Dag 95: Verslag van een leuke dag

Vandaag gingen wij op afdelingsdag. Ter voorbereiding van Blote Benenmaand deed ik vandaag ook al een kleedske aan. En de gele Birckenstocks waar ik al jaren van droomde. En blauwe nageltjes, zomers toch?

Afdelingsdag met blote benen

We gingen naar het kasteel van Gaasbeek. Schoon domein, schoon kasteel. Wel niet vanbinnen gezien, dat houden we nog te goed.

Kasteelke in Gaasbeek

Na een stevige wandeling dronken we een sangria’tje. Mijn collega Liese is trouwens in het echt nog vééél mooier. :-)

Sangria!

Aldaar werd het even dramatisch: een collega verslikte zich danig, zo danig zelfs dat het Heimlich-manoeuver er aan te pas kwam. Even schrikken, edoch, eens ze niet meer blauw zag aten we smakelijk verder.

In de namiddag kregen we nog een presentatie en een degustatie van Vlaams-Brabantse streekproducten maar daar bestaan geen bewijzen van.

Omdat ik niet zou moeten hossen en crossen om mijn kinders op tijd af te halen (dat dreigt al eens te mislukken na een afdelingsdag, zeker als je nog ééntje wil drinken achteraf) had ik aan ons Lynn gevraagd of ze de kindjes wou afhalen. En dus ging ze, samen met haar lief, een ijsje eten met de kinders.

Photo

Daarna deden we nog een beetje zottekes. Met dansjes en klimmende kindjes. Knettergek zijn ze soms, die twee van mij.

Moe maar tevreden kropen we in ons bedje.

Veel meer schooluitstapverslag kon ik niet meer gaan.

Dag 94: Blote benen

Nike had een idee. En ze werkte dat uit. Helemaal op haar eentje. Ze vroeg wel eens om advies of zo, maar ze deed het helemaal alleen. En ik vond het een goed idee, en dat ze het goed uitwerkte. En ik was blij dat ze zo vol vuur en enthousiasme zat.

Gisteren stuurde ze een persbericht rond en er kwam gelukkig veel reactie op. Ze belde me, of ik vandaag of ik mee op de foto wou voor de gazet. En het paste. En ik draag bijna altijd rokjes of kleedjes. Dus geen probleem, ik was erbij. En zo sta ik vandaag in de krant.

Kijk, in de gazet zie!

Alleen spijtig dat Janne niet mee op de foto wou :-)

Vanaf morgen doen we een hele maand rokjes aan. Ook op de regenachtige afdelingsdag van morgen, bedenk ik me net, ahum.

Er is een blog met allerlei tips en weetjes en ik zal er ook een stukje voor schrijven. En er is ook een facebookgroep en als je daar nog geen lid van bent: doe dat dan als de wiedeweerga! (Bijna 900!!)

Dag 93: Er was eens…

Er was eens een meisje, dat een beetje jaloers naar mijn buik keek toen ik zwanger was. Ze vond hem zo mooi, en of ze er eens aan mocht komen? Je zag zo aan haar dat ze ook zo’n buik en baby wou. Ze trouwde met haar grote liefde en ze verhuisden naar het Zuiden van Frankrijk.

Vorig jaar gingen we het koppeltje opzoeken. Het is te zeggen: we waren op reis in de Provence en het koppeltje kwam ons opzoeken. Het werd een gezellige namiddag met onweer op het terras. Ik leerde het meisje haken, want ze vond het dekentje dat ik aan het haken was zo mooi. En ze wou dat ook kunnen. Een natuurtalent.

Een paar maanden later kregen we groot nieuws. Ze was zwanger! Ze zou ook een dikke buik hebben! Een héle dikke zelf, want er zat een tweeling in! Helaas beleefde zij geen droomzwangerschap. Tweelingzwangerschappen zijn zwaar, heel zwaar. De tweeling kwam er, veel te vroeg en het was allemaal veel te spannend. Zoveel spanning, pijn en verdriet, dat kan mijn hartje niet aan en dan probeer ik iets te doen om de mensen een beetje op te vrolijken.

