Trots

Als ge uw kindjes samen naar het circus ziet kijken op de laatste dag van de Gentse Feesten. Volgend jaar doe ik nog meer dingen met de kindjes op de Feesten, dat is zeker. Hopelijk dan beter weer!

Circus kijken

Als uw oudste haar tekening komt tonen :-)
Kunst!

Of als ge schattige dingen leest over de jongste als ze op logement of op daguitstap gaat. Of als ge ze op de trampoline ziet staan, haar haar helemaal in de ban van statische elektriciteit. :-)

Beetje electrisch.

En ook trots op mijn moeke, die na zes zware weken in het UZ vrijdag daar weg mag. Nog niet naar huis, wel naar een revalidatiecentrum aan zee waar ze nog wat verder zal aansterken. Maar ze doet dat goed!

Dit zijn geen Feesten

Het is waar, de tijd dat ik tien dagen vakantie nam om tien dagen te feesten, ligt al een tijd achter mij. Om zes uur ‘s morgens in bed, opstaan ergens een gat in de middag om tegen de avond weer naar de Gentse Feesten te gaan. Ik heb het gedaan. Na tien dagen was ik de sleur van het uitgaan beu en was ik blij dat ze gedaan waren.

Nu moet ik vakantie nemen omdat crèche en opvang gesloten zijn. Geen probleem voor mij, ik heb de luxe van schandalig dicht bij de Feestenzone te wonen zonder overlast te hebben. Dus ik ga wanneer ik wil, na het dutje van Sien. Een beetje rondstruinen, zien waar je uitkomt, genieten van onverwacht spektakel: leuk vind ik dat. Maar nu is er geen fun aan. Een mens moet altijd voorbereid zijn op regen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel regen.

‘s Avonds ga ik ook nog wel eens, als ik opvang heb voor de kindjes. Zoals woensdagavond, de vooravond van de Nationale feestdag. Normaal kan je dan over de koppen lopen. Nu konden we zomaar overal door, we moesten zelfs nauwelijks slalommen.

Andere jaren ergerde ik me wel eens aan de massa, aan het teveel volk. Nu bloedt mijn hart. Veel te weinig volk. Niet goed voor de organisatoren. Niet goed voor de stad. Tien dagen regen, daar is niemand tegen gewapend, het zal zware gevolgen hebben voor de Feesten.

Het enige voordeel is dat de Feesten voor één keer weer echt van de Gentenaars lijken te zijn. Ze bekijken de hemel en komen buiten zodra het droog is. Maar toch, dat is niet genoeg.

Straks gaan we naar Pierke. Ik deed dat als kind en vond dat heel erg tof. Hopelijk de dochters ook. Vanavond gaan de kindjes nog eens op logement en zetten we nog eens een stapje op de Feesten. Hopelijk met ons véééél ander volk.

Kom mensen, trotseer de regen, en kom toch eens naar de Feesten!

Ondertussen in het UZ

Eén keer per week neem ik de kindjes mee naar het UZ. Dat zijn dan kortere bezoekjes. Want zodra ik Sien op de grond zet, loopt ze de gang in en wil ze het ziekenhuis verkennen. En ze vervelen zich daar snel natuurlijk, in een veel te kleine kamer waar ze stil moeten zijn, want er ligt (lag) nog een andere mevrouw. Maar het uitzicht daar, dat konden ze wel waarderen.

Zicht op de stad

Met mijn mama alles OK trouwens. Al is ze daar nog niet weg en volgt daarna nog een hele revalidatie. Twee en een half weken intensief verlamt lijf en leden. Maar bon, we zijn toch al zover.

Prentjes van op reis

Uilenrokjes!
Uiltjes

Knutselen
2011-06-10_5

5 uur op de trein, dat is plezant!
2011-06-04_8

Verhaaltje lezen met z’n allen!
Verhaaltjes lezen

Schommelpret
2011-06-05_24

Janne aan het zwembad
2011-06-05_57

Sien in een handdoek
2011-06-05_87

Allemaal samen aan het zwembad
2011-06-05_42

Ja, ne keer ne schone foto van mij, dat mag ook.
2011-06-08_44

Groepsportret!
2011-06-10_14

Gisterenavond

Mama is weg van intensieve sedert gisterenavond. Hoera daarvoor! Weg steriele piepende omgeving! Maar bedankt, dankzij de intensieve zorgen is ze er nog! We zijn er nog niet, maar we zijn goed bezig.

Ik ben gisterenavond niet naar Prince geweest en ik heb daar geen spijt van. Ik heb niks met die mens. Ik snap ook niet wat al mijn vrienden daar wel mee hebben. Da’s toch van de generatie voor ons?

In plaats daarvan ben ik gisteren officieel een Ijverig Wijf geworden. Mijn prachtig t-shirtje mag u binnenkort hier aanschouwen, maar niet voor het af is. Maar de mouw staat er nu toch al juist aan, een hele verbetering.

En dan heb ik het nog niet over dat ik gisterenavond in Lissabon had kunnen zitten. Tss!

Dat het beter is

Het is al laat en ik moet eigenlijk gaan slapen. Maar ik moet ook eens wat laten weten hier. Dat het langzaamaan beter gaat met mijn moeder. Dat ze sedert gisteren (dag 13) van de beademing is. En dat ze vandaag al eens een paar woordjes kan zeggen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel. Mijn moeder, met mijn broer, haar zus (mijn meter) en mij. En met de respectievelijke wederhelften. En de vele vrienden en familie die allemaal heel erg meeleefden ook.

Moeder en dochter

Oh en ga eens allemaal als de wiedeweerga naar de blog van mijn wederhelft. Die schrijft in dit stukje zo schoon, zo treffend, hoe ons madammekes zijn.

Stoere chauffeur!