Ik zou natuurlijk nog een zeteltje kunnen kopen, maar ik zou liever één groter zeteltje hebben, waar ze met twee in kunnen zitten. Ik zou dat zo schattig vinden. Dat bestaat, zo’n zeteltjes, maar ik heb er alleen nog maar hele lelijke gezien. In knalroze, met Hello Kitty op of zo. Dat zie ik dus niet zitten voor in mijne living. Het moet wel een beetje mooi zijn.

Ik heb al een beetje rondgeneusd op het grote internet, maar nog niks gevonden. Daarom, lieve lezers, hebben jullie tips? Volgende week verjaart Sientje en ik ben nog op zoek naar een cadeau, een zeteltje zou dus ideaal zijn.

Handigaards die het zien zitten om een leuke hoes te maken voor over dat zeteltje mogen zich eveneens hieronder aanmelden. :-)

Prentjes

Omdat het lang geleden is: een paar foto’s van de afgelopen maanden…

Ooh!

Ooooh!

Badmoment

Het licht!

Muzikaal moment

Blokfluit

AppelSienmuts

AppelSien

Koekjes bakken

Koekjes bakken

Sneeuwman

Sneeuwman en sneeuwvrouwen

Verkouden én op mijn neus gegaan!

Verkouden clown

Gedichtendag

Mijn mama kreeg dit gedicht op een kaart toegestuurd. En we vonden het allebei heel erg mooi. Vandaar. Voor alle mensen die het, om welke reden dan ook, een beetje moeilijk hebben.

Ze zeggen dat
moeilijke tijden
ons sterker maken…

Maar ik zou wensen dat
alles niet zo
moeilijk voor je hoefde te zijn.

Ik zou willen dat er iets
was wat ik kon doen
om alles gemakkelijker
voor je te maken,

Maar ik weet dat je een
sterke persoon bent.
Deze uitdaging zal je op
een positieve manier veranderen,
Een manier waaraan je zelf nooit
gedacht zou hebben.

Je zult merken dat je sterker bent
dan je ooit geweten hebt.
Je zult merken dat er van jouw gehouden
en om je gegeven wordt
En alles in orde zal komen,
zelfs als dat onmogelijk lijkt.

Je zult merken dat zelfs
De moeilijkste tijden voorbij gaan.

In tussentijd….
Weet je dat ik aan je denk
En je het allerbeste toewens.

Je bent sterk… je bent sterk… je bent sterk…

Protected: 2010 (3)

This content is password protected. To view it please enter your password below:

2011

Jaja, er zal hier zeker ook nog gewoon geblogd worden, zonder paswoord, over 2011 of zo. Over allemaal leuke dingen. Over dat ik de Lotto ga winnen. Dat ik de tien kilometer van Gent ga lopen in minder dan 50 minuten. Over allemaal goede en aangename gebeurtenissen. En uiteraard een heleboel leuke dingen over de kindjes.

Zoals vrijdag. Janne naar school gebracht met buikpijn. Ik had toch nog wat getwijfeld, maar verdacht haar van aanstellerij. Niet dus, een half uurtje later belde de school al. De hele voormiddag zat Janne naast mij: lijkbleek, kronkelend, de ziel uit haar lijf kotsend. Megazielig. En toen, plots, rond de middag sprong ze recht en zei ze: “Mama ik ben genezen, ik ben niet meer ziek”. En inderdaad, de rest van de dag was ze vrolijk als altijd.

Gisterenmorgen was het mijn beurt om te liggen kronkelen van de buikpijn (dankuwel, Janne), gelukkig zonder andere verschijnselen. Tegen de middag ging het gelukkig wel weer. Gelukkig, want het plan was dat de kindjes gingen logeren bij mijn broer, en dat wij twee restaurantbezoekjes combineerden met een buurtreceptie en een uitgesteld eindejaarsfeest. Het eerste restaurant, niet van de minste: Auberge du Pecheur viel trouwens zwaar tegen. Al een geluk dat ik niet zelf de rekening moest betalen. De buurtreceptie was heel erg tof. En het etentje in de Vier Tafels was heel geslaagd. Als ge er eens komt, kan ik u de Gentse waterzooi met vis warm aanbevelen. Maar toen begon het buikgriepke precies toch weer op te spelen. Of was het de immense hoeveelheden eten? Anyway, ik heb “nieuwjaar” niet eens gehaald. Vroeg in mijn bed gekropen en geslapen tot ik van mezelf wakker werd, dat was anders ook wel zalig.