En vandaag kregen we het blijde nieuws dat de tweeling naar huis mag. En ze gingen naar huis, onder de dekentjes die ik voor de tweeling gehaakt had.

IMG_20120516_143849

Zon en zee. Verpakt in de zakjes van gisteren.

IMG_20120516_155601

En toen pinkte ik een traantje weg, uit contentement voor die twee + twee.

(gehaakt in Catania, larksfoot stitch, haaknaald 3,5)

Dag 92: Cadeautjes in een schone, nuttige verpakking.

Ik krijg graag cadeautjes, maar ik geef er nog liever.

Maar dat inpakken, hé, dat is niet aan mij besteed. Op Pinterest zie ik fantastische dingen passeren, met gewoon papier, mooi papier, en allerlei creatieve frutsels eraan. Washi tape is dé hype van het moment, maar het zegt me niks.

Inpakken is bij mij iets wat ik blijf uitstellen, liefst tot het moment van vertrek. Om dan vast te stellen dat ik geen papier meer heb. Of dat ik de tape niet vind. Gevolg: ik heb al menig cadeautje afgegeven in gazettepapier of in het ergste geval gewoon in een plastiek zakje gewikkeld. Sedert er kinderen in het spel zijn heb ik tegenwoordig wel altijd een (kinder)papierke in huis.

‘t Is erg hé. Of toch ook weer niet. Ik vind dat een beetje zonde, zo schone pakskes, zo schoon (nieuw!) papier dat dan gewoon aan stukken gescheurd wordt om in de vuilbak gekieperd te worden.

Momenteel heb ik een geweldig alternatief: het koekskeszakske van Mme Zsa Zsa, de redster van alle vrouwen. Nodig: een stukske toile ciree, een lintje en 5 minuutjes tijd.

Cadeautjes!

Handig want nadien kan de ontvanger het gebruiken om brood/koekskes in te bewaren, om boterhammekes mee te nemen naar het werk. Maar evengoed om een bolleke wol in te steken of iets anders. De paar mensen die er al eentje kregen van mij waren er alleszins content mee. En de collega’s op het werk keken ook een beetje jaloers.

Ik stikte eens alrap twee mme zsa zsa zakjes in mekaar. Leutig!

En zo kan ik cadeautjes afgeven in een schone, herbruikbare verpakking. En nu willen jullie zeker allemaal een cadeautje van mij?

Dag 91: LWW 3

“Hoezo, weer een LWW?” hoor ik u denken. “Is dat niet wat rap na de vorige keer?”

Ja ewel ja, maar de vorige keer was het in ander gezelschap. Nu was het in het oorspronkelijke gezelschap. Twee ervan zijn hoogzwanger en wilden nog een weekendje voor de Grote Bevalling.

Om allerlei redenen die vooral van praktische aard waren, zochten we het dicht bij huis. In de Polderloft, een huis te midden van de velden. Schoon uitzicht, vonden de meesten. Saai, vonden Sofie en ik, de echte stadsmeiskes. Allez, ik vind dat schoon voor efkes hoor, zo nen dag of twee, ideaal voor een weekend. Maar daarna mag er wel weer eens iets gebeuren in mijn beeld.

hoera! er worden foto's genomen!

Voor de rest kan ik daar kort over zijn. Ilse zei het al: “Wat happens in Assenede, stays in Assenede.” Al kan ik u wel zeggen dat we ons vreed geamuseerd hebben.

Op zaterdagmiddag was ik wel weg voor het feestje van mijn broer, dat ook zeer leutig was. En vooral dat hij dan een hoop desserts meegaf, dat vonden de overgebleven wijvekes een echte hit. Mijn broer, in mijn bredere vriendenkring ook wel bekend van de buffetten van onze babyborrels. Had ik al eens verteld dat mijn broer de allerlekkerste crème brûlée aller tijden maakt?

