Eventjes een beetje inhalen zie. De wifi in Venetië was te beperkt om me er toe te staan postjes te schrijven.

Ook al is er geen uurverschil met Venetië, ik had toch twee keer het gevoel om met een jetlag te maken te hebben. Bij aankomst kwam dat door het beperkte aantal uur dat we geslapen hadden: twee uur. Na een gezellige avond in ons “hotel bij de luchthaven” bleek de matras toch iets, euh, te beperkt om ons een uitgeruste nacht te bezorgen. Wat ervoor zorgde dat we de eerste avond in Venetië al om 21 uur in ons bed zaten voor een verkwikkende nachtrust van 12 uurtjes. Hoe komt het trouwens dat wallen na 12 uur slaap groter zijn dan na 2 uur slaap? Alleszins, een cursus wallen wegschminken is van doen want hier had ik het geprobeerd met zeer beperkt effect dus.

In het terugkeren was het een serieuze vertraging die ons parten speelde. In plaats van om 21.30 uur steeg ons vliegtuigje pas om 1 uur op. Waardoor we dus voor het nodige nachtlawaai zorgden door om 2.40 uur te landen in Zaventem, sorry daarvoor.

Maar voor de rest, Venetië is een prachtige stad waar we niet op uitgekeken geraakte. En mijn man niet op uit gefotografeerd geraakte.

We hebben ons kinderkes gemist, ja, maar toch hebben we geen enkele keer gebeld. Als ik hen zou horen, zou dat het gemis alleen maar groter maken. Bovendien weet ik dat die dan heel druk aan het spelen zijn, daar bij mijn broer. En dan hebben ze geen tijd voor gesprekken met de mama en de papa.

In Venetië heb ik ook de Hongerspelen trilogie uitgelezen. Waar ik nogal laaiend enthousiast was over het eerste boek (vijf sterren) ging mijn gevoel daarover nogal sterk achteruit tijdens boek twee en drie (respectievelijk 3 en 2 sterren). Het ging gelijk helemaal de kant uit dat ik wou met die boeken.

Oh, en zoals steeds was ik wel iets vergeten. Deze keer waren het onderbroeken voor mij. Al een geluk dat ze dat daar ook verkopen.

Later meer. Verslagje, foto’s en nog een paar andere bedenkingen.

Janne volgt kleuterdans op woensdagmiddag met haar vriendinnen Blanche en Aphrodite en haar vriendje Sepp. Maar het leek me wel leuk om ook eens de peuterdans te doen met Sientje.

Dat mag vanaf twee jaar, dus het kind was amper twee en ik had ze al ingeschreven voor de lessenreeks. Het zijn maar 5 lessen maar het is met jezelf als begeleider. Leek me leuk om eens te doen.

En dat is het ook wel. Juf Katrijn is enthousiast, doet vanalles voor en de kindjes en de mama’s mogen dat nadoen. Eerst wordt er “gewassen”: het hele lichaam ondergaat een grondige schrobbeurt. Daarna wordt er gedanst. Het is te zeggen: treintjes vormen, een olifant nadoen, voetjes dansen. Of met moussen buizen gespeeld. Heel leuk allemaal.

Sientje was misschien nog net iets te jong. Of ook, ge moogt er ook niet te veel van verwachten. Soms vinden ze het gewoon leuker en fascinerender om te kijken. Geeft niet, als ze zich maar amuseren, dat is de boodschap.

Op het einde van de les werd er meestal sleetje gedaan. En daar was Sien eigenlijk gewoon niet af te krijgen. Moet ik thuis meer doen, kwestie van mijn vloeren schoon te houden ook.

Ik ging met Janne Birckenstockjes kopen, zo voor van de zomer, handig. Maar toen bleek de winkel op de Groentenmarkt dicht op woensdag. En toen ging ik naar Boonants rijden in de Nederkouter want daar hebben ze Birckenstocks én kinderschoenen, dus misschien ook wel Birckenstocks voor kindertjes. Maar toen moest ik aan de Aap Noot Mies passeren en dacht ik, laten we even kijken. En voor we het wisten hadden we deze sandaaltjes mee naar huis.

