Dag 4: Eén week vegetarisch

Ha, week 1 van de vleesloze dagen zit er al op, zie. Ik moet zeggen, het leeft enorm bij de mensen. Overal spreken mensen me er wel op aan. Wensten de mensen me een gelukkige verjaardag met lekkere groententaart. En ik krijg overal goeie, aanmoedigende commentaren. Meestal gevolgd door: “Maar ik zou het niet kunnen”. Tja, dat heb ik ook jarenlang gezegd, en nu probeer ik het toch eens. En na één week heb ik het gevoel dat het me best wel eens zou kunnen lukken.

Ik moet wel vaak het concept nog eens uitleggen. Dat het niet per sé de bedoeling is dat je all the way gaat, zoals ik plan te doen, volledig vlees- en visloos. Dat mensen die één of twee keer per week vlees/vis eten geen losers zijn. Dat je zelfs even goed mag meedoen als je 5 keer per week vlees of vis eet en twee keer niet. Het is gewoon de bedoeling om eens massaal wat te gaan verminderen en zien hoeveel vierkante meter minder ecologische voetafdruk dat oplevert. Meer nog, op zondag kan je zelfs niet aanklikken of je wel of geen vlees of vis gegeten hebt. Persoonlijk vind ik dat een beetje jammer voor de mensen die het volledig willen doen. Of anders, laat mensen hun vleesdag gewoon zelf kiezen, in plaats van die op zondag te zetten. Maar allez.

De eerste dagen had ik vooral schrik voor vlees eten uit gewoonte. Nog eens, niet alsof dat dat een halsmisdaad zou zijn, maar ik wil het wel volledig doen. Veertig dagen leven als een echte vegetariër. Maar dan kom je op een receptie en gaan ze rond met toastjes met vlees en vis. En greep ik daar bijna naar. Gelukkig zijn er meestal nog wel heel wat andere hapjes, waardoor ik echt niet sta te verhongeren. En een paar hapjes minder, mijn lijn kan er misschien toch nog goed bij varen.

Ook krijg ik heel veel vragen naar de vleesvervangers. Of die lekker zijn, en waarom ik die koop. Daarover kan ik verschillende dingen zeggen. Ten eerste, ik koop die al lang. Een groenteburger op zijn tijd, ik vind dat gewoon echt lekker. Die vegetarische nuggets: hmmm, lekker. Ten tweede, ik vind die vleesvervangers ook best fascinerend: braadworst, spekjes, hamblokjes, cordon bleu, ge kunt het zo zot niet bedenken of er bestaat wel een vegetarische variant van. Normaal gezien koop ik die niet, omdat ik denk dat er iets gaat boven een echte braadworst of spekblokjes of hamblokjes, maar nu ik toch volledig vegetarisch eet, kan ik die maar es proberen. En ja, als er een vegetarische entrecôte zou zijn, zou ik die ook durven proberen. Hoewel, ik lust niet eens echte entrecôte. En ten derde, het is niet omdat ik volledig vegetarisch ga, dat ik mijn gamma moet beperken. Het is niet de bedoeling dat ik als een asceet ga leven. Als ik dat kan en wil, waarom zou ik mijn gamma dan net niet uitbreiden?

En dat vind ik misschien nu wel al het leukste: dat ik nu nieuwe dingen probeer, waar ik anders niet aan toe kwam. Ik heb al heerlijke vegetarisch broodbeleg geproefd, dat is echt een verrijking (de vegatartare! de hummus! het broccoli-tofubeleg!). Ik ga overal op zoek, naar nieuwe dingen, lekkere dingen. En het is misschien wel vooral daardoor dat ik nog geen seconde mijn stuksje vlees gemist heb. Dat ik niet jaloers ben op het stuksje vlees van mijn tafelgenoten.

Nog niet zoveel zelf aan koken toegekomen deze week, misschien volgende week meer!

