Serieus, er zijn zo van die verbouwingen waarvan ge achteraf zegt: “Dat zou ik nu toch nooit meer doen!”. Iedereen die veel veranderd heeft aan zijn huis, heeft zo waarschijnlijk wel iets, het één al groter dan het ander.

Als ik één ding nooit, maar dan echt nooit meer zou doen, dan is het wel regenputten steken. Ik zie u uw wenkbrauwen al fronsen. Dat is toch ecologisch en al? Inderdaad ja, dat wel, ik troost mezelf daar mee. Maar de miserie die wij daar al mee gehad hebben, pffff. De problemen alhier, opgesomd.

1. Het graven: aangezien onze woning onderbouwd is met allemaal 19de-eeuwse kelders was het niet zomaar een putje graven en dan twee tonnen steken. Het was eigenlijk een putje boren. Een dag langer, manarbeid met twee stevige kerels. Ge kunt uitrekenen hoeveel dat kost.

2. Te klein: 3500 liter, dat is te weinig. Aanvankelijk zat onze wasmachine daar ook op, maar dat ging niet. Om de haverklap leeg.

3. Zelfs met alleen twee aangesloten WC’s (waarvan er eigenlijk maar één echt gebruikt wordt) zijn de putten te klein. Om de haverklap leeg. En dan moeten we die bijvullen. Met de tuinslang, want dat mag niet met een verbinding, want dan zijn de mannen van Waterlink boos.

Tot daar aan toe. De laatste maanden begonnen onze putten te stinken. Eerst een beetje, dan altijd maar meer. We goten er product in, voor regenputten. We goten er bleekwater in, een tip die we ergens gelezen hadden. Het hielp allemaal, een beetje. Maar toen werd het erger, veel erger. We gingen de putten eens grondig uitkuisen als ze leeg waren, dat was het plan. Maar raar: waar de putten anders om de haverklap leeg waren, gingen ze nu nooit meer leeg. Ik vond toen al dat het niet klopte, dat er iets mis was. Maar manlief zei dat het niet anders kon dan kloppen.

En de stank werd erger, veel erger. De laatste weken vond ik het écht niet meer te harden. Ik kon soms wel bleiten, als ik thuis kwam, want thuis komen in stank, dat is het echt niet. Ik werd er echt helemaal gek van (en ik niet alleen). Ik zei dat dat rioolwater was, in ons WC’s, maar Peter geloofde me nog altijd niet.

Dus leegde ik vorige week de putten, liet de inhoud op straat lopen. De hele straat stonk. De putten waren leeg, we gingen ze maandag schoon spuiten met de hogedrukreiniger. Doen we de deksels open, blijkt de ene put volledig wéér vol te zitten met vuil vies sop. Terwijl het amper geregend had! Opnieuw leeg gehaald. En dan hoorden we een continu gedruppel, soms harder, soms zachter, maar wel continu. Van de andere kant, niet van de kant waar regenwater binnenkomt. Bovendien was het mooi, droog weer. Bon, nu was ik het wel echt zeker: iets helemaal fout met de putten.

Enfin, de firma laten komen. Blijkbaar zat er een verstopping op de rioleringsbuis (als de putten vol water zitten, loopt het langs daar weg). En door die verstopping of zo kwam het afvalwater van onze vaatwas en wasmachine in onze putten terecht. Geen wonder dat het vies, vuil stinkend water was.

Bon, putjes laten leegtrekken, schoonspuiten, leidingen schoon geblazen. Kostprijs: 270 euro. Als we ooit al economisch voordeel gehaald hebben uit het gebruik van regenwater ipn plaats vanleidingwater, dan is dat nu in één klap weg. Maar voorzichtige hoera, de stank zou ook weg moeten zijn.

Serieus, ze krijgen nog één kans, die putten van ons. Omdat ze gruwelijk veel geld gekost hebben. En omdat het ecologisch is. Maar als ze nu nog stinken, laat ik onherroepelijk terug leidingwater aansluiten op mijn WC’s. Gene zever! Dan doet ne mens al eens iets voor het milieu!