Janne, die trouwens zelf gele sandaaltjes wou. Ik had gevreesd voor roze. Maar ze heeft nog altijd een voorkeur voor gele schoenen, blijkbaar. En blij dat ze er mee is. “Het is met blinkerrrrtjes, mama!” Het was de eerste keer dat ze géén scène maakte in de schoenenwinkel. We gaan er op vooruit, wiew!

Bon. Toen viel me plots op dat haar frou frou nu toch wel héél erg lang was. Omdat onze vaste kapster L. die aan huis komt het heden ten dage nogal drukjes heeft, besloot ik zomaar op den bots naar de kapper te gaan. Zonder toestemming van de wederhelft dan nog wel. Ge moet weten, de wederhelft wil het haar van zijn dochters liefst zo lang mogelijk houden. Daar mag bij voorkeur NIET aan geknipt worden. Maar dat moet natuurlijk wel. En zo ging Janne voor het eerst in haar leven naar een échte kapper. Waar ik zomaar eventjes tussen mocht, zo vriendelijk zeg. Ik had eigenlijk geen betere kapper kunnen treffen.

Ze was erg flink trouwens, Janne, daar bij de kapper. Als ik thuis ook nog maar de borstel boven haal, begint ze al te bleiten dat het pijn doet. Daar mocht de kapper gewoon borstelen en kammen. En hij deed een heel stuk van haar lange lokken. Het komt nog tot halverwege haar rug, dus geen paniek bij de dochter en de echtgenoot. En het ziet er een stuk gezonder uit. Een foto van na de kapbeurt is er nog niet.

En toen herkende ik de borstel. Zo’n borstel hadden wij thuis ook altijd! Zo’n goeie! Nooit meer gezien! Nooit meer zo’n goeie borstel gehad ook! De kapper zei me dat dat een Mason Pearson was. En dat dat de Rolls Royce onder de borstels is. En dat dat zeker 50 euro voor een borstel is. Kon me niet schelen, er stond meteen één op mijn verlanglijstje.

En toen kwam ik thuis en googl’de ik Mason Pearson en zag ik dat het gemakkelijk 100 euro is voor zo’n borstel. Ahum. Ik schrap het voorlopig van mijn verlanglijstje. Al zie ik er hier wel staan van 50 euro. Hum. Toch eens uitzoeken.

Vijf weken zonder vlees al. Tijd om al eens een balans op te maken.

Ik mag stellen dat ik een kilo of twee ben afgevallen door het vegetarisch dieet. Pas op, niet iedereen heeft zoveel geluk, sommige mensen hebben de neiging om meer kaas te gaan eten. En ik eet niet echt meer kaas dan anders. Ik eet massa’s groenten, veel meer dan anders, dus ik kan wel stellen dat ik veel gezonder eet.

Ik probeer ook veel meer nieuwe dingen uit. Zo heb ik geleerd dat koken met noten heerlijk is. Eerder al de ovenschotel met broccoli, champignons en spinazie. En gisteren maakte ik de rigatone met walnoten, mascarpone en chili van Photo-copy. Om duimen en vingers bij af te likken! Ik heb nog geen vegetarische kookboeken, maar ik stel voor dat zij er eentje maakt. Ik koop em direct. Maar bij deze mag u me gerust uw suggesties geven voor vegetarische kookboeken.

De vleesvervangers: ik heb er veel geprobeerd, maar niet zo heel veel lekker bevonden. Deze week vegetarische hamblokjes gebruikt in de macaroni, maar we moeten eerlijk zijn, het was niet bijster lekker. Ik ga het op groentenburgers en die nuggets houden, denk ik.