Deze week op het menu:
Dag 1: Sojaballetjes op het werk: heel lekker
Dag 2: Vegetarische lasagne op restaurant. Veel keuze was er voorts niet, maar het was wel lekker.
Dag 3: Spaghetti al limone op restaurant
Dag 4: Vegetarische lasagne met spinazie, champignons en tomaten.
Dag 5: Vegetarische gyros op het werk. Mwoh. Ik denk dat het met tofu was en dat was niet echt top.
Dag 6: Zweedse basilicumballetjes op het werk. Het waren eerder schijfjes, maar zo lekker!

Broodbeleg: tofusalade met broccoli (lekker, met een extra draai van de pepermolen op), vegetarische “schellekes” met tuinkruiden (er zat weinig smaak in), hummus met fijne kruiden (héérlijk) en vegetartare ofte vegetarische préparé: lekker!)

Dag 3: alweer hier

Jaja, vanavond bevond ik me alweer hier. Daardoor kwam ik zelfs veel te laat op de tweede avond van de gemeenteraad.

Mensen die er al geweest zijn, zullen het wel herkennen: een centrale gang van K12 in het UZ in Gent. Mijn mama werd er weer eens geopereerd en dat zal nog niet de laatste keer zijn dit jaar. Maar ik kan jullie melden dat alles goed verlopen is. Ik kwam toe op het moment dat ze terug op haar kamer kwam, strakke timing. En ik vond dat ze er prima uitzag vanavond. Wiew!

Dag 2: Lego-vriendjes

Een leuke vraag in mijn mailbox. Of ik Lego wou gaan testen met Janne. Lego Friends meerbepaald, een nieuwe Lego-reeks speciaal voor meisjes.

Natuurlijk wou ik dat doen. Ik doe dat graag, zulke dingen. Bovendien was het nog leuk voor Janne ook. En was het een leuke moeder-dochter activiteit. Altijd eens plezant om eens wat quality time te besteden aan één kind ook.

Dus wij twee samen naar Brussel. Aangekomen aan de parking herkende ik meteen de roestbruine Multipla van Sandra. Leuk, want Janne kent Anna en Zelie wel, dus had ze meteen al een aanknopingspunt. Een beetje later in het leuke hotel bleek ik nogal wat blogmama’s te herkennen: Griet van Emma en Mona was er. Oontje was er ook. Klavertje 4. Annelyse. Leuk! We kregen een leuk glas bubbels (leuk ja, er zaten blauwe bubbelkes in die zoet smaakten en waarvan ik nog niet precies weet wat het was) en lekkere hapjes (efkes opletten en geen vlees- en vishapjes nemen maar er waren zoete hapjes genoeg).

Leuke setting dus, leuk volk, we konden er aan beginnen. Korte presentatie van het speelgoed. Dat meisjes wel graag bouwen met Lego. Maar dat ze een speciale meisjeslijn gestart zijn omdat meisjes de gewone poppetjes toch te hoekig zouden vinden. Dat ze 6 nieuwe kleuren geïntroduceerd hebben speciaal voor de meisjeslijn, maar dat dat zeker niet 6 tinten roze zijn. Roze zit er tussen, maar ook paars, lime, turquoize en nog een paar kleurtjes. Er zijn 5 meisjes, elk met hun eigen kenmerken en karakter. En er is een hele stad ontwikkeld (Heartlake City!) die bestaat uit een café, een huis, een boomhut, een schoonheidssalon, een dierenkliniek, enz…

interesse4[1]

Daarna mochten de meisjes onbeperkt spelen met het uitgestalde speelgoed. En dat moest je hen geen twee keer zeggen, want ze stonden al van in het begin te popelen om alles uit te testen. Ze mochten nieuwe setjes bouwen, maar dat is nog net iets te vroeg voor een vierjarige, denk ik. Janne speelt wel heel graag met zulke poppekes in een bepaalde setting, heelder toneeltjes speelt ze daarmee. Dus ze was vertrokken.

Zelf vond ik het speelgoed ook echt wel mooi. Heel mooi uitgewerkt allemaal, tot in het kleinste detail, en alles kan aangesloten worden op alles.

