Dag 127: Regenfeestje

Op dag 126 hielden we een regenfeestje. Enfin, het is te zeggen, een aantal kinderen van de school vierden samen hun verjaardag in het Baudelopark. De bedoeling was natuurlijk dat de zon de hele middag ging schijnen, maar dat was buiten onze Belgische zomer gerekend. Regen en al snel met zijn allen onder zeil.

Untitled

Ik had voor elk een ritsvestje mee, maar dat van Sientje had geen kap, dus stak ik haar maar in de veel te grote regenjas van Janneke die nog in de fietskar lag.

Untitled

We tetterden, dronken wijn en tetterden nog een beetje. En de regen kon ons hoe langer hoe minder schelen, we bleven hardnekkig staan.

Janne en Aphrodite namen Sientje op sleeptouw en stalen daarmee de show.

Untitled

Ge moogt allemaal zeggen wat ge wilt hé, wij hebben een vreed tof schoolke met hele toffe juffen, kindjes en mama’s en papa’s. Neh!

Dag 125: Blote benen, santé!

Zo. Blote benen. Of ik daar eens een stukje wou over schrijven. Tuurlijk datte. Het duurde alleen erg lang.

Vroeger waren mijn benen iets dat ik wou verstoppen. Ik hield niet van mijn benen. Het kleur, het model, de begroeiing, niks was goed. Witte ballonkieten met zwarte stippels. Edoch problemen zijn er om op te lossen. Ik overloop ze één voor één met u.

De kleur: bruin worden zullen ze nooit, daar maak ik me niet meer druk in. Maar gelukkig is er Dove Summerglow. Oew, ik maak hier reclame. Maar het spul doet wat het moet doen voor mij: gekleurde benen, geen oranje, geen strepen. Meermaals complimentjes gekregen al met mijn bruine benen. Het model blijft wat het is, al zijn ze een stuk gespierder geworden door het lopen. Wat ze wel mooier maakt. Zet mij op een hakje en ik vind ze zelfs nog mooier. Serieus, ik vind mijn welgevormde kuiten inmiddels al mooier dan rechte, vormloze stekkebenen. Het is allemaal een kwestie van perceptie.

De begroeiing: dat is nog het pijnlijkste punt. Dagelijks scheren in de zomer is een must. Epileren zou iets langer meegaan maar dat doet zo’n zeer. Definitief laten ontharen, dat zou de oplossing zijn, maar ik zoek nog dé methode. En hét budget, dat ook ja.

Bon, problemen opgelost, tijd voor rokjes. Veel rokjes heb ik. Sedert vorig jaar kan ik ook zelf rokjes maken en zo groeit mijn collectie gestaag aan. Maar liever nog dan rokjes draag ik kleedjes. Heel handig, je trekt dat over je hoofd en je bent gekleed. Je moet niet zoeken naar juiste combinaties.

Ik denk dat ik 8 dagen op de 10 een rok of een jurkje draag. Ook in de winter, jawel, maar dan is het niet met blote benen natuurlijk. Nylons kunnen best comfortabel zijn. En warm, er bestaan zelfs broekkousen met een laagje fleece aan de binnenkant, heerlijk.

Een maand lang rokjes dragen was dus voor mij geen onoverkomelijke opdracht. Al werkte de maand juni niet echt mee, met al zijn regenbuien. Maar bon, dan nog, als het echt goot, dan deed ik een regenbroek aan over mijn rokje. Geen zicht, maar dat is het sowieso al niet met een regenbroek. Maar het voelt echt aan alsof je een pamper aanhebt. En je kan maar beter geen zeer kreukelgevoelig rokje aandoen onder je regenbroek.

Bij deze wil ik ook organisatrice Nike danken voor al haar enthousiasme en inzet. Ze schreef hier een maand aan een stuk een blog bijeen en zocht sponsors voor leuke wedstrijden. Dus ze verdient ook wel wat: ik naaide haar een zomers rokje, dan kan ze haar actie nog een beetje verder zetten. Bedankt Nike, volgend jaar weer?

Untitled

Blote benen, santé!

Stoppelbenen #blotebenen

Dag 124: Een koffertje vol dromen

Stond ik gisteren in de Fnac om wat boeken te kopen voor de juf. Man man, ge moogt mij ook niet te lang alleen laten in een boekenwinkel hoor, al dat schoon papier. Leesboeken kopen doe ik niet meer, daarvoor heb ik de Kindle, maar kookboeken en kinderboeken, ik zou ze allemaal kopen.

Ik had het gezelschap van Janne en die was al even gefascineerd door al dat moois dan ik. Ze wou ze ook allemaal kopen. Enfin, daar kan ik dan helemaal niet aan weerstaan. Ze koos het sprookjesboek van Kaatje. We hebben een groot sprookjesboek, een heel mooie uitgave. Maar de verhaaltjes zijn soms wat lang uitgeschreven, te lang om voor te lezen soms. Meer geschikt voor als ze zelf kan lezen, denk ik. Maar dus kreeg ze van mij het sprookjesboek van Kaatje, die zijn inderdaad een stuk korter en meer geschikt voor kleuters.

