Sientje praat! Allez, het is te zeggen, sinds een week of wat kunnen we goed “tutje” begrijpen. En een paar dagen geleden had ze haar paardje vast en zei ze overduidelijk “paadje”. Enfin, het kan ook “daadje” geweest zijn. Maar het is eigenlijk de eerste keer dat ik een duidelijke associatie merk tussen hetgeen ze brabbelt en hetgeen waar ze mee bezig is.

En ze wil alles zelf doen: zelf stappen, zelf de trap op, zelf de trap af (liefst zonder hulp, maar dat kan natuurlijk nog niet). Alleen haar yoghurt eten, alleen haar beker water leegdrinken (en neen, dat gaat allemaal niet zonder gemors natuurlijk). Maar één ding doet ze nog niet: zelf haar fles vasthouden. Dat deed Janne al heel vroeg en Fien doet het ook al. En pas op, het is niet dat ze het niet kan hé. Soms leg ik haar handjes rond de fles en dan doet ze het zo wel. Maar liefst van al laat ze zich nog bedienen. Met haar hoofdje tegen mijn borst. Ons momentje, die paar minuten in de ochtend- en avondshift. Zalig! Wat mij betreft mag ze dat doen tot haar 18de :-)

En eigenlijk heeft ze heel snel bloedneuzen. Ze moet maar een beetje vallen en boem, bloedneus. Leutig dat dat is, een bloedneus stelpen bij een éénjarige! En overal bloedvlekken op! Gelukkig is het meestal rap over.

En verder vind ik haar op het schattigst als ze op de salontafel kruipt. En neen, dat mag hier niet, want dat is een glazen salontafel en ik wil het niet geweten hebben dat ze daar op zouden beginnen springen en erdoor vallen of zo. Dus worden ze hier heel vroeg geleerd dat dat niet mag. Maar Sien zet dan haar schattigste deugnietesmoel op, lacht en schettert als ik “Neen, dat mag niet!” zeg. En kruipt er dan heel snel terug af. Om er dan even snel terug op te kruipen. Ik zal dat toch eens moeten filmen.

En verder moet iedereen echt deze blog gelezen hebben. En van buiten leren. Op dat “weekmenuten” na (moet dat nu echt? lang leve de improvisatie!) kan ik me er wel in vinden. Ma bon, ik ben dan ook de meest relaxte moeder, aldus een paar van mijn vriendinnen. Die tips doen we hier al allemaal, maar het is leuk ze eens opgelijst te zien!

Showbeest Sien:

En showbeest Janneke (op het schoolfeest):

Sien kruipt heel graag in dozen, manden, wasmanden. Hoe kleiner, hoe liever! Als dat dan nog rondgeduwd of rondgedragen wordt, vindt ze het nog leuker!

En ken je dit jurkje nog?

Janneke kamt het haar van Sien:

Oh ja: er viel er hier ook niet aan te ontkomen, Janne heeft een roze fiets:

En hier de meisjes met de ijsjes:

Mijn nieuwe outfit dus. Ik had ze al gezien twee jaar geleden, de looprokjes. Maar toen wou ik een tweede kind en ik heb de aankoop van zo’n rokje dan maar eventjes uitgesteld.
Maar nu was er geen houden meer aan, ik moest en zou zo’n hardlooprokje hebben. In het echte leven draag ik ook graag rokjes, dus waarom niet eens om te lopen? Het is niet omdat we lopen, dat we er niet goed mogen uitzien hé.

Bij Looprokjes.nl vind je een heel assortiment. De verzendingskosten waren wel wat aan de hoge kant: 10 euro. Maar ik vond gelukkig meteen drie loop- en rokgekke dames die wel mee wilden bestellen. En ook, de verzendingskosten naar België zijn ondertussen al wat gedaald naar 6,95 euro, een geste van de site naar de Belgische klanten.

Het rokje was er bijzonder snel: op dinsdag besteld, op donderdag in de bus. Ruim op tijd om aan te doen voor de Stadsloop de week nadien dus.

En schoon! We kozen dus wel voor een rokje met een shortje onder. Er bestaan ook rokjes met een gewoon broekje onder. Maar voor ons een shortje om twee redenen. Eén: wij zijn van het type vrouw wiens billen wel eens tegen mekaar schuren en zonder shortje levert dat schone brandwonden op en dat willen we uiteraard liever vermijden. Twee: in het shortje zitten twee zakjes: één voor mijn muziekding (allez, smartphone in mijn geval) en één voor mijn sleutels. Ideaal, want in de shortjes die ik nu heb, zitten gewoonweg géén zakjes. Er zit ook een gaatje in om de draad van uw muziekding naar uw oren te leiden. Handig, maar niet noodzakelijk, het lukt zo ook wel.