(en ik ga het nog maar niet hebben over het hervullen van de putten dat onze garage en bureau blank heeft gezet…)

Voor ne keer dat ik foto’s neem van mijn eten. OK, voor de schone foto’s van eten moet ge op andere blogs zijn. Moussaka zonder aubergines, want ik ben daar niet zo zot van!

Een ui, een teentje look, een courgette en een half bakje champignons. En wat kerstomaatjes ertussen. Kruiden naar smaak.

Gehakt, rul gebakken en een beetje tomatenpuree eronder gemengd.

Patatjes, een beetje voorgekookt. Of doe gelijk mij: koop een zakje voorgekookte krielpatatjes in uw supermarkt. Huisvrouwen met weinig tijd, weetwel.

Een lek kaassaus erover.

En een beetje geraspte kaas.

Oven in, tot het warm is en er een schoon korstje op is.

Njam!

Voor de mama’s: Janne, Sientje, Aphrodite en Blanche hebben goed gegeten!

Ofte Luiewijvenweekend.

Het ging zo. Op een dag belt Lise me, een klein beetjen oververmoeid. Zegt ze tegen mij: “Goh Lien, weet ge, ik zou gewoon ne keer een weekend willen, zo zonder man en zonder kinders. Alleen maar slapen en mijn goesting doen!” Het is maar een woord, allez een zinneke, en dan zorg ik daarvoor uiteraard.

Uitgenodigden: de meiskes van de pamperafdrinkers.

Concept: zoek een huizeke met een een sauna en een bubbelbad. Elk een slaapplaats ook natuurlijk en een frigo om eten in te stouwen. En een keuken. Want wij eten graag.

Wat ik daarvan kan vertellen:
* Dat ik een speech gegeven heb. Zo in klein, bekend gezelschap, dan durf ik al eens een speech te geven.
* Tessa, die als enige eigenlijk niet veel volk kende en zich populair wou maken door spaghetti te maken voor de eerste avond. En van pure zenuwachtigheid een pot vleessaus in de vegetarische saus kapte en daar meteen de vegetariërs onder ons een beetje uitdaagde.
* Dat we de eerste avond zoveel te vertellen hadden (met de nodige decibels) dat er niemand tijd had om lief of kinders te bellen.
* Tessa, alweer, die zich, alweer, niet sympathiek maakte door op zondagmorgen haar wekker om 6 uur te laten aflopen.
* Dingen die ik niet mag zeggen.
* Ine, die de boodschappen had gedaan en alzo voor lekker eten zorgde als daar waren wraps met spinazie en fetakaas en pita!
* Dat we een kriekentaart kregen bij aankomst in het huizeke, van de mevrouw des huizes. En dat we daar eigenlijk niet van gegeten hebben.
* Lise, die door een operatie met haar pootjes al anderhalve week plat lag en daarmee het luiste wijf van al was. OK, voor de rest van het jaar is ze waarschijnlijk het ijverigste wijf van den hoop.
* Dat koeien eigenlijk ook heel erg lui zijn.
* Dat de sauna heel warm kon zijn. Als hij aanstond tenminste.
* Dat Lise en ik heel goed in een beddeke pasten. Zonder elkaars deken af te pakken, zonder tegen elkaar te sjotten, zonder snurken of ander vervelend slaapgedrag.
* Dat het verwarrend is als dochters van luie wijven hetzelfde heten als andere luie wijven. Stel u voor dat er iemand begint te vertellen over hoe een ander lui wijf begint te kakken, hoe ze dat doet en hoe ze dan kijkt. En dat het dan blijkbaar over haar dochter gaat, en niet over het lui wijf die gij in gedachten had.
* Dat we in Bastogne naar den Hema geweest zijn. Tot twee keer toe. Ja, met nen hoop moeders MOET ge toch ne keer in de Hema komen hé.
* Dat we daar heel de CirQ tegengekomen zijn. En daar het vreselijke verleden van één van de prominente leden daarvan blootgelegd hebben.
* Nog meer dingen die ik niet mag zeggen.
* Dat de mannen ondertussen een pizzaweekend in mekaar gebokst hadden. Overdekte speeltuinen, buitenspeeltuinen, weinig slaap en veel ongezond voedsel waren hun deel.
* Dat het deugd deed, zo eens zonder man en kinders. Maar dat ik toch blij was dat ik hen terugzag.

