Dag 64: Loopdipje

Begonnen als een lopersblogje, maar nu in een complete lopersdip.

Excuses heb ik eigenlijk niet echt. Het slechte weer, ja. Als je al in een lopersdip zit, werkt dat niet echt motiverend.

De stadsloop van Gent komt er aan en zelfs daarvoor krijg ik me niet opgeladen. Terwijl dat vorig jaar net de aanzet was tot noeste trainingsarbeid, waardoor ik nog eens tien kilometer kon lopen in minder dan een uur. Als ik al meedoe dit jaar zal het voor een tijd onder de 70 minuten zijn, vrees ik. En het ergst van al, een hele hoop vriendjes lijken niet mee te doen aan de tien kilometer van Gent. Iedereen heeft precies wel een lentefeest of een communiefeest. Weeral niet goed voor mijn motivatie. Altijd leuker als er veel volk is die je kent op de stadsloop. Eén van de nichtjes ging meelopen, maar ze is precies al geblesseerd, dus dat komt misschien ook niet goed.

Daarna is er ook nog de Midzomernachtrun, tegen dan moet het toch echt beter zijn hoor.

Mijn statistieken voor dit jaar:
Januari: 42,3 km, februari 39,3km, maart maar 26,3 km meer en in april was het helemaal dramatisch met amper 12,4 km. Vier trainingen. Triestig hé. Zet dat naast haar 136 km voor de maand april… Dat is meer dan ik in heel 2012… Pfff!

Enfin, het moet beter. Ik zie al uit naar mijn loopclubje volgend jaar, goed voor de motivatie. Ondertussen mogen jullie me hier wat motivatie geven :-)

Dag 63: Dubbele verjaardag

Mijn blogje is jarig! Op 29 april 2004 schreef ik mijn eerste blogberichtje. Dat is dus al 8 jaar, toch straf hé. Twee jaar ervoor had ik kortstondig ook even een blog, over stoppen met roken. Maar dat was al snel erg saai en daar ben ik dan maar mee gestopt. Met roken en met bloggen erover.

29 april is ook de dag dat mijn zus jarig was. Vandaag zou ze 38 jaar geworden zijn. Speciaal voor haar één van haar lievelingsnummers!

Dag 62: Veritas en haar geheime getrouwheidskaart

Veritas, niet iedereen is zo voor die winkel. Edoch, ik wel. Het meeste wat ik nodig heb om mijn creatieve uitspattingen te beleven en vooral: het is vlakbij de school van Janne, ik spring er dus vaak eens rappekes binnen.

Maar, ik heb iets ontdekt wat de meeste mensen niet weten. Waar ze precies niet mee te koop lopen. En wat ik dus met u wil delen.

Ze hebben een soort klantenkaart. Het is te zeggen: iedere keer als je een aankoop doet, moet je een spaarstempel op je kasticket laten zetten. Dat moet je vervolgens zorgvuldig bijhouden. Als je binnen het jaar voor 200 euro gekocht hebt, krijg je een waardebon van 10% op je reeds gespaarde ticketjes (in de vorm van een aankoopbon). Vervolgens krijg je een kortingskaart waar je het komende jaar onmiddellijk 10% korting krijgt. Maar, je moet wel weer ticketjes sparen (met spaarstempel) want anders krijg je het jaar erna geen kortingskaart meer.

Het is een vreed omslachtig systeem, me dunkt. Want ik doe er vaak erg kleine aankopen, van minder dan 5 euro. Maar leg ze allemaal samen en je komt al snel aan 200 euro. Of ge kunt iemand laten meesparen. Dus briefjes sparen. Tot ze een beter systeem bedenken. Volgens de verkoopsters spreken ze daar al 15 jaar van, maar komt het er niet van. Het is waarschijnlijk ook omdat het zo erg omslachtig is en zo lastig om uit te leggen dat bijna niemand van die getrouwheidskaart weet. Ik heb het ook maar eens toevallig ontdekt.

Voilà. Bij deze. Het is alweer graag gedaan.

Dag 61: Nen trouw

Altijd nen coole foto gevonden. Zo braaf dat wij waren.

Untitled

Dat kleine meisje in het wit, dat is mijn nichtje. Eén van de vele nichtjes, allez. En ze trouwt vandaag!
Proficiat, K&F!

Dag 60: Vragen van de dag

De ene al wat serieuzer dan de andere.

Ik ben er onlangs achter gekomen dat Hollanders op een Qwerty-toetsenbord typen. En wij dus op Azerty. Allez, ik had gedacht dat dat per taalgroep was. Hoe is dat zo gekomen? Het merendeel van de wereld tikt op Qwerty, het zou toch veel gemakkelijker zijn als wij ook op Qwuerty zouden tikken?

En verder: als een kieken een ei legt, is dat dan precies een beetje alsof zij elke dag moet bevallen? Want een kieken dat een ei legt, dat maakt ook veel lawaai hé. En zo ja: hebben die beestjes dan geen recht op -ik zeg maar wat – epidurale of een onderwaterbevalling? Gaia?