Ik had niet gedacht dat ik het ging kunnen, zo zonder vlees en vis. Maar het is veel gemakkelijker dan ik dacht. Soms is het eens moeilijk, maar meestal valt het heel goed mee. Ik had gedacht dat ik veel meer zin ging hebben in vlees. Maar eigenlijk is er bitter weinig vlees en vis dat ik mis. Alles met gehakt, dat wel ja: gehaktbroodje, balletjes gehakt, worst, ik zie ‘t me echt niet de rest van mijn leven zonder doen. Maar kip heb ik helemaal niet gemist. Net zo min als biefstuk, stoofvlees, lam, … allemaal niet gemist. Daarom ga ik daarna proberen om verder zo weinig mogelijk vlees te eten. Af en toe eens wat gehakt dan… en een spekblokje, want dat is ook echt lekker.

Die Dagen zonder vlees, ik vind dat dus een zeer geslaagd initiatief. Het zet je aan om het eens te proberen, deels of volledig. Het zet je aan om te experimenteren. Om eens na te denken over je eetgewoonten. Om te zien dat het ook anders kan, en daarom niet minder lekker.

Het gaat begot zeer raar doen om weer een stukske vlees te eten.

Deze week gegeten:
Dag 22: Vegetarisch gevuld ding met peultjes en gebakken patatjes: lekker!
Dag 23: Vegetarische wok met rijst op het werk: heerlijk!
Dag 24: Kikkererwtenballekes op het werk, lekker
Dag 25: Bloemkooltaart
Dag 26: Macaroni met kaas en nephesp
Dag 27: Rijst met champignons. De tofuschijf was niet te vreten.
Dag 28: Rigatone met mascarpone, walnoten en chili

Beleg bij de boterham: niets nieuws geprobeerd, maar deze hummus met rode bieten staat nog op mijn lijstje voor de komende weken.

Foto: Photo-copy

De wederhelft en ik, wij zijn stadsmensjes wij, dat wisten jullie al. We wonen het liefst van al in het centrum van de stad en ook als we op reis gaan begeven we ons liefst van al naar de stad. Vroeger deden we dat samen, vreed op ons gemak, ons eigen gezapige tempo. Manlief trok foto’s, met honderden tegelijk. Ik bestudeerde de hele reisgids uit en las ondertussen een boekje.

Met kinderen zijn onze reizen wat anders: meestal gaan we samen met andere gezinnen naar een huis met een zwembad. In een mooie regio, dat we toch wat uitstappen kunnen doen. Heel geestig ook, daar niet van. Maar we hebben gezworen om af en toe nog eens een citytrip te doen samen. Omdat dat zo leuk is.

Na Janne zijn we zo eens naar Parijs geweest. En dit weekend is het weer zover: we gaan met zijn tweetjes voor vier dagen naar Venetië. Ik was er ooit, toen ik 18 was, op schoolreis. Peter was er nog nooit.

En terwijl ik licht zenuwachtig word over de gehele praktische planning (kinders logeren op verschillende plaatsen en dan heb ik nog niet aan mijn eigen bagage gedacht én vier dagen mijn kindjes niet zien, ga ik dat wel overleven?) mogen jullie al jullie tips en interessante adresjes hieronder neerpennen. Waarvoor dank.

Ik was nog maar goed uit mijn bed gedonderd en ik dacht dat mijn oogskens nog niet goed open waren toen ik aan het station kwam, want ik zag allemaal onderbroeken aan de fietsen hangen. Dat moest ik met u delen, dacht ik, en ik nam meteen onderstaande foto. Ik ging later wel uitvissen waar dit om ging.

Niet zo heel veel later kwam een meiske achter mij gelopen. Of ik een toestemmingsformulier wou ondertekenen want het was voor een reclamespot van Axe en ze hadden mij gefilmd. Ik heb ze toestemming gegeven, maar alleen als ik er flatterend opsta. En volgens mij ben ik ‘s morgen als ik foto’s aan het nemen ben niet zo schone.

Rap een krabbel gezet want ik moest natuurlijk zien dat ik mee was met de ruiltrein. Ik had nu speciaal mijn kleerkast uitgemest daarvoor. Hup naar de swischingwagon. Meteen viel mijn oog op een geel giletke, zo’n schoon geel, en zo gecentreerd en zo’n driekwartsmouwke, serieus dat was nét wat ik nog nodig had voor de zomer!