Enfin, het was wijs. Volgend jaar opnieuw, dat is zeker.

Vandaag is mijn mama jarig. En gezien de gebeurtenissen ergens in juni, zijn we dit jaar extra blij dat we haar verjaardag kunnen vieren. Hoera mama! Proficiat!

En naar aanleiding daarvan zal ik hier eens iets schrijven wat ik al lang eens ging schrijven, ergens in het voorjaar al. Dat ik eigenlijk best trots ben op mijn ma. Dat ze zich goed herpakt heeft, zo na vorig jaar. Het is niet niks hé, uw oudste dochter én uw man verliezen in amper 5 maanden tijd. Bovendien is ze daardoor nu écht alleen gevallen. Het is te zeggen, ze heeft mij en mijn broer nog. En ze heeft nog een fantastische zus, andere familie en een hoop goeie vrienden, allemaal fantastische mensen, stuk voor stuk. Maar toch, ze woont wel alleen in dat grote huis. Maar ze gaat op elk voorstel in. Een spoedbabysit nodig? Ze laat alles vallen, ze springt in haar auto en ze rijdt naar Gent. Meegaan naar het schoolfeest, meegaan op stap in Gent, meegaan met mijn broer naar Plopsaland, meegaan met haar zus op reis: ze gaat op elke uitnodiging in.

Tot in juni natuurlijk, de grote klap, dan kon ze plots even niks meer. Maar toch, nu vier maanden na datum, ben ik opnieuw trots op haar. Hoe ze terug haar boontjes weet te doppen. Hoe ze het toch maar allemaal doet. Ook al zit niet altijd alles mee en wil vooral die arm niet doen wat ze zegt. En dat hoofd is ook nog niet gelijk het zou moeten. Ze is daar soms wat gefrustreerd over, dat het allemaal nog niet gaat gelijk ervoor, en dat ze dat wel zou willen. Ze is namelijk niet zo graag afhankelijk van andere mensen, en dat is iets wat ik heel goed kan begrijpen want ik ben ook zo. Maar ze doet dat goed, echt waar.

En daarom mogen jullie haar eens allemaal proficiat zeggen zie! :-)

Exact één jaar geleden werd ik voor de tweede keer meter van dit kleine meisje, Victoria. Ik had me niet echt kunnen voorbereiden, ik wist nog maar een paar dagen dat ik nog eens meter ging worden.

Deze foto werd genomen toen ze een paar uurtjes oud was. Een dolgelukkige meter en een dotje van een baby. Niets dat er op wees dat dit kindje niet kerngezond was. Helaas, het heeft niet mogen zijn.
We denken nog iedere dag aan je, Victoria!

Wij kijken niet echt veel televisie, wij. Met veel andere dingen bezig, vaak niet thuis ‘s avonds, televisie is echt wel het laatste waar we tijd voor hebben. Ik heb precies wel altijd betere dingen te doen dan TV te kijken. Toch enkele weetjes waarop u ongetwijfeld zat te wachten.

