Op het Lichtfestival. Heerlijk vond ik het. Een fikse winterwandeling met de kindertjes, die werkelijk ogen te kort kwamen. De boog in de Belfortstraat waar je toch echt onder moest gelopen hebben. De fantastische projecties op het Postgebouw. De mannekes op Sint-Jacobs. Heel schoon allemaal.

De kleinere dingen hebben we niet gezien, want aanschuiven was geen optie met twee kleinere kindjes. Erg was dat ook niet, want na anderhalf uur hadden ze het ook wel weer gezien. De drukte vond ik nogal meevallen, je kon te voet overal vlot door. Om de stad binnen te geraken, was het misschien wat anders, maar daar hebben wij, centrumbewoners, dan eens geen last van. Oké, toen ik vrijdag Janne ging afhalen in haar centrumschool had ik dan wel weer wat last van kijkers die het niet leuk vonden dat ik met mijn fiets en fietskar door de meute moest. Tja, dat is dan weer het nadeel van een centrumschool.

Maar bon, ik had het er graag voor over zulle. En met mij 500.000 andere mensen.

Ze zegt wel vaker zinvolle dingen, die meter van mijn jongste. Het is ook niet voor niks natuurlijk, dat ze de meter van mijn jongste is.

Als kleine, lokale politica ben je precies al een magneet. Alle wereldproblemen, klein of groot, ze worden allemaal aan je voorgelegd. Mensen klagen steen en been. Alsof ik overal een mening moet over hebben en meer nog, alsof ik overal een pasklaar antwoord moet voor hebben. Niet dus. Ik begrijp dat wel hoor, Mensen worden mondiger met de dag en zeker niet altijd onterecht. Sommige mensen worden zwaar getroffen door de maatregels van de nieuwe regering. Alsof ik het overal mee eens ben, met wat de regering beslist. Omdat ik nu eenmaal lid ben van een partij die in de regering zit. Niet dus. Meestal wel, maar niet altijd.

Maar dan is er een groep mensen die het niet eens is met de maatregelen van die nieuwe regering. Maar die groep mensen neemt het heft in handen, pikt het niet langer, en gaat staken. Meestal zijn dat net die mensen die al het meest te lijden hebben. Voor wie extra besparingen echt niet haalbaar zijn. En dan klaagt iedereen opnieuw steen en been. Want er wordt gestaakt. De treinen rijden niet, er zijn files en de scholen staken.

Ik heb eigenlijk niet veel te klagen: ik ben Vlaams ambtenaar en we brengen het er niet zo bekaaid vanaf. Maar ik ga maandag – voor het eerst in mijn leven – staken. Voor de mensen die willen staken, maar het niet kunnen. Voor de mensen die klagen en zagen, maar niet durven, of die liever in hun luie zetel zitten, want het zal toch allemaal niks helpen.
Maar ik ga vooral staken voor de vele mensen die in armoede leven, die geen biefstuk kunnen kopen als ze dat willen, en die met de nieuwe maatregelen nog meer getroffen worden. Als gemeenteraadslid zie ik ze iedere maand passeren, in het LAC, mensen die moeten kiezen tussen eten voor hun kinderen of hun facturen voor water betalen. Mensen die al die stijgende rekeningen echt niet meer kunnen betalen. Mensen waarvoor nog iets afdoen van hun kleine maandelijkse budget gewoonweg onmogelijk is. Schrijnend.
En ik ga ook staken omdat staken een fundamenteel basisrecht is, iets waarvoor we lang gestreden hebben en waar sommige mensen tegenwoordig blijkbaar aan twijfelen.

Net als i. begrijp ik het, dat niet iedereen kan gaan staken. Het kan niet want het zijn examens. Het kan niet omdat je anders misschien je job verliest. Het kan niet omdat je misschien gewoonweg geen werk hebt. Het kan niet omdat je anders een groep mensen in de steek laat die je nodig hebben. Zelfs dat het niet kan omdat je een deadline te halen hebt. Voor hen ga ik ook staken, omdat ze wel willen, maar niet kunnen.

En als u zegt dat het allemaal toch niets uithaalt, dat kan best zijn. Maar dan kan ik zeggen dat ik het tenminste geprobeerd heb. Dat ik niet zomaar over me heen heb laten lopen. Dat ik niet zomaar in mijn luie zetel ben blijven zitten. Ik word een beetje lastig van dat passief gedoe.

En als u denkt dat ik het zie als een lekker dagje verlof, zet het maar meteen uit uw hoofd. Ik ga om 7 uur wat pikketten gaan versterken. En tegen 15 uur ga ik naar de Vrijdagmarkt en ik neem mijn kinderen mee. Zodat ze vroeg genoeg leren wat solidariteit is. Want daar draait het voor mij namelijk om.

(Deze mens verwoordt het trouwens ook schoon)

Hou ouder ik word, hoe wijver ik word, zeg ik weleens. Ik draag bijna altijd kleedjes, zonder hakken voel ik me een boerin en ik heb zelfs oorringen tegenwoordig. Een heel collectie, eigenlijk.