Janne_speelt3[1]

Eén kleine opmerking misschien, we konden een duidelijk zitprobleem vaststellen. De meisjespoppekes hebben, euh, geen zittend gat. Ze kunnen -in tegenstelling tot de mannekes – niet vastgeklikt worden. Met liggen hetzelfde probleem. Het zal wel iets vrouwelijks zijn, zeker, niet kunnen stilzitten?

Maar verder: heel leuk speelgoed. Janne kreeg (net als de andere kinderen) een doos mee (de boomhut van Olivia). Maar ik ben zeker dat ze heel blij zou zijn met nog een aantal van die dozen. Het huis bijvoorbeeld. De grootste (en dus wellicht duurste) doos, maar je kunt er ontzettend veel mee doen. Met bbq en grasmaaierke! Of het podium van Andrea, dat zou ook wel iets voor Janne zijn.

Enfin, het was een hele leuke namiddag, met leuk speelgoed. Nog van dat!

Ook heel leuk: ik kwam er een oude schoolvriendin tegen. C., met wie ik vooral de lagere school onveilig gemaakt heb.

Dag 1: 35 jaar met veel linkjes

De reden waarom ik net vandaag begin met mijn 365-projectje is natuurlijk mijn verjaardag. Een beter moment vond ik zo meteen niet.

Het werd een fijne verjaardag, waarvan de feestelijkheden gisteren al begonnen. Eens gaan eten met de bende van altijd, maar dan eens zonder ons opvolgertjes bij. Moeten we gewoon meer doen. We zochten het niet te ver, in de Villa Bardon aan het Sluizeken. Eindelijk eens pasta al limone geproefd, een receptje waar het nichtje van de camping vreed over te spreken is. Ik kon haar geen ongelijk geven eigenlijk. Is zeker iets wat ik thuis ook nog ga klaarmaken. Zo moeilijk is dat dus niet, zo geen vlees eten op restaurant.

Ik kreeg hele leuke cadeautjes, zoals deze mooie hoorn om aan mijn slimme foon te hangen. Ik ben nogal van het multifunctionele type en met een platte gsm lukt dat niet altijd even goed. Nu kan ik weer strijken, afwassen, pampers verversen terwijl ik aan de telefoon hang. Onze Gentse burgervader heeft er ook zo één, zag ik trouwens in “God en klein Pierke”.

Lien phone home

Verder ook een lingeriebon van deze fijne winkel, een Gents kookboek, een batterijoplader, rode tulpen, ticketjes voor deze twee meneren, centjes en een jasje met lampje voor mijn Kindle. Soms ben ik met mijn gat in de goede boter gevallen, ja.

Vandaag kwamen mijn ma en mijn broer met zijn gezin, leutig toch om eens allemaal samen te zijn. Met deze lekkere vegetarische lasagne. Ze hebben geen honger gehad, zo zeiden ze toch. En daarna pannekoeken met die andere vegetarische madam.

Oh, en Buffie heeft werk en Buffie gaat weer meer bloggen, heeft ze beloofd gisteren. En haar meneer startte vandaag terug met lopen. Nu nog met bloggen. Iets wat mijn meneer ook mag doen trouwens. Lopen én bloggen.

Dag 0: een in-gang-schop-projectje

Er was een tijd dat ik elke dag wel iets blogde, of toch bijna. Sedert 2010 is dat precies wat verminderd, ge weet wel, omdat 2010 niet echt mijn jaar was. Alles leek zo futiel en zo onnozel. En het tempo was er wat uitgeschopt.

Ik twijfelde al een tijdje aan een 365-projectje met foto’s, zoals ge ze veel ziet passeren op Facebook. Ik ging dat eigenlijk doen vanaf 1 januari 2012. Maar ik heb er pas op 10 januari voor het eerst terug aan gedacht.

Dus ga ik iets proberen tussen de twee. Laten we de boel wat terug in gang schoppen. Met een 365-projectje. Iedere dag zal ik iets posten hier. Dat kan alleen maar een foto zijn. Maar het kan ook zonder foto zijn. Dat kan iets over de kindjes zijn. Dat kan een recept zijn. Een belevenis. Een boekbeschrijving. Iets onnozels en iets futiels. Een creamaaksel.

