Jup, we deden het weer, Dranouter met de kindjes. Dit jaar in iets luxueuzere omstandigheden. We hadden een huisje gehuurd op exact 4 kilometer van de weide.
Een huis, het is te zeggen, een groot huis, waardoor we gezelschap konden meenemen. Liesbet en Bert en hun dochtertje Fien (14 maanden) en Lies en Goya en hun dochtertje Ella (net als Janne net geen vier jaar). U merkt het, een ie-gezelschap: Liesbet, Lies, Lien, Sien en Fien. Maar heel aangenaam gezelschap, dat zeker. Al moeten we toegeven dat we het allemaal iets leuker gevonden hadden als Ella en Janne iets minder ruzie gemaakt hadden.
Een huis, met zicht op de tent. Met zicht op een manège, wat de kindjes heerlijk vonden. Sien zei 100 keer per dag “Paatje!”, terwijl Fien het simpelweg op “Auto!” hield. Paarden en auto’s, da’s toch hetzelfde! Een huisje, naast een bedevaartsoordje. Of hoe moet je het zeggen. Met een Jezus achter een groot hek met een slot aan.
We hebben het allemaal mogen uitleggen aan Janne en Ella. Maar simpel was dat niet. Ella wou Jezeke bevrijden door Barbie te halen en die haar sleutel te lenen. En Janne huilde tranen met tuiten toen ze moest gaan eten, want ze wou eten maken voor Jezeke. We hebben nog wat werk, peisk.
Vier kilometer van de weide, dus namen we onze fietsen en fietskar mee. Een heel gedoe om dat allemaal in of op de auto te krijgen. En wel een stevig tochtje naar de weide. We waren namelijk gelogeerd op de Rodenberg, met een stijgingspercentage van 12%. OK, gelukkig wel maar de laatste 200 meter. Maar ge moet dat dus eens doen met kar en twee kinders in. Dat gaat dus niet. Zelfs afstappen en duwen was lastig. Maar al bij al, te doen. Naar beneden ging alleszins heel snel.
Het weer dan. We waren er al van maandagavond en de eerste dagen werden we getrakteerd op zonnig weer. Zalig. Maar donderdag regende het oude wijven. Tegen zessen gingen de mannen naar het festival. Ik stak de kindertjes mee in bed, zag om negen uur de zon nog piepen, sprong op mijn fiets en reed door het allermooiste licht naar de weide.
Vrijdag mooi weer en een zalige festivaldag. De bloemekesbottekes die we die dag gekocht hadden konden in de kar blijven. De kindjes die zich amuseerden, dansten, sprongen, rondliepen. Wij die ons dekentjes uitspreiden, een pintje dronken, en van de muziek en de sfeer genoten. En wij die ook wel constant achter Sien moesten aanlopen.
Maar met een Sientje op de weide, ge scoort daar punten mee. De leukste was ongetwijfeld: “Ei bère, wuk ne weireldkleinen!”. En het moment dat ze in de kringtent show stond te verkopen en daar nog applaus voor kreeg ook, dat was ook memorabel.
Zaterdag dan. We vertrokken wat vroeger, zwaar bewolkt maar droog. Tegen dat we aankwamen goot het water. We installeerden ons daar in de clubtent waar we snel gezelschap kregen van Caroline, Thijs en Elisabeth en Ariadne. Memorabel moment van de dag: Janne die achteraan in de tent, op een klein stukje gras een kaka draaide. Eventjes tevoren had ik haar daar ook al een plasje laten doen, wegens dat het oude wijven regende en ik geen zin had om door de gietende regen naar het toilet te gaan.
‘s Avonds reed ik naar huis, de vier kilometer bergop, stak de kindjes in bed en keerde dan nog terug naar het festival (er waren nog mensen in het huis natuurlijk). Veel goeds gehoord over Gabriela y Rodriguez. Ik hoorde dat het nogal spectaculair was, wat ze deden. Ik kon me dat totaal niet voorstellen, twee gitaren, spectaculair. Maar het is waar, het is wrreed de moeite. Oh, en de bloemekesbottekes waren die dag hun gewicht in goud waard!
Zondag dan. Ik stond versteld van hoeveel slijk er al opgedroogd was, ondanks de kleine regenvlaag in het begin van de namiddag. Het werd een meestal erg zonnige namiddag, waar in er op de molen werd gezeten. Waar er geschminkt werd, net als vorig jaar. En waar er weer gezellig gekeuveld werd en van de muziek genoten. Zjef Vanuytsel. Luka Bloom. Om dan licht emotioneel weer afscheid te nemen. Het was toch weer allemaal zo schoon en zo leuk.
(foto: Goya)
Oh en muziek is veel lawaai voor kinderoortjes? Daar waren we op voorzien!
(foto: Goya, een week of twee geleden)