• We zijn enorme fans van de digicorder. Alles wat we willen zien, nemen we op. Gevolg is wel dat DVD’s bekijken precies niet echt goed meer lukt.
• Aangezien ik TV kijken nogal nutteloos vind, probeer ik dat vaak te combineren met een andere activiteit. Strijken of haken zijn daarbij toppers.
• “True Blood” en “Grey’s Anatomy” zijn zowat de enige series die ik écht volg. Daarnaar kijk ik wel alleen als manlief niet in de buurt is. Dan kruip ik diep onder mijn dekentje (ja, ook als het 30 graden is) en zit ik helemaal in die wereld. Peter zijn blik als Bill zijn tandjes uitschieten is echt een sfeerverpester. En zijn eeuwige commentaar als McDreamy in beeld verschijnt (“Allez, wat is daar nu zo speciaal aan?”). Nope, geen behoefte aan.
• Ik ben trouwens geen echte fan van “True Blood” want ik heb nog maar net serie 3 achter de rug (en die moet nog uitgezonden worden op Canvas). De echte fans hebben uiteraard al lang serie 4 achter de rug, maar downloaden en kijken naar onvertaalde afleveringen: nope, niks voor mij.
• Zondagavond hebben wij de eerste aflevering van “Het goddelijke monster” bekeken. Ja, ook hier komen we een beetje achter. Ik vraag me trouwens af hoeveel mensen de volledige trilogie gelezen hebben. Ikke wel!
• Wist je trouwens dat de kantoorscenes van Leo opgenomen zijn in het Ellipsgebouw, op de 21e verdieping? Ik ben eens ei zo na gevallen over de camerakabels toen ik daar een vergadering had. Wijs wel, het verhaal speelt zich af in 1996, het gebouw is opgeleverd in pakweg 2006, zo’n 10 jaar later.
• En wist je trouwens, dat de slotscène van aflevering één (waar Dirk in zijn kist afgevoerd wordt) in Saignon is opgenomen, ofte één van “onze” Provençaalse dorpen? We herkenden direct het pleintje en de fontein.
• Wij zijn hier trouwens grote fans van “Geen probleem”. Een van de om en bij de 15.000 kijkers, blijkbaar. De derde aflevering hebben we nog niet gezien omdat ze is verplaatst naar een onmogelijk uur (het staat op onze digicorder) maar hier ten huize zijn quotes als “Diarree! Woordendiarree!” en “De open pluralistische smurfenmaatschappij”, en ook wel “Dat is geen eten, Koentje, dat is VOER!!!” ondertussen straf ingeburgerd. Wij als enorme fans van Wim Helsen…

Mijn vader zaliger, die zou eens vreed met zijn ogen draaien als hij onderstaand bericht zou lezen. En dan zou hij beginnen gniffelen, op een manier zoals alleen mijn pa dat kon. En mijn moeder, die zal al net zo verbijsterd reageren.

Het zit zo, ik lust al heel mijn leven geen pompoen. Ik ben geen moeilijke eter, ik eet veel, maar pompoen, dat moest ik niet hebben. Mijn pa smokkelde altijd wel pompoen in de soep om dan te zeggen: “Ziedet wel dat ge da wel lust!” (maar dan in het Westvlaams). Enleutig dat hij dat vond!

Edoch. Een paar jaar geleden passeerde ik eens voorbij i; haar huis, toen dat ze nog in mijn buurt woonde. Het was rond etenstijd, ik zag haar en H., ze gingen net eten, en zoals gewoonlijk zwaaide ik nekeer. Waarop ik meteen binnengeroepen werd, of ik honger had, want ze hadden véél te veel. I., die kan goed koken, dus daar moest ik niet lang over nadenken. Kreeg ik toch wel een pasta met pompoen voorgeschoteld zeker. Maar ik ben een beleefd meiske, en ik heb alles opgegeten, en ik vond het zelfs lekker. (i. kunt ge mij daar ook eens een receptje van bezorgen?)

Toch voelde ik me nog niet geroepen tot de pompoen. Tot een week of twee geleden, toen we gingen eten in de Per Bacco. Ik kreeg er een pompoenlasagne met ricotta voorgeschoteld, zowaar één van de lekkerste dingen die ik ooit gegeten heb. Waarop ik dat vertelde aan i, die dat meteen uitprobeerde en het recept neerpende op haar blog. Eens proberen en zien of het even lekker is als in de Per Bacco, want daar wilden ze me het recept niet meegeven.

Vorige week geprobeerd en goedgekeurd: de groententaart met pompoen, alweer van i. Lekker, al moeten we eerlijk zijn: het zag er een beetje al gegeten uit. Pompoen te lang in de oven gelaten. En ik vond het vreed raar dat ik er geen ei moest over kieperen.