Lilith is er al een tijd mee bezig en ze heeft de spelregels al geschreven, dus ik moet dat alvast niet meer doen.

Aangezien het mijn blog en mijn feestje is zijn er wel een paar regeltjes. Zo vind ik dat ik niet per sé elke dag moet zorgen dat er iets gepost is, maar kan ik zoals bij mijn tripreports aan het einde van de week ook zeven posts doen, als ik bijvoorbeeld een week ergens in een grot heb doorgebracht waar geen internetverbinding is. Men weet immers nooit wat het leven in petto heeft.

Ik heb geen lijstjes gemaakt over wat ik allemaal zou kunnen schrijven. Ik ga het gewoon een beetje op me af laten komen. En reken op mijn goeie vriend de smartphone om me te helpen.

Ik ben eigenlijk even benieuwd als u of het gaat lukken. Maar morgen is alvast een mooie dag om er aan te beginnen. Go!

Dagen zonder vlees

Jup, ik doe dus ook mee aan de dagen zonder vlees. En ook zonder vis. In de eerste plaats eigenlijk voor de uitdaging, kan ik het, 40 dagen zonder vlees en vis? Zonder de smaak en de textuur van vlees en vis? Zal ik het missen? Ik zeg vaak dat ik niet zonder zou kunnen, ik wil dat wel eens testen. De talrijke voordelen die het met zich meebrengt zijn mooi meegenomen, uiteraard.

Eigenlijk vind ik van mezelf dat ik niet veel vlees eet, maar ik vervang dat op het werk vaak door vis. Ik eet er ook vaak vegetarisch want dat is vaak erg lekker daar. Maar eerlijk is eerlijk, soms is het ook walgelijk. Ik denk maar aan de vegatarische hutsepot met een zeer vieze vleesvervanger, toch eens op letten wnat dat was om voor altijd te vermijden. Thuis werk ik ook al eens met quorn of vleesvervangertjes. Mijn kinderen vinden dat lekkere vleesjes :-)

Nooit meer vlees eten, dat zie ik echt niet gebeuren. Een barbecue, een goed stukse vlees of vis hier en daar, ik zie me dat echt niet de rest van mijn leven laten. Maar iedere dag zonder vlees is een voordeel, zo zeggen ze. En het is eens goed voor het bewustmakingsproces.

Ik ben van plan om het helemaal mee te spelen. Dus echt géén vlees en géén vis. Als we op restaurant gaan vegetarische dingen bestellen. Zelf op voorhand meedelen dat ik vegetarisch ben. Gisteren deed ik dat voor het eerst want vrijdag gaan we eten bij vrienden. Dat ik vegetarisch ben. Allez toch niet. Maar toch wel, voor 40 dagen dan toch al.

Vandaag is er verjaardagsdrink van het werk en ik heb quiche met spek en prei gemaakt. Gisteren. En ik ga er niet van eten. Zondag heb ik bezoek en dan twijfel ik nog, vegetarisch eten klaarmaken of een deel vegetarisch en een deel vlees. We zien nog wel. Vegetarisch koken voor vleeseters en een hoop kinderen vind ik best nog wel moeilijk. Al is er inspiratie genoeg, op de site, en op Pinterest.

Ik heb me ingelogd bij de site van dagen zonder vlees en ik ga het tellerke bijhouden. Ik ben benieuwd of ik het ga volhouden. Of ik het ga lastig hebben. Of ik me niet slappekes ga voelen (ik denk dat soms). Ge zult het hier lezen. Ik heb alvast wat vegetarische dingen in huis gehaald. En ik ga er nog veel meer uitproberen de komende maand. Het is hét moment bij uitstek om me over mijn angst voor vegetarische produkten te zetten. Gisteren alvast ook vegetarische hamblokjes, spekblokjes en broodbeleg gekocht. Nu nog eens vegetarische preparé vinden.