Even getwijfeld over knalroze, maar we speelden toch allemaal op veilig en kozen voor zwart. Dat past overal op, hé!

De reacties zijn soms een beetje verbaasd. “Een looprokje??? En waarom is dat nodig?” Ewel ja, omdat het mooi is, mag dat dan niet? En dan knikken ze instemmend want ze vinden het wel mooi. En als we er dan nog op wijzen dat in het shortje twee ultrapraktische zakjes zitten, knikt iedereen opnieuw instemmend want dat is handig. En mijn man, die vond het alleszins heel mooi. Een beetje tennisrokje, maar dan om te lopen.

Het is in het begin wel wat wennen, dat flapperend gevoel vooraan. Maar dat ben je snel gewoon. En het is niet alsof het je prestaties belemmert: integendeel, ik loop véééééél sneller sinds ik dat rokje heb. Al kan dat ook toeval zijn. :-)

O, ze verkopen ook t-shirts (lange mouwen, korte mouwen, geen mouwen). En spinning- en wielrennersrokjes (met lange of korte benen onder). En mooist van al: hardloopjurkjes! En dat is het volgende wat ik voor u ga uitproberen, zie! Hoe cool is dat niet! :-)

De laatste weken werd hier weer duchtig getraind en zo want zondag was het stadsloop. Ha ja, en ik wou nog eens onder het uur lopen, want dat was al weer van voor de geboorte van mijn twee dochters geleden. In december was ik goed aan het trainen daarvoor, edoch, een paar gekneusde ribben zorgden ervoor dat ik dat toen mocht vergeten. In die zin ben ik trouwens wel fan van de geasfalteerde Belfortstraat.

Maar dus. Vroeger trainde ik met een schema van MyAsics en ik vond die wel goed. Maar in het begin van het jaar hebben ze hun site totaal omgesmeten en vind ik er mijn draai niet meer op. Dus zat ik zelf maar wat trainingen te verzinnen met versnellingen en zo, heel amateuristisch. En tot twee weken geleden had ik het gevoel dat ik steeds langzamer begon te lopen, in plaats van sneller. Mensen die me een trainingsschema kunnen bezorgen, mogen zich in de reacties aanmelden trouwens. Ik kan altijd rokskes maken voor uw kinders in ruil :)

Manlief ging ook weer meedoen, maar maakte van uitstel iedere keer afstel, en zo werd er nauwelijks of niet getraind en zo kreeg ie dus een stadsloopverbod van mij :-)

En zo stond ik zondag alleen aan de start. In een volledig nieuwe outfit, waarover later meer. Alleen is ook geen waar: ik had het gezelschap van twee collega’s, Leen en Karolien. Normaal gezien zijn zij de snellere lopers, maar deze keer had ik veel getraind en zij niet, dus ik heb ze van bij de start al achter mij gelaten, awoert voor mezelf! Maar bon, ik was in topvorm, ik voelde me super, ik was zelfs niet zo zenuwachtig als anders, dus ik wou er voor gaan!

Het parcours was omgedraaid dit jaar, dus direct steil naar beneden, richting Coupure. Magisch toch, zo’n bende lopers zien. Best drukjes wel, maar als je alleen loopt kun je wel overal door. Tenzij die clubjes (meestal dames toch wel, sorry) , die liefst met 4 of 5 naast elkaar lopen. En zo de hele weg versperren. En dan boos zijn dat ge er tussen springt. Ik versta dat niet zo goed. Ik weet wel dat dat best gezellig is, maar hé, de stadsloop is toch niet van jullie alleen?

Maar bon, halverwege het parcours ging dat ook alweer beter. En daar stonden dan Peter, Janneke en Sientje! Ze wisten duidelijk niet goed wat er aan het gebeuren was en hebben me dan ook amper gezien. Maar ik hen wel natuurlijk, samen met de talrijke andere supporters aan de brug (zo wijs, de stadsloop die bijna aan uw voordeur passeert). Waardoor ik weer vleugels kreeg. Ook op de rest van het parcours wel wat supporters gezien, leuk!