Maar mijn oog viel op dit boek. Ooooooooohhhhh…..

Terug naar vroeger

Een koffertje vol dromen, van Mariette Vanhalewijn, met tekeningen van Jaklien Moerman. Flashback naar mijn jeugd.

Terug naar vroeger

We waren ten huize Braeckeveltjes fan, grote fan. Ook al omdat mijn pa bij Lannoo werkte, die de boeken uitgaf. Mijn pa bracht altijd resten papier mee van de drukkerij, waar we konden op tekenen en mee knutselen. Maar evengoed vellen vol Jaklientjes, zeiden wij dan. Prentjes, proefdrukken of mislukte vellen. Leuk dat dat was!

Untitled

De helft van de klas had wellicht een communieprentje van Jaklien. Ziet die tekeningen… Heerlijk toch!

Untitled

Er is nog een boek van trouwens, dat staat uiteraard ook op mijn verlanglijstje.

Untitled

Eigenlijk heb ik zonder nadenken het boek gekocht. Ik moest en ik zou het hebben. Maar eigenlijk denk ik dat mijn mama het origineel nog wel liggen heeft. Dan ga ik eens lief in haar oogskens kijken en vragen of ik het mag hebben… :-)

Dag 123: Plechtige communie

Er is ooit zo’n reeks geweest van plechtige communiefoto’s in de blogosfeer, maar die heb ik gemist. Dus krijgt ge ze nu.

Untitled

Ik deed mijn plechtige communie op 15 mei 1988 (die datum weeral onthouden hé, ja). Samen met mijn broer, dan moesten we maar één keer feest vieren. Ik vond dat wel leutig want ik deed mijn communie een jaar eerder dan mijn klasgenootjes.

Untitled

Zo, die hebt u ook weer gezien.

Untitled

Dag 122: De kracht van de sociale netwerken en de charme van ons huis

We wonen hier nu net geen tien jaar. We waren meteen verliefd op dit huis toen we het voor de eerste keer zagen. En dat zijn we nu, tien jaar later nog steeds. Door gezinsuitbreiding zijn we eruit gegroeid, want anders waren we hier vast oud geworden.

De voorbije dagen al heel wat mensen op bezoek gehad. Vrienden van vrienden. Want enkel nog maar gedeeld via de sociale netwerken, en nogal massaal, waarvoor dank. Die vrienden van vrienden die, net als ons, verliefd worden op dit huis. Die zien dat we dit tien jaar lang met veel liefde onderhouden en verbouwd hebben.

De reacties waren werkelijk overweldigend. De eerste 24 uur dat het te koop stond, stond mijn telefoon nauwelijks stil. En heel veel leuke reacties over het huis en de inrichting in de mailbox ook. Doet deugd.

De meeste van de potentiële kopers zien de ingebouwde kasten, de badkamer, de living, het terras, en vinden dat wij dat heel goed gedaan hebben. We waren er eigenlijk zelf niet goed van. Iedereen vindt het een fantastisch huis, waarom verkopen we het dan? Vooral Peter had het er moeilijk mee. Ik weet dat we een ander fantastisch huis gevonden hebben, dat ik in mijn hoofd al helemaal aan het inrichten ben. Heerlijk toch, een huis weer opnieuw mogen inrichten? Ik heb er alvast een Pinterest-board voor aangemaakt.

Maar, we hebben zoveel liefde voor dit huis, dat we het graag aan toffe lieve mensen zouden verkopen. Die de charme van het huis aanvoelen. En het ziet er wel goed uit, want er komen alleen maar zulke mensen op bezoek.

Nu nog die wijnclausule insluiten in de verkoopsakte: één keer per jaar wijn komen drinken op het dakterras. :-)

Dag 121: En streepjes voor Basiel

Twee dekentjes op twee dagen maar ja, er waren ook twee baby’s op twee dagen hé. Wat zeg ik, op een uur of 20 tijd of zo. Minder! Gelukkig dat ik wat vooruitziend ben, want zo rap kan ik nu ook weer niet haken hoor.

Maar bon, dit dekentje dus voor Basiel van Sofinesse. Haar living is in dat felle groen, dus dat moest de basiskleur zijn. En blijkbaar zit het blauw in zijn kamer. Alweer een hit dus!

Met bijhorend tutdingske.

Met bijhorende tutjesclip. Ik weet nog geen eens of het ventje een tutje gaat willen. Mja, hij zal wel moeten hé nu. :-)

En hier mocht hij het al eventjes testen. Eventjes maar, want het was veel te warm in het ziekenhuis.