Gisteren middag in den Exki: pompoenlasagne, deze keer ook met tomatenblokjes en spekjes. Wederom zo lekker.

En het recept van de pompoenpannekoeken van Ivan ligt hier ook klaar. En Tessa had het over pompoenrisotto, ook te proberen.

Ik heb nog wat schade in te halen, mensen, op pompoengebied. Deel me uw favoriete pompoenrecept!

Voor Gentliefhebbers. Maar vooral ook: voor ajuinliefhebbers. Hmmmmm.
Ik vond het recept onlangs in een boekske, paste het wat aan (dat doe ik altijd). Dit weekend getest en goedgekeurd! Spijtig dat ik geen foto’ke getrokken heb.

Nodig:
3 uien, in ringen gesneden
80 gr Gandaham.*
1 eetlepel Tierenteyn mosterd
100 gram geraspte kaas ** (om het echt Gents te maken: Hinkelspelkaas)
3 eieren
100 ml room
Kruimeldeeg, zo’n voorverpakt ding hé

Verwarm de oven voor op 200 gr. Verhit de olijfolie in een pan. Stoof de uien gaar, zonder ze te laten kleuren. Zet het vuur uit en doe er de Gandaham en de mosterd bij, roeren. Kruid met peper en nootmuskaat.
Deeg in de vorm doen, gaatjes prikken in de bodem. Kluts uw eieren met de room.
Verdeel het mengsel over het deeg. Leg er de kaas op en giet er het roomeimengsel over.
Ongeveer een half uurtje in de oven zetten totdat de quiche een goudgeel korstje heeft.
Serveren met een fris slaatje.

* In het oorspronkelijke recept stond 150g, ik had maar één pakje van 80g en vond dat meer dan genoeg wegens al zout genoeg.
** In het oorspronkelijke recept stond 50g maar ge kunt nooit genoeg kaas in uw eten draaien.

Het STAM is één jaar geworden en wij waren er onlangs ook eens. Eindelijk!

Een geleid bezoek met CEVI. Ik wil er binnenkort nog eens naar toe om er heel op mijn gemak eens een beetje rond te struinen. Want ik heb nog veel te veel dingen niet goed genoeg kunnen bekijken.

En hier! Zoek ons huis! Fantastisch hoe goed de hele stad nagebouwd werd, zeg!

Een aanradertje, echt waar. Al was het maar om het prachtige gebouw te zien.

Ik ging eens naar de kapper gaan, want het was lang geleden. De laatste maanden droeg ik mijn haar weer op een staart, kwestie dat het er gelijk nooit van gekomen was om naar een kapper te gaan.

Vrouwen en kappers, het is wat.

Edoch, ik ben wel content van de mijne: ge kunt snel een afspraak krijgen en als ik het in mijn hoofd haal dat mijn haar af moet, dan moet dat snel gebeuren. Ik ging ook zeggen: niet duur, maar het lijkt er op dat ook hij zijn prijzen ferm opgetrokken heeft, tedju. Aangezien een kapper iets is waar ik niet graag naar toe ga, geef ik daar ook niet graag geld aan uit.

Ik vroeg dan aan de wederhelft wat hij zou willen. Ik moest hem ook iets gunnen, zo na het oorbellenincident he. Meestal wil ie het niet te kort, maar deze keer kwam ie toch met een kort kapsel aandraven.

Voor:

De foto die ik mee had naar de kapper:

Na:

Geef toe: twee druppels water toch? Als ik die wallen onder mijn ogen nu eens zou wegslapen misschien? :-)

En om het nog wat echter te maken heb ik mijn haar na deze foto nog eens gekleurd, ik doe dat zelf ja. Met donkerbruin-zwart, en dat is eigenlijk te donker, maar ideaal in de Lien Van de Kelder look. Nu kunt ge ons écht nie meer uit elkaar halen. Mwoehaha :-)

Of… heeft Lien gewoon mijn kapsel nagedaan?

(foto 24 april 2011)