Dit blauwzwarte kleedje vond ik ook errug mooi en ik dacht dat het te klein ging zijn, maar het is enorm elastisch, jeej! Wel eens zien hoe het me staat zonder ander kleedje onder. De pasfaciliteiten waren niet zo ideaal.

Tot slot nog dit blauw ritsvestje. Ik draag dat graag, zo voor thuis. En het is zo’n zachtje. Nieuw, nooit gedragen, aldus de voormalige eigenares.

Dat is dus iets wat ik trouwens nooit meemaak, dat ik iets koop om vervolgens niet te dragen. Ik denk zo hard na over mijn aankopen dat ze eigenlijk maar zelden verloren geld zijn. Zelf zag ik een rood kleedje en een giletke van mij ook verhuizen richting goeie handen. En ondertussen gaven mijn collega Annelies Storms en ik nog een interview voor “De Madammen”. Geen idee of het uitgezonden is trouwens.

De boeken zijn niet meer geruild geraakt, ik vond mijn goesting niet. En ik heb dan ook een Kindle natuurlijk. Bon, van al de commotie op mijn poep gaan zitten en zoef, we waren al in Brussel. Nog nooit zo rap in Brussel geweest.

Op de middag was er dan nog een fotoshoot van ons loopclubke, voor het personeelsboekske. Al die media-aandacht op één dag, het leek bijna op de hoogdagen uit mijn campagne! :-)

De dag dat ik toch nog naar het Stoffenspektakel in Kortrijk vertrok. Na wat getwijfel. En daar aan het eerste kraam al meteen bekend volk tegenkwam.

De dag waarop ik besloot Janne mee te nemen naar het Stoffenspektakel. Om haar zelf haar goedkeuring te laten geven over de stoffen, na eerdere stoffenperikelen. Het kind vond dat vreed leutig, tot aan het derde kraam ongeveer. Maar bon, mits wat omkoping met chips hielden we het toch lang genoeg uit om de nodige stofkes bijeen te zoeken. Ze mocht één stofje helemaal zelf kiezen en het werd dit. Tegen het barbieroze met hartjes had ik al mijn veto gesteld, maar dit vond ik best OK.

Ook wel de dag waarop Janne haar vriendinnetje R. nog eens zag, haar ex-schoolvriendinnetje. Ze moesten elkaar de eerste vijf minuutjes een beetje besnuffelen precies, maar kwamen daarna weer schoon overeen. Het was een aangename middag in het park aan de speeltuin.

De dag waarop Sientje na een klein uurtje wakker werd met pijn aan de oortjes en zielig, en heel de tijd “pijn” zei en wenen en hangerig. En naar haar nekje greep en haar hoofd niet meer kon bewegen. Ik ben totaal niet van het type overbezorgde mama maar mijn moeke heeft altijd gewaarschuwd voor nekpijn (kan wijzen op hersenvliesontsteking) dus toen ging ik toch lichtekes in alarmmodus en trokken we dus toch maar naar de dokter van wacht. Die me kon geruststellen. Waarop Sientje bij thuiskomst het bezoek ei zo na volledig onderkotste. Mja, ze slaapt precies toch goed nu, de Nurofen staat klaar voor vannacht.

Schone woorden van haar meter, trouwens.

Alweer een dag waarop ik leerde dat sommige nepvlezekes echt niet altijd lekker zijn. De macaroni met kaas en nephesp was te vreten, maar meer kunnen we daar niet van zeggen. Ik denk dat ik het op groenteburgers en nuggets ga houden vanaf nu. Oftewel ligt het aan dat merk van producten, dat kan ook.

De dag waarop ik koppig toch nog dat rokske maakte dat ik wou afhebben, dat Janne met een rokje in haar gekozen stofje naar school kan gaan.