De man? Die keek een beetje raar. Maar hij is zulke dingen wel gewoon van mij ondertussen. De kinderen? Die eten in de week op school en in de crèche vlees, al is het daar sowieso op donderdag veggiedag. En in het weekend mogen ze vegetarisch mee-eten.

Ik ben eigenlijk zelf vreed benieuwd hoe het gaat lopen. Maar alleszins, i. en ik zijn er van overtuigd dat we er een vreed strak lijf gaan van krijgen. :-)

Vandaag op het menu: sojaballetjes.

En toen was er carnaval

Vorige zaterdag eigenlijk al.

Ik kon iets zelf gemaakt hebben, maar ik maak me er soms ook eens graag gemakkelijk vanaf. En we kochten een lieveheersbeestje en een cheerleaderspakje in den Aldi. Janne heeft gekozen, ja. Volgens haar was ze trouwens K3, in dat kleedje. Veel goedkoper dan de Studio 100-verkleedkledij, overigens. En ik vond het eigenlijk best mooi.

We gingen naar het feestje op school en het was een drukte van jewelste. Dus na een goed uur hielden we het dan ook voor bekeken.

Maar niet voor Janneke Sientje wegwijs had gemaakt in de school. Schattig, toch?

Sientje deed gretig mee aan het carnaval op school. Zelf was ze niet verkleed, maar ze blonk wel uiterst schattig in het seventies broekpakje dat ze van haar meter kreeg.

In de crèche deden ze een weekje later carnaval. Ze gaan dan kijken naar de carnavalstoet die er passeert. Sien werd een tijgertje en van haar werd er een uiterst schattige foto genomen:

Sientje, de stoere tijger.

Ach, ik zal nooit een carnavalsmens worden. Mezelf verkleden vind ik al helemaal niet leuk. Maar voor heel eventjes is het wel leuk!

De weekenddoden, gruwelijk dichtbij

Iedere maandag ziet ge ze wel in uw krant staan: de weekenddoden. Soms eens 5, soms eens 10. Maar er zijn er altijd. Soms wordt dat samengevat in korte stukjes, soms wordt er al eens een langer stuk aan gewijd. Iedere keer besef ik dat, dat het gaat om zonen van, dochters van, broers van, zussen van, vrienden van. En ik ben me er van bewust wat voor immens leed dat allemaal met zich meebrengt. Iedere keer besef ik, dat we deze keer misschien weer geluk hebben dat er niemand bij staat die we kennen. Of dat we er de volgende keer zelf kunnen tussen staan.

Deze week was het anders. Twee jongeren, gestorven op de pechstrook. Een stom ongeval, waar een geel fluohesje niks aan zou veranderen. Op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Twee jongeren uit Lendelede, of het dorp waar mijn schoonfamilie woont. Eén van de jongens heb ik wel eens gezien en zijn ouders gaven een cadeautje mee voor de geboorte van Janne en Sien. Anders is het voor Robbe en Liese, mijn schoonbroer en zusje, die er in één klap twee vrienden mee verloren. Voor de zoon van vrienden van ons, die zijn verjaardag vierde, het feestje waar de jongens naar toe reden. Voor de vader van die jongen, die zijn zoon ging ophalen en tegen dat hij aankwam waren ze er niet meer… Dan besef je nog meer wat een immens drama dat is, wat een leed. Ik wens de familie en vrienden van Willem en Lucas dan ook veel sterkte toe. En ik weet ook niet hoe ze dit moeten te boven komen, eerlijk gezegd.

Zoveel weekendongevallen… iedereen moet er al mee te maken gehad hebben. Het was hier ook niet de eerste keer. Bijna 19 jaar geleden verloor ik al eens een neef in een weekendongeval. Tragisch ook.

Sommige ongevallen zijn misschien te vermijden, maar soms is het toch ook allemaal brute pech, toch? De tol van onze mobiliteit? Alleszins… Peter en ik werden er heel erg stil van. En we beseften weer dat we moeten genieten van ieder mooi moment dat er is. Want plots kan het allemaal gedaan zijn.

