Dag 67: De hongerige spelen.

Dag 67 of de dag waarop ik nog eens naar de cinema ging. Met Nike dan nog wel. Naar the Hunger Games. Onlangs allebei de boeken gelezen dus we wilden de film ook wel eens zien. Een paar vaststellingen.

  • Ik vind dat geluid altijd zo luid als ik net binnenkom in de zaal. Zeg maar lawaai. Ik vraag me altijd af of ik dat wel ga aankunnen, zo’n hele film. Maar dat lukt, dat lukt.
  • Dat scherm, dat vind ik dan weer gigantisch. Ik weet in het begin niet hoe ik dat scherm helemaal ga kunnen vatten. En we zaten in het midden van de zaal, dus echt niet helemaal vooraan of zo. Maar bon, ook dat is gelukt.
  • We waren er precies de enigen ouder dan 30 in de zaal. Donderdagavond en al. Alleszins ook de enige fietsen met een kinderzitje op.
  • Waar is trouwens dat fietsenrek aan de Kinepolis? Ik bedoel, dat kan toch niet dat dat er niet is?

De film was goed, behoorlijk goed toch. Wat het altijd is als ge het boek al gelezen hebt:

  • Sommige personages stel je je anders voor. Katniss en Peeta, OK, maar Haymitch had ik me helemaal anders voorgesteld. Ik ga nu de boeken nog eens moeten herlezen met die andere koppen in mijn hoofd.
  • Nike en ik hadden ons ook allebei niet kunnen voorstellen dat er mensen met een donker gekleurd velletje in de film meespeelden. Wat veel zegt over ons zeker, ahum.
  • Veel details vallen weg. Details die het verhaal mooier en aangrijpender maken. Zonde vind ik dat toch altijd, als ge naar de verfilming van een boek gaat zonder het boek gelezen te hebben. Ik snap trouwens niet hoe zij dat hele verhaal snappen en kunnen plaatsen. M’enfin.

Awoert van de avond aan het jonge koppel (dat aan het begin van de film nog geen koppel was) naast mij dat moest zitten tetteren in een nogal zeer aandoenlijke scène.

Maar het was leutig. Spijtig eigenlijk wel dat de film zo lang duurde, want iets gaan drinken was voor allebei te laat. Maar dat houden we voor de volgende keer!

Dag 65-66 hebt u nog van me tegoed…

Volgen! Delen!

8 gedachten over “Dag 67: De hongerige spelen.”

  1. Het verschil is natuurlijk dat wij eerder aangenaam verrast waren en een beetje beschaamd over onszelf. Ik denk dat dat komt dat als we boeken lezen, we die personen plaatsen in ons eigen referentiekader?

  2. Vorige week ben ik voor het eerst in 5 jaar naar de cinema geweest. Met vriendinnen die er ook niet zoveel komen. We vonden het geluid allemaal veel te luid staan. Dachten echt dat het aan ons lag. 30 en 30+ zijnde.

    Was trouwens ook naar The Hunger Games, want we hadden de boeken gelezen. En ik moet eerlijk zeggen… in mijn hoofd waren de personages ook allemaal blank. Tijdens de film zelf niet over nagedacht. De zwarte personages verbaasden me niet, maar nu ik jouw post lees… *bloos*.

  3. Ik had me Haymitch voorgesteld als een dikke, roodaangelopen dronkenlap. Rue was dan weer een jong, fijn, blond meisje.
    Ik vond de film wel goed en redelijk trouw aan het boek gebleven.

  4. Ha, en ik dacht dat ik de enige was, over dat geluid ! En over dat scherm denk ik (aanvankelijk toch) ook hetzelfde : ‘ga ik dat wel allemaal zien’ ? Of moet ik mijn hoofd bewegen als een ping-pong balletje !

  5. En dan heb je het nog niet over de tropische temperaturen gehad in die cinemazalen. De volgende keer ga ik in bikini. *kuch*

    Wij gingen ook naar the Hungergames, maar hadden het boek vooraf niet gelezen. Bij Harry Potter en Twilighttoestanden heb ik dat nooit een probleem gevonden, maar bij deze film had ik echt wel het gevoel details te missen…

  6. Tropische temperaturen? Is dat in Gent? Zaaalig :)
    In Hasselt heb ik nog nooit (!!) mijn jas knn uitdoen van de koude.. :-(

Reacties zijn gesloten.