Ze zegt wel vaker zinvolle dingen, die meter van mijn jongste. Het is ook niet voor niks natuurlijk, dat ze de meter van mijn jongste is.

Als kleine, lokale politica ben je precies al een magneet. Alle wereldproblemen, klein of groot, ze worden allemaal aan je voorgelegd. Mensen klagen steen en been. Alsof ik overal een mening moet over hebben en meer nog, alsof ik overal een pasklaar antwoord moet voor hebben. Niet dus. Ik begrijp dat wel hoor, Mensen worden mondiger met de dag en zeker niet altijd onterecht. Sommige mensen worden zwaar getroffen door de maatregels van de nieuwe regering. Alsof ik het overal mee eens ben, met wat de regering beslist. Omdat ik nu eenmaal lid ben van een partij die in de regering zit. Niet dus. Meestal wel, maar niet altijd.

Maar dan is er een groep mensen die het niet eens is met de maatregelen van die nieuwe regering. Maar die groep mensen neemt het heft in handen, pikt het niet langer, en gaat staken. Meestal zijn dat net die mensen die al het meest te lijden hebben. Voor wie extra besparingen echt niet haalbaar zijn. En dan klaagt iedereen opnieuw steen en been. Want er wordt gestaakt. De treinen rijden niet, er zijn files en de scholen staken.

Ik heb eigenlijk niet veel te klagen: ik ben Vlaams ambtenaar en we brengen het er niet zo bekaaid vanaf. Maar ik ga maandag – voor het eerst in mijn leven – staken. Voor de mensen die willen staken, maar het niet kunnen. Voor de mensen die klagen en zagen, maar niet durven, of die liever in hun luie zetel zitten, want het zal toch allemaal niks helpen.
Maar ik ga vooral staken voor de vele mensen die in armoede leven, die geen biefstuk kunnen kopen als ze dat willen, en die met de nieuwe maatregelen nog meer getroffen worden. Als gemeenteraadslid zie ik ze iedere maand passeren, in het LAC, mensen die moeten kiezen tussen eten voor hun kinderen of hun facturen voor water betalen. Mensen die al die stijgende rekeningen echt niet meer kunnen betalen. Mensen waarvoor nog iets afdoen van hun kleine maandelijkse budget gewoonweg onmogelijk is. Schrijnend.
En ik ga ook staken omdat staken een fundamenteel basisrecht is, iets waarvoor we lang gestreden hebben en waar sommige mensen tegenwoordig blijkbaar aan twijfelen.

Net als i. begrijp ik het, dat niet iedereen kan gaan staken. Het kan niet want het zijn examens. Het kan niet omdat je anders misschien je job verliest. Het kan niet omdat je misschien gewoonweg geen werk hebt. Het kan niet omdat je anders een groep mensen in de steek laat die je nodig hebben. Zelfs dat het niet kan omdat je een deadline te halen hebt. Voor hen ga ik ook staken, omdat ze wel willen, maar niet kunnen.

En als u zegt dat het allemaal toch niets uithaalt, dat kan best zijn. Maar dan kan ik zeggen dat ik het tenminste geprobeerd heb. Dat ik niet zomaar over me heen heb laten lopen. Dat ik niet zomaar in mijn luie zetel ben blijven zitten. Ik word een beetje lastig van dat passief gedoe.

En als u denkt dat ik het zie als een lekker dagje verlof, zet het maar meteen uit uw hoofd. Ik ga om 7 uur wat pikketten gaan versterken. En tegen 15 uur ga ik naar de Vrijdagmarkt en ik neem mijn kinderen mee. Zodat ze vroeg genoeg leren wat solidariteit is. Want daar draait het voor mij namelijk om.

(Deze mens verwoordt het trouwens ook schoon)