Woorden uit het verleden

Onlangs zocht ik eens op mails die ik van mijn pa gekregen heb. Mijn pa had een emailadres, maar het was geen veelmailer, eigenlijk. Dus veel vond ik niet, behalve hier en daar een reactie op mijn blog. Ook best raar, eigenlijk.

En dan vond ik dit mailtje:

Vandaag ben ik met onze furie naar zee geweest. Stopplaats : Heist. Even door de bosjes gewandeld om daarna op het strand te wandelen. Heerlijk weertje, met onze voetjes in het water gewandeld tot aan de Lippenslaan en terug. Zalig was dat, doch er waren momenten dat het op gevaar van eigen leven was. Mochten Marjan en Lien dezelfde reacties gehad hebben, dan had ik ze gewoonweg in het water gegooid. Voor de rest een mooie namiddag.

Jullie pa

(16/09/06)

Misschien vinden jullie dit een vreemd mailtje. Maar het is gelijk het is: mijn zus was niet altijd een doetje (al was ze op andere momenten weer de grootste knuffelaar). En mijn pa, die zei het altijd zoals het was. Maar zo goed als ieder weekend trok mijn pa er op uit voor een lange wandeling met mijn zus. Door Eeklo, aan zee, gelijk waar, weg waren ze. Mijn pa eerst, mijn zus steevast een paar meter achter hem. En dan gingen ze samen iets drinken.

Mijn pa was een gebroken man, na de dood van zijn oudste dochter. Het is nooit meer goed gekomen met hem. Als dat al kan natuurlijk, na de dood van uw kind.

Ik vond dit een heel aandoenlijk mailtje. Ik lag enerzijds dubbel van het lachen, omdat ik het zo typerend vond, voor mijn pa, voor mijn zus, voor de situatie. Maar anderzijds zo hartverscheurend, om te weten dat ze er nu beiden niet meer zijn. Heel vreemd, om zijn woorden nu te herlezen.

Twee jaar, dat verdient een feestje

Er was een verjaardagsfeestje voor Sien. Allez, er waren er eigenlijk twee, maar door allerlei redenen werd het tweede feestje geannuleerd. Edoch, dat mocht de pret niet bederven. De meter en de peter waren er, met kindjes en met leuke cadeautjes. Waarvoor nogmaals dank.

2012-02-12_10

Er werden quichen gegeten à volonté. Serieus, ik kan het nog ver schoppen als quichenbakker, zeg ik geheel onbescheiden. Twee tradionele, prei-spek en zalm-broccoli en twee alternatieve, savooikool met gerookte worst en de Gentse quiche, maar die had ik al eens meegegeven. Hmmm, lekker.

En dan was er het taartmoment, met niet zelfgebakken taart. Niemand kan tippen aan de taarten van de Tartes Francoises, ik onderneem zelfs geen poging meer. Nen mens kan niet alles kunnen hé. En daarbij, ik had het kleedje en het jurkje al zelfgemaakt. OK, ik had ook gewoon gekochte pannenkoeken meegegeven naar de crèche op haar verjaardag, ik kan niet altijd een supermoeder zijn, nietwaar?

2012-02-12_16

Iedereen moest komen helpen blazen want het waren fopkaarsen, haha!
2012-02-12_28

Twee jaar, dat is eigenlijk een cruciaal jaar hé, voor kindjes. Op de planning voor Sientje voor dit jaar

  • Geen fles meer mee in bed. Sjjt, niet zeggen aan Kind en Gezin. (check)
  • Slapen in een groot bed: heeft ze al één keer gedaan, meer per toeval. Maar voorlopig verkiest ze haar kleine bedje. Toch graag tegen de zomervakantie want weet ge wel hoeveel plaats er in de koffer vrijkomt als ik geen babybedje meer mee moet nemen op reis?
  • * Zindelijk worden: ze zegt al heel veel “pipi op potje”, maar als ik de daad bij het woord voeg, blijft dat zonder gevolg. Van de zomer ne keer.
  • * Naar school gaan: 3 september. Maar volgens mij wil ze nu al gaan.
  • Tuut afgeven aan de Sint. Op 6 december.

Best veel hé, eigenlijk?