Het zijn zo’n schatjes. Janne hier met zonnebril. Eerst wat ontgoocheld dat ze geen zonnebril in Megamindy-maskervorm kreeg (dat bestaat niet!) maar ondertussen is ze onafscheidelijk met haar rode zonnebril.
En ze zijn niet bang van water.
Allez, Janne wel, van deze sproeier. Sien daarentegen vond hem geweldig.
Als ambtenaar heb ik toch heel erg moeten lachen met dit filmpje!
Geweldig programma trouwens! (Wat als, op 2BE)
14 maand en een half is ze nu, Sientje. Op die leeftijd leerde Janneke net stappen. Sientje niet, zij stapt al vlotjes drie maanden door het leven en heeft dan ook al veel ervaring opgedaan. Ze wil altijd stappen, veel stappen, ver stappen, snel stappen, bijna lopen zelfs. Liefst alleen stappen, de hele Vrijdagmarkt over. We moeten er dus vaak achter zitten, ja. Aan het handje stappen doet ze niet, heeft ze nooit gedaan. Vreemd toch, want zo leren de meeste kindjes toch stappen?
Ze doet ook al trappen, en als ze er eentje ziet, dan spartelt ze zich los uit mijn armen en wil ze zelf de trappen doen. Een stevig karakterke, dat is zeker. Als ze iets wil, zal ze niet vlug loslaten.
En daarmee lijkt ze fel op Janne. Ze zeggen vaak: “Twee kinderen, maar twee heel verschillende”. Dat vinden wij hier niet, Sien is heel vergelijkbaar aan Janne op die leeftijd. Ze hebben dezelfde manier van doen, hetzelfde willetje, dezelfde manier van kwaad worden zelfs. Zeggen ze in de crèche ook.
De zusjes zijn dol op mekaar, maar aangezien ze nogal gelijklopende karakters hebben zal het hier ook nog wel regelmatig eens botsen, denk ik. Maar waar niet, hé. Maar het zijn zulke schatjes!
Maar Sientje is nog altijd een hele kleine ukkepuk. Zo’n kleine stapper, dat is dus wel scoren hé. Zo hoorde ik onlangs eens een mama tegen haar zoontje zeggen toen ik Sien op de arm had: “Kijk daar, een kleine baby”. Toen ik Sien op de grond zette en Sien meteen de bal van de grote kindjes wou afpakken keek ze dus wel eventjes haar ogen uit. Verwonderde blikken met daarna de vraag “Amai, hou oud is ze eigenlijk?” valt ons dus regelmatig te beurt.
Sien haar stapkunsten. De stijve nek moet ge er wel bijnemen. :-)
Stappen! from Lien en Peter on Vimeo.
Met Janne naar de crèche wandelen. En ze vraagt of ze uw hand mag vasthouden. En ze zegt dan spontaan: “Mama, ik zie u graag. En papa ook. En Sientje ook.”
Maar ook:
“Mama, wie komt er vanavond?” Hopend dat er een babysit kwam. En dan een beetje ontgoocheld kijken als ge zegt dat ge thuis blijft die avond. Tsss. :-)
En dat allemaal op minder dan een uur tijd :-)
Zo’n opruimingsactie doen, dat was dus een schot in de roos hé. Veel minder werk dan alles op gelijk welke site te zetten. Directe onderhandelingsmogelijkheden.
Bijna alles was direct weg (er is alleen nog niemand geïnteresseerd in mijn metalen voetjes!) en ik heb er een leuk zakcentje aan overgehouden.
Bon, ik zal dat dus regelmatig eens doen, hé.
Het leukste was wel de deal met Juffrouw Baele. Zij wou mijn zwangerschapskussen en in ruil daarvan maakte haar zus een jurkje voor Sien.
Nog een beetje te groot, maar ziet dat: geweldig toch? Merci!
Janne was is heel erg dol op dit jurkje. Vorige zomer wou ze het zowat iedere dag dragen.
En daar bleef het niet bij. Zelfs putje winter -in sneeuw en vrieskou dus- waren Janne haar eerste woorden van de dag: “Vandaag ga ik mijn vlinderkleedje aandoen”. Waarna er enig uitlegwerk kwam van ons, dat dat echt te koud was en al.