Dus als ik een leutig voorstel in mijn mailbox krijg om te wunchen (=wijven die lunchen), dan moet ik daar ook gelijk maar twee seconden over nadenken. Verslagen kunt u al hier, hier, hier en natuurlijk ook hier lezen. Om toch nog een lijstje te geven: we hadden het over

• Bevallingsverhalen, dat Lillith nooit kan zeggen dat ze het niet geweten heeft
• Mannen, en dat de perfecte man niet bestaat, maar dat weten we natuurlijk al lang
• Kinders, en dat we ze graag zien, maar dat we zo graag eens zonder kinders zijn en dat er zeker en vast GEEN wunch komt met kinders bij
• Geek talk, maar dat hebben we zeer beperkt gehouden
• Eten, uiteraard
• Lastige Lezers: u weze gewaarschuwd

Meteen na de lunch ging ik verder naar de Runner Service, want sedert een week of twee wordt hier weer deftig gelopen, kwestie van de kilo’s die er het laatste jaar ongemerkt bijgekomen zijn terug af te lopen. Maar mijn schoenen, ik weet niet hoeveel kilometertjes die er al opzitten hebben (normaal moet je om de 1000km vervangen), maar ze zagen er alleszins al versleten uit. Ze zijn dan ook al drie jaar oud en ook al heb ik niet continu gelopen, ze waren toch eens aan vervanging toe.

Ik in mijn kleedske en nylons (haja, wunch) naar de winkel dus. Maar ik had ook sportsokken en mijn oude schoenen mee want daar kunnen ze veel uit afleiden, zeggen ze.

In het verleden al met Nike’s gelopen en met Asics. Eigenlijk was ik van alletwee best tevreden. En ik kreeg de keuze tussen twee paar. Toen ik de blauwe asics had, deed mijn hart wel een klein sprongetje. Zo wijs, blauwe sportschoenen. Belangrijkste is natuurlijk dat ze goed bevonden worden voor uw voet en dat was zo. Alsook de Nikes. Ik mocht dus gewoon kiezen ik. De prijs was ook ongeveer hetzelfde (130 voor Asics, 120 voor de Nikes). Twijfel. En wat doen we dan? Facebook inschakelen.

Het merendeel van de stemmen ging naar de blauwe schoenen. Maar ondertussen dacht mijn hoofd verder. Dat blauw met dat geel en roze, ging dat wel passen op mijn loopoutfits? Het vocht alleszins al gruwelijk met mijn nieuwe appelblauwzeegroene t-shirt dat ik net gekocht had in de solden. En met rood is het ook niet mooi. Bovendien, de Asics schoen is wat smaller, de Nike wat breder en robuuster. Onderstaande heeft een breed voetje en slaat nogal eens gemakkelijk haar poten om, een robuuste loopschoen is dus een voordeel. Het zijn dus de witte geworden. Al kan ik niet zeggen dat dat zonder spijt in het hart is.

Maar als ik een écht, écht wijf zou zijn, dan kocht ik ze allebei dus. Ik verjaar binnenkort. Maar ik heb al een waslijst aan mogelijke verjaardagscadeaus. Hmm.

Dus wat denkt ge, als ik zo halverwege zit, zo aan 500 km, dan mag ik toch een tweede paar loopschoenen kopen? Voor in Brussel?

Twee jaar geleden al, beleefde ik zowat de ergst mogelijke 24 uur in mijn leven. Op woensdagavond hoorde ik dat er kwaadaardige cellen gevonden waren bij mijn vader, kanker dus. Nog zeer operabel op dat moment, maar toch. Op donderdagmiddag hoorde ik dat mijn zus plots overleden was. En dat op een moment dat ik een hele dikke buik was en alleen maar bezig was met voorbereidingen op de komende baby. Ik kan me dat gevoel van die dagen nog altijd zo voor de geest halen. Nog steeds hartverscheurend.

Lieve Elke, we zijn je nog niet vergeten.

Foto: Elke, met Janne als baby. Het doet me nog altijd pijn dat ze Sientje nooit heeft kunnen vasthouden want ze was dol op baby’s.

Met Janneke naar Jip en Janneke, de mjoezikul geweest. Haja, met een Janne ben je dat zowat verplicht. En met een Jip als vijfde naam eigenlijk ook. Maar Sien werd in de crèche gedropt wegens te klein. Volgend jaar misschien. Of zo.

Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten. Om te beginnen zijn wij al helemaal geen fan van het musicalgenre. Echt niet. En bovenal, ik zag niet in hoe ze dat gingen doen, met die Jip en Jannekes. Zwart geschminkte acteurs? Die kunnen toch niet echt dat beeld van die Jip en Jannekes neerzetten. Allez, ik was er gelijk niet al te gerust in, maar ik wil af en toe met de kindertjes naar het theater gaan, dus deden we dat maar. In het gezelschap van Helena nestelden we ons in de rode kussentjes van het NTG met speciale verhoogde zitkussens voor de kinderen. Plus één voor het NTG!

Maar mensen, ik heb 70 minuten aan een stuk genoten. Fenomenaal! Briljant! En de kinderen vonden het ook fantastisch, dus dat was mooi meegenomen.