Op zondag waren de meeste wijven weg en nodigden Lies en ik de wederhelften en kinders uit. Ideaal, want we moesten toch nog eens een familie date regelen en zo was die er helemaal plots.

Luie zonnige weekends, heerlijk toch!

Ach, voor het rest van het jaar geen LWW’s meer gepland. Dju toch. Het is wachten tot 2013, vrees ik.

Dag 90: Tien jaar ex-roker

Met vreugde kan ik jullie hier meedelen dat ik vandaag tien jaar gestopt ben met roken. Ik heb de laatste sigaret opgestoken na het trouwfeest van mijn broer, zo rond een uur of 6 ‘s morgens moet dat geweest zijn.

Het is te zeggen, ik was eigenlijk al gestopt op 15 mei, maar den trouw van mijn broer zat er aan te komen en dan wou ik nog een laatste keer roken. Dus dat was gepland. Iedereen met zijn ogen rollen: “Jaja, gaat ze zo stoppen met roken, dat zal lukken zekers!” Maar hé, ik deed het toch maar zo.

Vreed gemakkelijk vond ik dat, stoppen met roken. Dat was een mentale klik in mijn hoofd: “Neen ik heb daar geen last van”, “Helemaal geen zin in een sigaret” tot totale ontkenning: “Ik heb helemaal nooit gerookt!”

Het was nochthans niet dat ik weinig rookte: ik rookte gemakkelijk 30 sigaretten per dag. Gauloises blauw, door het schone pakske. En omdat Peter dat ook rookte, dat was wel praktisch. Maar als ik geen sigaretten meer had, ging ik midden in de nacht nog naar de nachtwinkel. Want het eerste wat ik deed ‘s morgens was een sigaret opsteken.

Bij mij is het simpel: alles of niets. Daarom ook dat ik stoppen met roken gemakkelijker vond dan diëten. Ik moet immers nog eten. En er is zoveel lekker eten. Dat meestal veel calorieën telt.

Tien jaar stoppen met roken, hoeveel geld zou me dat niet uitgespaard hebben? De eerste weken stak ik mijn uitgespaard geld in een spaarpotje om daar dan Teva’s mee te kopen, die wou ik echt en ik had er het geld niet voor. Na drie weken wel. Hmmm, ik mag mezelf nog wel eens trakteren op een schoon kleedske zeker zo na tien jaar stoppen?

Maar het grootste voordeel aan dat stoppen is toch wel de praktische kant: niet meer continu moeten zien of ik nog genoeg sigaretten heb, waar is er een winkel, dju ik heb geen briquet mee, … En vooral ook waar mag ik roken? Dat is er de laatste tien jaar niet gemakkelijker geworden. Ziet maar op ons werk, waar er niet meer voor de deur gerookt mag worden maar waar er zo’n cabines geplaatst zijn. De andere is naar het schijnt beter.

Rookcabine waar niemand wil in roken. Missie geslaagd!

En ge valt niemand meer lastig met uw ongezonde gewoonte. Want dat onderschatte ik steevast als rokertje: hoe hard sigaretten wel niet stinken voor niet-rokers. Ach, ik ben geen fanatieke anti geworden hoor, maar ik ben wel blij dat er niet meer mag gerookt worden op de trein, restaurant en café…

Maar anderzijds denk ik wel: eens roker geweest, blijf je roker. Ik heb werkelijk nooit meer zin in een sigaret, maar als ik er drie zou roken zou ik zooo weer vertrokken zijn. Wat we dus niet gaan doen!

Dag 89: Tien jaar geleden

Exact tien jaar geleden zagen wij er zo uit.

Tien jaar geleden zagen wij er zo uit. http://instagr.am/p/LDN9rYFKcV/

Schoon koppel hé! Nu, wij zagen er niet altijd zo uit, dat was ter gelegenheid van het huwelijk van mijn broer. En mijn schoonzus dus. Die zagen er zo uit.

En dat waren de trouwers

Nog altijd gelukkig getrouwd, zeggen ze toch, en daarvoor geven ze morgen een feestje. Wiew!

Deze foto vond ik ook in het albumke van den trouw.