Ik moet toch aan alles denken hé.

Dag 59: Ik wil een soapblog!

Ooit heb ik anoniem geblogd. Twee maanden of zo denk ik, toen kon ik het niet langer verzwijgen aan mijn omgeving. Niet dat het moest uitkomen, gewoon omdat ik geen zin meer had om het te verzwijgen. Ik zag er het nut niet van in.

Ik snap dat wel, dat anoniem bloggen. Niet iedereen heeft zin dat heel zijn (werk)omgeving zijn blog leest. Dat kan soms niet, in bepaalde omstandigheden. Maar anonieme bloggers neem ik meer dan de andere blogs met een korreltje zout. Geen enkele blog laat het leven van iemand volledig zien (ha neen, hier ook niet neen). Maar anoniem, dat kan gelijk welke zot(tin) zijn die dingen schrijft die niet kloppen, dingen steelt. Ge moet u daar van bewust zijn. Als een blogger echt compleet anoniem is, en werkelijk niemand anders kent hem/haar, let dan maar extra op. Een anonieme blogger die linken heeft met iemand anders, da’s alweer een heel stuk beter. Zo weet iedereen nu stilaan wel dat ik Licht in de duisternis ken. Die is echt hoor, met echt haar en echte armen en benen en zo, alles erop en eraan. En morgen ga ik eens testen of de mevrouw achter deze blog wel echt is. Ik heb een flauw vermoeden van wel en anders moet ik alleen de trein naar huis nemen. :-)

Het verhaal bij Ilse, da’s natuurlijk wat anders, da’s echt vies. Die had dan geen blog, maar een valse identiteit op een forum en Facebook. Haar ongeboren kind heette trouwens Jip, dus ik sluit niet uit dat ze hier ook één en ander gepikt heeft, maar dat valt niet meer te bewijzen.

Neen, geef mij dan maar Annava. Die schreef tenminste leuk. Altijd vreed gelachen met haar schrijfsels. Die had een ongebreidelde fantasie. Die pikte niets, geen foto’s, geen teksten. Die had nog goeie opvoedingstips en al. Ok, voor fictieve kinderen, maar toch. Ja, ik was altijd blij als Annava nog es iets geschreven had. Enfin, weet iedereen nu inmiddels dat Annava niet echt is? Ik was één van de weinige ingewijden die een mail kreeg van haar, om dat te melden. Want we mailden wel eens, samen zwanger en al. Maar ik was niet echt gekwetst door haar fantasiebestaan. Ik vroeg, en vraag me nog steeds af, wat er precies van aan is, van wat ze in haar mail geschreven heeft, dat wel. Maar ik hecht me nog niet aan personen die ik niet in real life ken. Pas op,: een heel aantal van mijn goeie vrienden heb ik leren kennen via internet, maar de band is er pas gekomen nadat ik ze in het echt besnuffeld had.

Maar van mij mag Annava gerust terugkomen en een beetje verder schrijven. Nu we toch weten dat het fantasie is, kan ze nog wat verder gaan. Serieus, een soap, maar dan in blogvorm. Dat is nu pas ne keer een goed idee zie. Ideaal toch voor scenaristen, boekenschrijvers en zo? Ik zou dat echt wel wijs vinden zie. Iemand?

Dag 58: Ploetermoederke

Het was weer eens vreselijk weer vandaag. Het kan best zijn dat u de regenbuien hebt kunnen ontlopen vandaag, maar ik niet. Ik kreeg ze werkelijk allemaal over mijn hoofd. Grmpf.

En dat is dan vooral vloeken als ik de kindertjes moet ophalen. Eerst Janne ophalen, en dan naar de crèche. Dat is twee keer stoppen, Janne uit de fietskar halen, ze er terug insteken, allemaal in de gietende regen. En die kindertjes van mij, die vonden de regen precies nog leuk ook. Dansen in de regen, springen in de plassen. Leutig, dat wel.

En zeggen dat er een crèche is aan de school, het is te zeggen, vanaf 18 maanden. Maar we hadden het onszelf dus gemakkelijker kunnen maken. Wat we niet gedaan hebben.

Het is nog tot en met augustus dubbel draaien: eentje op school, eentje in de crèche. Om zes uur ben ik in het station, op een half uur tijd moet ik twee kindjes afhalen, we zijn dus pas om half zeven thuis. Ik moet altijd luisteren naar mensen die hun kinderen om zeven in bed kunnen steken, dat zou hier echt niet lukken (laat staan dat ze het zouden willen).

Maar vanaf september mag Sientje ook naar school. Ik zie daar naar uit want ik weet dat Sientje het daar geweldig zal vinden. Ze gaat ogen tekort komen.