Ik heb gelopen zonder muziek en zonder Runkeeper-feedback. Zo loop ik het liefst op stadslopen: zonder iets, gewoon genieten, gewoon uw tempo lopen, en zien waar ge uitkomt. Op geen enkel moment wist ik dus of ik op schema zat voor mijn minder-dan-een-uur-project. Al voelde het wel prima aan. Ook al beweerden er snode lezers dat ik erg aan het afzien was op de 8 km. Ik was gewoon aan het lopen, ja, ik zie altijd af dan! :-)

Veel mensen vonden de Visserij het zwaarst, omdat daar geen einde leek aan te komen. Maar bon, dat is mijn vertrouwde loopparcours, ik ken dat als mijn broekzak, geen probleem dus voor mij. En dan de berg op. Bergop lopen, dat gaat me wel af. Ik kan dan nog een tandje bijsteken, wat wel fijn is, nog zo’n hoop kreunende mensen voorbijsteken :-)

Finishen en zien dat het minder is dan 59 minuten: 58:29, om precies te zijn. Missie geslaagd. Jeej! En vooral, dat het zo genieten was, van de eerste meter tot de laatste!

Naar Kind en Gezin geweest: 8,2 kilogram en 72 centimeter, voor de statistieken. En of ze al praatte? Nope.

Janne was een late prater. Sien zegt voorlopig ook nog nietske. Voor de rest is het een rappe, maar babbelen, dat vindt ze nergens voor nodig. Niet dat dat zo vreemd is ook, ze is nog maar 15 maanden.

Maar waarom zou ze ook praten? Ze krijgt alles uitgelegd zonder woorden. Wil ze een koekje, dan gaat ze naar de kast en wijst ze. Wil ze water, dan wijst ze naar een glas, een beker, een fles. Duidelijk is ze wel. En ze begrijpt ook alles wat ge zegt.

Tafereel hier vorige week in huis: ik pas Sien een jurkje aan dat ik aan het maken was. Janne, die wist dat ze ook zo’n jurkje had, wou het hare meteen ook aandoen, wat ik dan maar deed voor de lol. Na een tijdje deed ik Sientje haar jurkje terug af. Kwaad! Ze nam haar kleed, kwam er mee naar mij en stond te gesticuleren van “Doe mij dat hier terug aan, en snel!”. Ik deed dat dus maar weer (ik ben de slaaf van mijn dochters). Een triomfantelijke grijns op haar gezicht! Ze ging naar Janne, nam haar jurkje vast en stond een beetje te wijzen van “Ha, we hebben weer hetzelfde aan.”

Dus, als ge dat allemaal kunt duidelijk maken, waarom zou je dan praten?

Bij ons eerste maakten we ons wel wat meer zorgen. Janne zei eigenlijk bijna niks voor haar 2 jaar. Nu weten we dat er veel kindjes zijn die niet veel eerder babbelen. En zien we aan ons Janne dat ze haar achterstand ruimschoots ingehaald heeft! Dus wachten we maar, Sientje zal ook wel babbelen, en ondertussen doen we het met gebarentaal.

Alweer een favoriete leraar van mij gestorven. Koen Raes is niet meer.

Pas op, in het gewone pakket van de sociologie gaf Koen Raes geen les. Maar ik hoorde zoveel goeds over de man en zijn lessen dat ik er een keuzevak bij volgde. Sociologie van de moraal, of zo. En het was waar, wat ze zeiden, dat Koen Raes een begenadigd lesgever was. Ik genoot van zijn lessen! Vreemd vond ik wel dat ik zowat de enige was die wel eens een vraag stelde, een kritische opmerking gaf of eens in discussie ging met de man. Maar hij had niet liever, natuurlijk.

Examens vond hij tijdsverspilling, volgens mij. Iedereen kreeg 8 minuten, en daarin moesten we hem maar overtuigen van ons kunnen. Bij mijn 8 minuten ging het iets anders: middenin het gesprek ging de telefoon. Hij excuseerde zich, duwde de wekker af en nam de telefoon op. Daarna werd er niet meer voort geëxamineerd, maar hadden we gewoon een boeiend gesprek. Wat me een 16 opleverde.

Vorige legislatuur was Koen Raes een tijdje gemeenteraadslid voor de SP.a in Gent en zo kwam ik hem wel eens tegen. Maar ik heb er nooit meer echt mee gepraat. Jammer, want ik had best wel graag nog eens een paar woordjes met hem gewisseld over het socialisme en de gemeenteraad. Dat zal dus niet meer kunnen. Spijtig!

Dan doe ik mijn oudste dochter een rood rokje, t-shirtje en haar gloednieuwe rode sandalen aan.

Dan doe ik mijn rode kleren aan en mijn rode Birckenstocks. Ja, want de stoet doet de Gentse kasseien en op hakken val ik dan te veel. En als ge kinders van tijd tot tijd in uw nek moet zetten is plat schoeisel ook handiger.

En dan zingen wij een liedje.

In de namiddag (als we ook de kleine dochter opgepikt hebben), dan gaan wij terug naar de Vrijdagmarkt. Springen op het springkasteel en spelen in het speelhuisje. En we komen daar de helft van Janne haar schoolvriendjes tegen.

Nen schonen dag!