Wat ik me afvraag

Mijn dochter kan koprollen. Mijn oudste dochter, welteverstaan. Pas op, die kleinste doet alles van de grote zus na en doet verwoede pogingen om ook te koprollen, maar dat lukt voorlopig nog niet. Als we haar een klein tikje op haar poep geven wel. Het kind is anderhalf begot.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

DSC_0228

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Een beetje vanalles door elkaar

1. En we zijn terug, van twee weekjes Umbrië. Heerlijke streek. Heerlijk gezelschap. Heerlijk weer. Onze vakantiestress bestond over beslissen of we in het zwembad gingen springen of we toch maar in de hangmat of op het deken gingen blijven liggen. Weer fantastische dingen gezien ook. Superland!

2. Ik praat al een week bijna niet meer met mijn echtgenoot. Niet dat we niks meer tegen mekaar te zeggen hebben, maar hij heeft een dubbele zware oorontsteking en is werkelijk potdoof. Op het ergst (het is al ietsiepietsie beter) stond ik op 5 centimeter van zijn oor te brullen en verstond ie het nog niet. De mensen kijken raar dan, als ge zo in iemand zijn oor staat te brullen. En Janne vroeg ook waarom ik zo hard aan het roepen was tegen papa. Gelukkig kan ie morgen naar zijn specialist.

3. Is mijn mama thuis, al is ze ondertussen nog wel eens geopereerd aan haar arm, na een verwikkeling opgedaan op intensieve. Maar ze doet dat goed.

4. Omdat Peter en ik actualiteitsfreaks zijn, waren wij al heel snel op de hoogte van het drama in Pukkelpop (sms-alerts). We sms’ten ons vriendjes op de wei en kregen binnen de 5 minuten een antwoord dat ze OK waren. Een hele opluchting. Zelf een festivalganger zijnde, was ik er echt niet goed van, wat daar gebeurd is. Ik hoop echt dat het festival toch de middelen vindt om volgend jaar een nieuw festival te organiseren.

5. Leuke reacties op het dekentje! Ik ga me de komende dagen eens bezinnen over wat ik er mee ga doen!

6. Om 20 uur gisterenavond thuisgekomen, vanmorgen om 8 uur al op het werk. Een contrast! :-)

7. Zowat 1400 km gereden, telkens op twee dagen. Daar ga ik nog eens een apart postje over schrijven. Maar intussen mag u alvast tips geven over mooie dingen in Italië die iets dichter bij huis liggen :-)

8. Foto’s volgen uiteraard nog. Manlief heeft weer zijn best gedaan.

9. Er zaten daar muggen van een rare soort. Ze beten alleen Lies en mij, geen mannen en kinderen. Oestrogeenmuggen?

10. Dat ze daar goeie wijn hebben, in Umbrie. Nooit een zwaar hoofd gehad :-) En limoncello! Qua bbq-vlees daarentegen kunnen ze nog veel van ons leren, dat is toch telkens weer zoeken in het buitenland.

Roomer meets armbandekes

Een ideeke, gepikt van op Pinterest. Geestige site. Al ben ik er nu niet verslaafd aan, zoals sommigen blijkbaar.

Roomer meets armbandekens

Misschien vul ik de fles nog met iets. Maar geen gekleurd zout, dat geeft zo van die flauwe pasteltintjes. Suggesties welkom.

Als ge een invitaatsie wilt voor Pinterest: laat maar weten. Ook de mannen mogen. Pinterest is precies nogal vreed vrouwelijk.

Blauw

Blauw. Ik heb daar een moeilijke relatie mee. En dan bedoel ik het niet zozeer politiek.

Maar in het middelbaar moesten wij uniformkleuren dragen: blauw, wit en grijs. Saai.
Sindsdien was mijn relatie met blauw zwaar vertroebeld. En dan vooral marineblauw. Als er iets blauw in de rekken hing, dan sloeg ik het al automatisch over.

Maar onlangs, geheel per toeval, kwam ik er achter dat ik eigenlijk heel goed sta met blauw. En dat (voorlopig) zonder kleuranalyse!

Grote bril

De bril is geen nieuwe zonnebriltrend of zo. Het is een 3D-bril. K3, Alice in Wonderland verklaart alles.

En zodoende kocht ik ondertussen een blauw kleedje, maakte ik een blauwe rok, kocht wat blauwe t-shirts en kocht vandaag nog een kleedje. Van Who’s that girl. Sedert Fragile het leukste merk dat ik ontdekt heb. En Fragile koop ik niet meer, want ik plan geen kinders meer. Al draag ik alles nog schoon af! Al mag ik van WTG ook niet te veel reclame maken, want tegenwoordig draagt iedereen het. Ik kocht dus al een kleedje uit de nieuwe collectie. Kwestie van jullie allemaal voor te zijn. Ha!

Maar. Kunnen jullie daar ook zo van genieten: iets aandoen in een paskot en zien dat het zoooooo op uw lijf geschreven is?

Dekentje te geef!

Ik geef een dekentje weg. En op mijn andere blog komen maar weinig reacties. Heb ik te weinig lezers? Of vindt iedereen het lelijk?

IMAG0433

Enfin, ik heb er veel tijd en ahum liefde in gestoken, en ik vind het alleszins wel mooi, daarom geven we het hier nog een kans. Wil je een dekentje?

IMAG0430

Het dekentje is 77 cm op 104 cm en past daarmee perfect in een kinderbedje. Of als tv-dekentje voor de kindertjes. Doe een bod, veel moet dat niet zijn, als ik mijn katoen terugbetaald zie, ben ik al content. We staan op 21 euro nu. De centjes schenk ik aan Afrika!