Untitled

En daar moest ik wel een beetje mee bleiten. De overblijvers samen en degene die al weg zijn samen. Dan is het altijd een beetje bleh.

Dag 88: De nieuwe maaltijdcheques

Allez, allez, waaraan heb ik dat nu verdiend? We hebben allemaal een nieuwe kaart gekregen, electronische maaltijdcheques. Iedereen met een schoon printje op: boterhammen, watermeloenen, citroenen, pasta, een maiske, een koekske,… noem maar op.

Waarom heb ik een lelijke kaart gekregen en mijn collega een leuke? Boehoe!

En ik: ik heb gewoon een kaart gekregen met nen lelijken roden bol op. Geen tomaat neen, gewoon het logo van Ticket Restaurant. Mega saai. Neen, ik ben niet blij met nen roden bol.

Dju toch hé. De kaart verliezen is een optie, maar dan moet ik 7 euro betalen voor een nieuwe kaart en dan heb ik weer kans op een lelijke kaart natuurlijk.

Maar bon, ik ben benieuwd waar ik er mee ga kunnen betalen. Want de winkels hebben er dus een speciaal bakje voor nodig. Gelukkig bij ons op het werk wel al.

En ik ben benieuwd wat ik er mee ga kunnen betalen. Als ge nu een hoop groenten en fruit koopt, maar ge moet een zakske kopen omdat ge dat vergeten zijt, dan moet ge naar het schijnt uw zakske apart betalen. Want met die kaart kunnen ze zien dat dat geen voedsel is of zo. Ik ben vreed benieuwd.

Eens benieuwd ook wat mijn Spar op de hoek gaat doen. Die doen daar al jaren onnozel over. Soms willen ze ze niet aanvaarden. Soms willen ze daar niet op teruggeven (dat mag niet van de wet, mevrouw!). En het laatste half jaar moet ik tien cent betalen als ik wil betalen met maaltijdcheques. Tsss.

Dag 87: Een muts, voor als u het koud heeft

Ok, Ok, ik weet het, het is de moment niet meer echt voor mutsen. Maar ik kan er ook niet aan doen dat net nu Mamasha iets schrijft over mijn mutsenpatroon. Ik had een patroontje en ik heb dat verder uitgewerkt en gedaan. Het was de bedoeling dat dat ging verkocht worden voor Van Katoen, maar dat is er om allerlei redenen niet van gekomen. Daarom krijgt het het hier nu, gratis ende voor niets.

En daarbij, ik kan het u beter nu al geven hé, dan kunt ge heel de zomer oefenen en dan heb je tegen de winter een fantastische muts.

Mutsen haken, ik doe dat graag. Dat duurt niet lang en ge kunt er alle kanten mee uit. Een appelSienmuts bijvoorbeeld.

Wortelmuts

Of een uilenmuts.

Uiltje

Of gewoon, met een blommeke op

Muts

Of een licht katoenen mutske in de zomer:
Goedgemutst

Of monstertjes, of beertjes of kikkers of aapjes, wees maar lekker creatief.

Hier kunt u het bestand openen. MUTSEN_HAKEN

Dag 86: Einde van de soap, hoop ik

De hele dag een mankend Sientje. Stappen ging niet zo vlot, maar springen in de zetel wel. Heel veel last scheen ze er dus niet van te hebben, maar ze mankte wel, dus dat is niet zo best. Bovendien zag de teen er echt niet zo aangenaam uit. Ziet zelf maar hier. Ik laat het aan uzelf over als ge wilt kijken of niet, want niet iedereen vindt het een aangenaam beeld. :-)

Toch maar dokter dus, die kon niet meer voor die dag en raadde aan om naar de spoed te gaan. Ik kon eerlijk gezegd wel bleiten, wéér naar de dokter. Teen bekijken, foto trekken, geen breuk, wel een ontsteking. Nieuwe antibiotica dus, maar andere, kwestie van hopelijk geen neveneffecten te hebben.

Hop. En nu gedaan, hé!