Nog een kindje met een gehaakt dekentje

Gehaakte babydekentjes, het gaat nog een trend worden. Oh en: proficiat, Sofie en Tom!

(en eigenlijk ben ik pas op dinsdag op bezoek geweest en schrijf ik dit op maandag maar bon, allez, goed.)

Dag 120: Golfjes voor Sam

Hoera! Lies en Bert hebben er een zoontje bij, Sam! Het bazeke kwam spontaan en snel ter wereld, meer moet dat niet zijn! Alhoewel, pijnloos was verzekers ook leutig geweest. Maar alleszins, het ventje is gezond en had al meteen een schoon dekentje om onder te liggen. Want daar had tante Lien voor gezorgd. Pas op, eerst ging mama Lies zelf voor eentje zorgen hoor, maar ik zag het niet goedkomen. En ik crocheer tegenwoordig voor half Vlaanderen babydekentjes en dan niet voor Lies haar baby, dat kon niet zijn hé. Dus nam ik naald en draad en begon, zonder strak plan in mijn hoofd. Zonder kleurenpatroon in mijn hoofd ook. En dit was het resultaat.

Golfjes

Vreed schoon, vond ik zelf, en ik doopte het dan ook geheel onbescheiden om tot “het schoonste dekentje in de wereld”. Voila.

Dekentje voor de buikbaby

Het patroon is eigenlijk vreed simpel.

Wit:
Beginnen met een ketting van lossen: veelvoud van 5 +1
Rij: vasten (veelvoud van 5)

Eerste kleur:
5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes, 5 vasten, …
En dat twee rijen na mekaar

Daarna weer twee rijen wit, vasten

Tweede kleur:
vijf vasten, 5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes
(dus: als je het eerste kleur begonnen bent met stokjes, begin je het tweede kleur met vasten. Zo passen de rijen mooi in elkaar)

Simpel, toch?

Ziet dat ventje liggen!

Sam

Poging tot grafische voorstelling, waarbij O staat voor losse, x voor vaste en I voor stokje. Onderaan beginnen, hé!

xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx
xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx

IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII
IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
ooooo ooooo ooooo ooooo ooooo o

Dag 119: De benen van de week

We doen hier nog altijd mee met de blote benen hoor.

Net voor de zondvloed thuis #blotebenen

Trouwkapel #blotebenen

de slechtste foto uit de reeks. Zo slecht, dat ik hem klein zet.
Bedbenen #blotebenen

Een vlinder op mijn been.
Naar het been is het wat zoeken vandaag maar er zat wel een vlinder op mijn knie #blotebenen

De benen van Elze
Bezoekersbenen

En van de andere dagen heb ik geen foto’s.

Dag 118: de keukenkast

Nu mijn huis toch zichtbaar is voor Pol en klein Pierke kan ik er evengoed nog één en ander over vertellen.

Mijn keukenkast bijvoorbeeld. Toen we het huis kochten was de keuken volledig wit, witte tegels, witte kasten. Met inox. Voor ons was dat geheel een beetje te koel, ik wou er een warmere keuken van maken.

Veel interieurboekskes heb ik in mijn leven nog niet gekocht en gelezen eigenlijk, maar toen had ik er wel een paar in mijn bezit. Ik vermoed dat ik dat er komende maanden nog wel eens ga kopen. Maar alleszins, daar stond zo’n soort kast in. In allerlei verschillende kleurtjes geschilderd. Niet mijn kleuren, want pasteltinten. Maar toch, het idee stond me wel aan.

De kast

En dus schilderde ik alle kastdeurtjes in een verschillende kleur. Een fantastisch leuk effect, heb ik altijd gevonden. En handig dat dat is! Als iemand vraagt in welke kast dat zit zeg ik gewoon het kleurke…

Serieus, ik zou dat in mijn volgende keuken ook wel overwegen. Zo’n gemak.

Dag 117: We verkopen ons huis

Oké, Oké, ik moet dag 115 en 116 nog schrijven, maar het is hier eventjes heel erg hektisch, dus dat zal een inhaalraceke worden. Maar alles moet op de juiste plaats staan, daarom eerst dag 117.

Een huis kopen brengt ook mee dat we ons huidige fantastische stulpje moeten verkopen. Mochten we budget hebben voor twee huizen, we zouden het zeker houden, echt waar. Want we wonen er al tien jaar zeer graag. Meer nog, de vorige eigenaar, da’s nog altijd één van ons goede vrienden, die is daar ook nog altijd stekezot van, van dat huis. Spijt van dat hij het indertijd aan ons verkocht heeft!

Maar wij verkopen het nu ook. Het staat op Facebook, het staat op Twitter, maar voor degenen die het nog niet weten: hier dus.

2012-06-20_52

Gisteren een geweldige opruimrace gehouden en foto’s genomen. En ons vrienden zullen dat kunnen getuigen, neen het ligt niet altijd zo proper bij ons! :-)

2012-06-20_1