IMAG0432

Of ook: doe een leuk tegenvoorstel, dat mag ook. Of desnoods: vertel me waarom jij dat dekentje verdient!

Dranouter 2011

Jup, we deden het weer, Dranouter met de kindjes. Dit jaar in iets luxueuzere omstandigheden. We hadden een huisje gehuurd op exact 4 kilometer van de weide.

Een huis, het is te zeggen, een groot huis, waardoor we gezelschap konden meenemen. Liesbet en Bert en hun dochtertje Fien (14 maanden) en Lies en Goya en hun dochtertje Ella (net als Janne net geen vier jaar). U merkt het, een ie-gezelschap: Liesbet, Lies, Lien, Sien en Fien. Maar heel aangenaam gezelschap, dat zeker. Al moeten we toegeven dat we het allemaal iets leuker gevonden hadden als Ella en Janne iets minder ruzie gemaakt hadden.

Een huis, met zicht op de tent. Met zicht op een manège, wat de kindjes heerlijk vonden. Sien zei 100 keer per dag “Paatje!”, terwijl Fien het simpelweg op “Auto!” hield. Paarden en auto’s, da’s toch hetzelfde! Een huisje, naast een bedevaartsoordje. Of hoe moet je het zeggen. Met een Jezus achter een groot hek met een slot aan.

Een Mariagrotje naast ons vakantiehuis, ideaal voor mijn zielerust

We hebben het allemaal mogen uitleggen aan Janne en Ella. Maar simpel was dat niet. Ella wou Jezeke bevrijden door Barbie te halen en die haar sleutel te lenen. En Janne huilde tranen met tuiten toen ze moest gaan eten, want ze wou eten maken voor Jezeke. We hebben nog wat werk, peisk.

Vier kilometer van de weide, dus namen we onze fietsen en fietskar mee. Een heel gedoe om dat allemaal in of op de auto te krijgen. En wel een stevig tochtje naar de weide. We waren namelijk gelogeerd op de Rodenberg, met een stijgingspercentage van 12%. OK, gelukkig wel maar de laatste 200 meter. Maar ge moet dat dus eens doen met kar en twee kinders in. Dat gaat dus niet. Zelfs afstappen en duwen was lastig. Maar al bij al, te doen. Naar beneden ging alleszins heel snel.

Het weer dan. We waren er al van maandagavond en de eerste dagen werden we getrakteerd op zonnig weer. Zalig. Maar donderdag regende het oude wijven. Tegen zessen gingen de mannen naar het festival. Ik stak de kindertjes mee in bed, zag om negen uur de zon nog piepen, sprong op mijn fiets en reed door het allermooiste licht naar de weide.

Vrijdag mooi weer en een zalige festivaldag. De bloemekesbottekes die we die dag gekocht hadden konden in de kar blijven. De kindjes die zich amuseerden, dansten, sprongen, rondliepen. Wij die ons dekentjes uitspreiden, een pintje dronken, en van de muziek en de sfeer genoten. En wij die ook wel constant achter Sien moesten aanlopen.

Sien begint aan haar tweede dranouter!

Maar met een Sientje op de weide, ge scoort daar punten mee. De leukste was ongetwijfeld: “Ei bère, wuk ne weireldkleinen!”. En het moment dat ze in de kringtent show stond te verkopen en daar nog applaus voor kreeg ook, dat was ook memorabel.

Zaterdag dan. We vertrokken wat vroeger, zwaar bewolkt maar droog. Tegen dat we aankwamen goot het water. We installeerden ons daar in de clubtent waar we snel gezelschap kregen van Caroline, Thijs en Elisabeth en Ariadne. Memorabel moment van de dag: Janne die achteraan in de tent, op een klein stukje gras een kaka draaide. Eventjes tevoren had ik haar daar ook al een plasje laten doen, wegens dat het oude wijven regende en ik geen zin had om door de gietende regen naar het toilet te gaan.

Feest!

‘s Avonds reed ik naar huis, de vier kilometer bergop, stak de kindjes in bed en keerde dan nog terug naar het festival (er waren nog mensen in het huis natuurlijk). Veel goeds gehoord over Gabriela y Rodriguez. Ik hoorde dat het nogal spectaculair was, wat ze deden. Ik kon me dat totaal niet voorstellen, twee gitaren, spectaculair. Maar het is waar, het is wrreed de moeite. Oh, en de bloemekesbottekes waren die dag hun gewicht in goud waard!

Zondag dan. Ik stond versteld van hoeveel slijk er al opgedroogd was, ondanks de kleine regenvlaag in het begin van de namiddag. Het werd een meestal erg zonnige namiddag, waar in er op de molen werd gezeten. Waar er geschminkt werd, net als vorig jaar. En waar er weer gezellig gekeuveld werd en van de muziek genoten. Zjef Vanuytsel. Luka Bloom. Om dan licht emotioneel weer afscheid te nemen. Het was toch weer allemaal zo schoon en zo leuk.

Vlinder

Clown sien

En toen klaarde de hemel op...
(foto: Goya)

Oh en muziek is veel lawaai voor kinderoortjes? Daar waren we op voorzien!
Voorbereiding op Dranouter
(foto: Goya, een week of twee geleden)

Nog een terugblik op de feesten

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Publiek

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Plezier

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)
In het volk

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

Toegenepen

En dan nog eens op het molentje
Sien in de molen

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.