Het jurkje kregen we in bruikleen van Tessa. We kregen er voor dit jaar ook eentje, nog beter: in roze. Nu wil ze de hele dag haar roze vlinderkleedje aandoen. Probleem: het is te klein, een maat 92. We steken er nu een broekske onder. Het jurkje was gewoon te verkrijgen in de H&M een paar jaar geleden.
Maar dus, als ge een vlinderjurkje liggen hebt, in maat 98 of groter en ge wilt het uitlenen, geef eens een seintje! Of ook: als ge ziet dat het te koop is in de H&M, wilt ge me daar onmiddellijk van op de hoogte brengen? Dankoewel!
Dit weekend deed ik een workshopje met Gemaakt. Op een namiddagje leerden we een A-lijn rokje voor onszelf in mekaar te steken. Heel wijs, echt een aanrader. En neen, ge moet er niks voor hebben of kunnen. Vijf van de zes deelnemende dames hadden nog nooit een naaimachine aangeraakt en het merendeel ging toch naar huis met een afgewerkt rokje!
Ondertussen gingen de twee meisjes naar oma spelen. Ideaal want een zonovergoten zondag. Janne en Sien konden buiten spelen met de tractor! Sien in de kar en Janne trekken. Ze hadden er een leuk dagje, dat is zeker. Maar moe waren ze wel, de volgende dag sliepen ze tot 9 uur (dankuwel, oma!)
De mooie paddenstoelenrokjes heb ik niet zelfgemaakt, neen. Ik koos het stofje en ze werden samengesteld door Griet van Emma en Mona (die me ook de basis leerde om zelf rokjes te maken, waarvoor eeuwige dank). Het t-shirtje van Janne deed ik wel zelf, maar met een gekocht flock-dingske.
En dan moet ik nog eens de rokjes tonen die ik kreeg van Sandrien. En de tas en het vestje voor Janne dat ik kreeg van mijn nichtje van de camping. En dan heeft zij me ook nog verklapt dat er nog iets komt…
Zij is dus niet de enige die verwend wordt door haar lezertjes! Bedankt, lieve lezertjes!
En ondertussen kan ik zelf al tassen maken. En rokjes voor kleine en grote meisjes. Hoera! (Dankuwel, mémé, voor de naaimachine.)
Normaal gezien staat mijn fiets in de bewaakte parking, maar euh, na twee maanden werkonderbreking was ik mijn code vergeten. Dus had ik mijn fiets in de onbewaakte stallingen aan Dampoort gezet. ‘s Avonds vond ik hem niet meer, mijn trouwe tweewieler, hoewel ik goed wist waar ik hem gezet had. Eens vragen aan de meneer van Max Mobiel dus. Die kon me onmiddellijk een gedetailleerde beschrijving geven van mijn fietske. Blijkbaar was een onverlaat er mee op wandel gegaan en was ie bezig mijn fietsstoeltje er aan het afvijzen. Een onbekende meneer vroeg de man of die fiets wel van hem was, waarop de dief vluchtte. De onbekende meneer bracht mijn fiets dan naar Max Mobiel en de NMBS nam hem in bewaring.
Er bestaat dus nog wel degelijk burgerzin! Bedankt, onbekende meneer!
De man van Max Mobiel en die van NMBS waren heel vriendelijk en ik had snel mijn gemolesteerde fiets terug. Vanmorgen mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht want het slot was kapot en het stoeltje was er af gevezen en in stukken achtergelaten. Ik kon dan ook niet echt lachen met de cynische opmerking van de fietsenmaker. Of ik “zeker was dat de man van Max Mobiel mijn fiets niet gestolen had”? Ik weet wel, fietsenmakers zijn wellicht niet zo blij met de goedkope concurrentie van Max Mobiel, maar zulke verdachtmakingen slaan toch nergens op? Ik zal het maar houden op wat Michel zegt, “dat mensen in winkels zijn soms gelijk politiemensen als het op ironie en sarcasme aankomt. Zij hebben het alleenrecht, namelijk. Zelf iets in die zin doen, is een recept voor miserie.”
Ach, ik heb mijn fiets terug, en daar ben ik content mee.