Ze werkten met grote zwarte Jip en Janneke-poppen, die bediend werden door acteurs in witte pakken. Wat maakte dat je het op verschillende manieren kon bekijken: soms keek ik naar het poppenwerk, soms naar de acteurs (die doen gewoon ook echt wat de pop moet doen) of ook wel naar de ingewikkelde samengang van zaken dat dat toch wel moet zijn.

Het stak allemaal zo kei- en keigoed in mekaar, alles tot in de puntjes afgewerkt. Dat decor dat wisselde om de haverklap, maar alles werd ingekaderd, allemaal prachtig gedaan. Daar moet nogal een strakke regie achter zitten. Het decor was prachtig, de kledij van de acteurs ook (zoek de Ikea stofkes ook wel). En de verhaaltjes waren gewoonweg schitterend uitgewerkt. Hilarisch gewoon!

Serieus, de meeste kinderdinges, die doe ik uit ontzettende liefde voor mijn kinderen. Om mijn kinderen te zien genieten. Maar Jip en Janneke, dat vond ik zo goed dat ik gewoon wou blijven zitten om naar de volgende show een uur later te kijken. Of dat ik overweeg om nog eens te gaan ja. Dat we nog eens gaan. Niks dan lofbetuigingen, aanradertje!

Om een idee te krijgen: een filmpje!

Ha, en dan mocht ik eindelijk nog eens naar Kind en Gezin gaan met Sientje.
Gewicht is 9,640 kilogram en lengte 81 centimeter (al denk ik dat ze iets te groot geschat hebben). En daarmee valt ze nog net binnen de curves, op de p3 zit ze. Jaja, het kind wordt binnenkort twee, maar ze draagt nog steeds maatje 80 (één jaar).

Torentjes maken, spreken, blokjes in gaatjes steken: helemaal goedgekeurd.

En toen zei de dokter dat ik mocht beginnen met de potjestraining. Ik zei “jaja”, maar ik dacht “neeneen”. Met Janne heb ik vooral dit geleerd: beter wat later dan wat te vroeg, ze zal wel aangeven wanneer ze daarmee wil beginnen. Af en toe zegt ze: “pipi op potje” en dan zet ik het kind er op. Net zoals ze soms -net als haar grote zus- soms op het toilet wil zitten. Maar er komt nooit iets uit. Ze moet pas in september naar school, dus nog tijd zat, denk ik dan!

Nog één keer Kind en Gezin. Ik ga ze missen, die gezellige dames aan de Tichelrei!

Mijn ma was hier vorige week. Voor het eerst sedert haar vreselijke ziekte in juni durfde ze het aan om weer met haar autootje tot hier te komen. We deden een grote wandeling door de stad en door de regen en het was allemaal heel gezellig.

Dat op zich is natuurlijk al vreed goed nieuws. Nog beter nieuws is dat ze een worst mee had. Niet zo maar een worst, maar een droge worst van Vriezekes, gelijk wij wel eens plegen te zeggen. Ik was zo blij dat ik er zelf een foto van genomen heb.

Mijn pa at ze met hopen. Mijn broer en ik hebben de gewoonte om als we in onze ouderlijke woonst gaan eerst de snoeppot te consulteren (we moeten daar ook eerlijk in zijn) om dan naar de brooddoos te lopen. Want als er droge worst in huis is, dan ligt die daar. Dan pakken wij een mes, dan snijden wij daar een stukske van, houden dat onder de kraan (dan gaat het velleke er beter af), halen het velleke er af, en dan verorberen we dat stukske worst. De traditie wordt hier trouwens al verder gezet: mijn kinders zijn er ook dol op.

Ik woon nu al euhm 16 jaar in Gent, en nog nooit heb ik hier droge worst gekocht. De vrees op een ontgoocheling is te groot. Onlangs heb ik me daarover gezet en ergens een droog worstje gekocht, maar slecht! “Eikebakkevies”, zou Kaatje zeggen.

Wat we gaan doen als Vriezekens niet meer bestaat, dat weten wij eigenlijk ook niet zo goed.

Maar ondertussen: waar in Gent kan ik lekkere droge worst vinden? En welke specialiteiten wil je enkel kopen in de gemeente waar ge opgegroeid zijt?

Het is hier een beetje stillekes geweest hé?

Dat komt omdat we een beetje weg waren met oudejaar. In de Ardennen. Waar het ook stormachtig was. Maar we vertoefden er in uitstekend gezelschap en dat maakt altijd alles goed.

En daarna hadden we het druk met babybezoekjes. Mijn loopmaatje van helemaal in het begin, Sofie, is zowaar mama geworden van een prachtig zoontje, Matthias. En dan zagen we nog een mooi meisje, Lisa. En ook een bezoekje van een ander gewezen loopmaatje, Griet, die ik nu zowaar ook overtuigd heb om oorringen te laten schieten, ha!

Enfin, de cadeautjes zijn uitgedeeld, de vakantie zit er bijna op en dan trekken we die loopschoenen nog eens aan. Om hopelijk een heerlijk jaar in te lopen!

Een gelukkig 2012 allemaal!