Sien, die is anders ook goed bezig. Ondanks de gigantische hoeveelheden snot die uit haar neus komen. Vanwaar blijft dat toch komen, hé. Haar grootste hobby’s: boterhammen eten (en die ook afpakken van Janne) en een bad nemen. Ze is niet te houden dan. De badring, daar blijft ze al lang niet meer inzitten. Ze klautert er uit en kruipt heel het bad rond. Af en toe gaat ze eens kopje onder, maar dan klautert ze vlug recht, knippert eens met haar ogen, slikt het water weg en doet verder waar ze mee bezig was. En vandaag zette ze heel aarzelend een paar pasjes alleen. Fel ding, dat!

Binnenkort nog eens foto’s publiceren van de kleintjes, het is al eventjes geleden.

Goede voornemens en lijstjes voor 2011 heb ik trouwens niet gemaakt. We zien wel waar we komen, denk ik dan. Het jaar 2011 zal sowieso nog een overgangsjaar worden, waarin we alle extreme emoties van vorig jaar nog eens herbeleven. Dus we maken er gewoon een zo goed mogelijk jaar van.

Protected: 2010 (2)

This content is password protected. To view it please enter your password below:

2010, achter paswoord

Ik ga schrijven over 2010. Over dingen die toen gebeurd zijn, waarover ik toen niet kon of wilde schrijven. Maar die ik nu wel wil neerschrijven. Omdat ik ze wil onthouden. Omdat dit mijn blog is, mijn dagboek. Omdat dat allemaal neerschrijven therapeutisch werkt voor mij.
Maar vanaf nu niet meer open en bloot. Er is hier genoeg met emoties gesmeten het laatste jaar. Wie wil meelezen: mail me maar.

Protected: 2010 (1)

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Slapende kindjes

Neen, het is niet dat wij geen verhaaltjes voorlezen voor dat kind. Maar soms vindt ze het niet genoeg. En dan doet ze achter onze rug het lichtje terug aan en “leest” ze zelf nog een boek. Tot ze er bij in slaap valt. Niet zo vreemd, de mama kon dat vroeger ook goed. Vlak voor ik zelf ga slapen, ga ik meestal nog eens piepen op de kamer van de meisjes en gisteren vond ik dus Janne slaaplezend aan.

Janne slaapt/leest

De kamer van de meisjes, jawel, Janne en Sien slapen al een hele tijd samen. In het begin (de eerste 6, 7 maanden) sliep Sien bij ons op de kamer, maar om haar te laten doorslapen, verhuisden we haar naar beneden, naar het bureau. Maar dat is geen kinderkamer en het was de bedoeling dat de meisjes samen zouden slapen, dus ik wou daar zo vroeg mogelijk mee starten. Zodra Sien doorsliep, legden we de meisjes dus samen. En dat gaat goed, heel goed. Soms wordt er al eens eentje wakker ‘s nachts (al mag ik niet klagen, ik heb goeie slaperkes), maar daar wordt de andere nooit wakker van. ‘s Morgens als er ééntje wakker is, is het andere ook wel wakker. Maar bon, of ik nu voor één of voor twee kindjes moet opstaan, opstaan moet ik toch. Maar sedert ze samenliggen, kan ik zelf wat langer blijven liggen. Sien en Janne entertainen dan mekaar. Of Janne leest verhaaltjes voor voor Sien, dat gebeurt ook al eens. Of ze zingen samen liedjes. En wij luisteren gezellig mee door de babyfoon. Het zijn zulke schatjes!

Met oudejaar waren we een paar dagen in de Westhoek. Om één of andere reden wou ik Sien daar bij ons op de kamer leggen en Janne op een aparte kamer. Maar dat was buiten Janne haar nogal doorgedreven willetje: “Ik wil bij Sientje slapen, mama!” Pas toen ze zag dat Sientje bij haar op de kamer lag, wou ze slapen. Heerlijk, toch?

Oh en… Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Het gaat efkes niet zo goed

Bedankt voor jullie vele steunbetuigen.

Oudejaarsavond was confronterend. Ik had gedacht dat ik blij ging zijn met een nieuw jaar. Een nieuw begin, nieuwe kansen en zo. Terwijl ik een paar minuten voor 12 uur bijna een paniekaanval kreeg dat het jaar 2010 voorbij was. Een jaar waarin ik voor altijd drie mensen, die me zo dierbaar waren, moest achterlaten. En daar was ik niet op voorbereid. En dus bracht ik de overgang van oud naar nieuw in tranen door. We waren gelukkig omringd door goede vrienden die daar veel begrip konden voor opbrengen en me eens stevig vastpakten.

Het kan zijn dat het hier efkes stiller wordt. Want alles is zo futiel, zo stom om neer te schrijven. Of andere dingen zijn dat net niet, maar die horen dan weer niet op een blog thuis.

Want het gaat efkes niet zo goed met mij. Komt wel weer. Beetje tijd nodig.

Ik stop niet met bloggen, dat nooit. Maar het tempo zal misschien wat lager liggen. Of neen, dat was al zo, het afgelopen jaar.