Hopelijk past het nu. Vorige keer wel maar, euh, toen was het in tricot en nu niet. Spannend :-)

Gisteren nog maar een vaag idee, vandaag al in onze keuken. Dankzij uw massale enthousiaste reacties!

En we zijn gelijk al heel content van onze aankoop. Manlief en de kindertjes drinken heel graag prikkewater en volgens ons hebben we over een maand of drie onze investering al terugverdiend. Om nog niet te spreken over de PMD zak die twee keer zo lang zal kunnen meegaan.

Ook een paar smaakjes gekocht en de tonic is naar het schijnt heel lekker, maar ik lust dat niet.

Verder krijgt u vandaag nog deze foto mee. De garageverkoop. Heel veel volk is er niet geweest, maar we hebben alledrie behoorlijk kunnen verkopen. Ik ben blij dat er een deel van mijn gerief weg is.

En ik heb maar een paar dingen in de plaats gekocht: een kleedje van i. en drie paar oorringen van Lynn. Jeej! En hé, het was eigenlijk vreed geestig!

Ik drink meestal water, veel water. Of koffie. Of wijn, als de gelegenheid zich voordoet. Frisdrank eerder uitzonderlijk. En ik drink water van de kraan. Vroeger kocht ik kleine halve litertjes en hervulde die flesjes opnieuw en opnieuw tot ze vunzig waren of tot ze kapot waren. Maar vorig jaar kocht ik me dit flesje. Superaankoop.

Het is schoon, het is stevig, het sluit goed. Tupperware, maar ze hebben dat ook van andere merken. Bij Kudzu bijvoorbeeld.

Ik drink al jaren water van de kraan. Ik sta daar niet meer bij stil eigenlijk. Integendeel, ik vind dat gek dat mensen zich blauw betalen aan flessenwater (1 liter flessenwater is gelijk aan 1000 liter kraantjeswater, hoorde ik onlangs nog). En ik vind het gek dat mensen zich daar een hernia aan tillen terwijl je het gewoon uit de kraan kan laten komen. Zeker als je dan nog weet dat kraantjeswater het meest gecontroleerde water is. Ja, meer dan flessenwater ja. En dan hebben we het nog niet over het vervuilend effect van al die flessen. Zottekes.

En toch… drinken de meeste mensen water van de kraan. Omwille van de smaak, zeggen ze dan. Da’s even omschakelen en met een beetje water in een kan te laten staan of wat citroendruppels (of zo van die dingen die een smaakske geven aan water, grenadine, ge hebt daar ook suikervrije varianten in).

En zelfs op de vergaderingen met TMVW Waterlink zie ik iedereen naar bruisend water grijpen en maar weinigen naar de kan water op tafel. En moet ik daar al eens wat mensen overtuigen.

Alleen. Ik drink ook wel graag spuitwater (hier ten huize is dat prikkewater). Dat komt wel uit flessen. Ge hebt zo wel van die dingen zeker die spuitwater maken van uw kraantjeswater? Werkt dat? Toch es bekijken. Iemand ervaringen mee?

Oké, niet veel inspiratie vandaag dat kan al eens, hé.

Dus wil ik u er nog eens aan herinneren dat het hier overmorgen garageverkoop is. Serieus, er wordt niet alleen een hoop verkocht, het gaat hier ook gezellig zijn. Met wat geluk kan uw kind zelfs een schoon acrylschilderijke maken terwijl gij gezellig keurt en kiest!

En al wat zaterdag niet verkocht is, moet ik maandagmorgen meenemen. Want dan is er ruilhandel op de leukste trein van het land. Serieus, als ge maandag naar Brussel moet, zeker langs Dampoort komen! Met de vriendjes van de 5-voor-8!

Hopelijk kan ik met de opbrengst van de garageverkoop mijn paar extra (en vooral blauwe) loopschoenen kopen, dan moet ik niet meer zo zeulen met mijn schoenen van Gent naar Brussel en terug. Of een paar nieuwe nylons want dan moet ik niet meer zo naar mijn werk.

Nylons en velcro van kinderjaskes, geen goeie combinatie.