Maar hoe dichter het komt, hoe meer die knoop in mijn buik zich lijkt aan te spannen. Geen crèche meer. Die lieve verzorgsters daar. Ze zien ons kinders zo graag. Ik mag er niet aan denken dat ik daar niet meer dagelijks ga komen. Voor mijn korte klapkes, mijn kleine verzuchtingen. Waar ze me altijd een hart onder de riem steken. En vooral waar ze mijn kindertjes in de watten leggen als waren het prinseskes.

Als ik daar nu aan denk, krijg ik het nu al moeilijk. Dus niet omwille van het naar school gaan, wel omwille van het afscheid van de crèche. Slik. Laat mij nog maar wat ploeteren door de regen.

Dag 57: Twee weken met vlees

Ik krijg geregeld de vraag, dus hier ook nog een keer. Hoe het is om terug vlees te eten?

Samengevat in drie woorden: vlees is lekker! Mor lekker! Ik heb een héérlijk gehaktbroodje gemaakt. Ik heb een fantastisch viske gegeten met een kruidenkorst. Ik heb een ongelooflijk stukske vlees gedegusteerd in “Elckerlyck”. Allez, kortom, ik heb al weer heel wat lekkere dingen gegeten.

De eerste week was precies een inhaalweek: iedere dag vlees en alles nog eens eten. Préparé. Worst. Kippenworst. Alles. Maar nu hebben we dat ook weer gehad. En dan vond ik het er weer over. En nu kijk ik op het werk echt naar het vegetarisch menu, maar seitantofudriehoeken en zo, daar waag ik me niet meer aan. En nu heb ik de afgelopen twee dagen eigenlijk geen vlees gegeten en dat was zelfs niet eens opzettelijk. Dat was gewoon zo. Geen idee hoeveel dagen op de laatste week eigenlijk.

Eigenlijk hé, zou ik een appke op mijne foon moeten hebben, de verderzetting van de dagen zonder vlees. Om echt te markeren of het een vleesloze dag was of niet. Een aancheck-appke. Zo blijf ik er ook mee bezig. Zou ook nog wel voor andere dingen leutig zijn. Zou dat bestaan? Allez, er bestaan zoveel appkes?

Maar nooit meer vlees eten? No way! :-)

Dag 56: Zes jaar later

Vanmorgen was er startdrink van de campagne van Annelies Storms. Ha ja, het is niet omdat ik zelf niet meer op de lijst sta, dat ik geen campagne meer ga voeren hé. En wel voor Annelies. Die doet dat goed, en dat is een toffe. Allemaal op haar stemmen. Plaats tien.

Maar bon, er werd ook verwezen naar mijn campagne. Zes jaar geleden, ons eerste campagnevergadering. Dat we iets gingen doen met filmpjes. Want diene Youtube, dat was nog relatief nieuw. En wijs. Maar we hadden wel al door dat we goeie filmpjes moesten hebben, want dat dat anders niet pakt. En die hadden we. Nu, zes jaar later, ben ik nog altijd serieus trots op die filmpjes. Kijk zelf nog maar eens.

Het kleedjesfilmpje, dat blijft mijn favoriet.

Het orgasmefilmpje, dat trok natuurlijk de meeste aandacht. En dat heeft krassen veroorzaakt op onze vloer in de slaapkamer. En B., die heeft het jaar erna regelmatig met zijn kop op tinternet gestaan bij artikels over masturbatie. Tot ik overal systematisch het auteursrecht ging opeisen. :-)

En het restaurantfilmpje, dat sprak vooral de oudere generatie aan. Mijn pa vond dat hilarisch!

En zo hadden ze stuk voor stuk hun eigenheid. Serieus, zes jaar later, en ik zou daar nog altijd niks aan veranderen, ik zou niet weten wat.

Dag 55: Impressies van de voorbije dagen

Opendeurdag bij Mertens. Maar ik had enkel een meterke paspel en wat vlieseline nodig. Maar toch, het was niet evident om binnen te geraken. Regen! Plassen!

Opendeurdag bij Mertens. Eerst binnen geraken ; -)

Enfin, trouwens, kan iemand me dat uitleggen: opendeurdag in een winkel? Dat is het toch altijd? Ik zal wel weer naast de gigantische kortingen gekeken hebben maar bon, ik had dus alleen een meterke paspel nodig.

Sientje rijgt kralen in de crèche. Ze gaat al zo handig worden als haar moeder.

Parels rijgen

Tussendoor wordt er hier ook altijd vlijtig verder gewerkt aan een dekentje voor in de zetel.
Impressie van een nieuw dekentje

Janne had vandaag haar handen vol met de verzorging van Ko, de klaspop. Al was ze hem wel vergeten meenemen naar de cinema. Ze mocht mee met de papa naar de cinema (Sneeuwwitje). Ik bleef thuis, want ik moest een buikbeest bedwingen en bij een (slapend) Sientje blijven.

de verzorging van ko, de klaspop

En vanavond werd er verder gedaan aan een paar naaiprojectjes.

Impressies van nog meer projecten