Potjestraining: de all the way-methode

En toen moesten we kind 2 nog zindelijk krijgen want die is bezig aan haar laatste weekjes crèche (slik). In september gaat ze naar school!

Te vroeg beginnen wij daar niet aan, dat heeft toch geen zin. Pas op, bij tijden had ze veel interesse voor dat potje en dat botten we dan niet af, we lieten haar doen en moedigden haar aan. Maar de interesse was altijd van korte duur. Op de crèche ging ze wel al regelmatig naar het WC’tje, maar thuis helemaal niet.

Maar bon, twee weken thuis van de opvang, ik grotendeels verlof, Peter voor de rest verlof, hét moment om er eens écht mee te starten.

Ik besloot de all the way-methode eens te proberen. Het is te zeggen: meteen dag én nacht zonder pampers. Da’s durven, hé! Bij Ineken heb ik eens gelezen dat het minder verwarrend is voor kindjes. Klonk logisch. Allez, kinders vragen om overdag op het potje te gaan en ‘s nachts of tijdens het middagdutje mogen ze alles vrijelijk laten lopen, dat is toch raar, eigenlijk? Dat is toch vragen om kinders die alles opsparen om het dan in de pamper te doen? Enfin ja, niet dat ik daar nu veel last van gehad heb bij Janne hoor, die was heel snel ook ‘s nachts droog. Maar bon, we wilden dat liever ook bij Sien zo zien.

Zondagmorgen 15 juli, dag één. Sien krijgt geen pamper meer. Ze heeft de hele voormiddag (allez toch een heel aantal keer) gesméékt om een pamper. Eerste moeilijke moment. De pamper als haar veilige haven. Maar ja bon, voet bij stuk houden, we moeten daar toch een keer door hé. De eerste dagen waren geen groot succes. De keren dat ze het op het potje deed waren eerder zeldzaam. Belonen met een sticker of gelijk wat is dan ook erg moeilijk natuurlijk.

Nodig voor de middagdutten en de nachten: minstens één reservehoeslaken, een goeie matrasbeschermer en oefenbroekjes. In mijn geval waren dat er van de Hema, in bruikleen. Binnenkant van handdoekenstof, buitenkant van plastiek. Houdt al heel veel vast. En een wasmachine en een droogkast, om alles iedere dag te wassen en te drogen. En tijd, om dat allemaal voor elkaar te krijgen.

Op dag zes van de zindelijkheidstraining zag ik maar weinig evolutie eigenlijk. Af en toe een toevalstreffer op het potje, meer niet. Wassen, wassen, wassen. Ik begon al te vrezen dat naar school gaan in september een beetje uitgesteld moest worden. Dus tweette ik het volgende.

Dat had ik eerder moeten doen, want meteen erna kwam ze zeggen dat ze pipi moest doen op het potje. De invloed van sociale media, da’s immens, joeng.

En sedertdien ging het beter. Ging ze er haar zelf op zetten. Of kwam ze het zeggen. Pas op, ik ga niet zeggen dat er geen accidentjes meer waren hé. Zo moet ge bij een kind in de zindelijkheidstraining gelijk om het uur wel eens vragen of ze pipi moet doen of ze op het WC’tje zetten. Doet ge dat niet, dan kunt ge wel eens prijs hebben hé. Zoals die keer dat ze de speeltent van Mira onder water zette. Maar bon.

Dat komt hier in orde

De middagdutten zijn droog nu. De nachten ook, al gebeurt het dat ze wakker wordt en onmiddellijk pipi moet doen en ze dan niet de reflex heeft om op het potje te gaan zitten naast haar bed. Handig aan een groter kind op de kamer is dat we Janne nu zeggen dat ze Sien meteen op het potje moet zetten als ze wakker is.

Oh ja, nog een tip. Het is niet omdat ge bezig zijt met de potjestraining dat ge thuis moet thuis blijven hé. Overal waar we naar toe gingen en we weinig/moeilijk bereikbare WC’s verwachten, namen wij ons potje gewoon mee. Gentse Feesten, Efteling (over dat laatste later meer)…

Untitled

Handig ook voor de iets grotere kindjes trouwens. Daarna kapten we het mooi uit in de riolering. We vragen ons wel nog af of dat nu onder wildplassen valt en we daar een boete van 60 euro voor zouden gekregen hebben :-)

Vakantie

… is die computer zo weinig mogelijk opendoen. Al een geluk dat ik geen 366-projectje meer doe.

… is genieten van de Gentse Feesten: allerlei theaterkes en dingen gedaan met de kinderen. Waaronder ook kleuterdisco met Rudy’s Danspaleis. Dat Janne dat leuk ging vinden hadden we wel verwacht. Maar dat Sien zo uit de bol ging gaan… euh hadden we eigenlijk ook wel verwacht :-)

(Het insluiten lukt precies niet, anders is hier de link)

… is een onverwacht dagje verlof nemen omdat het schoon weer is op de laatste dag van de Gentse Feesten en dat is een combinatie waar ge moet van profiteren.

… is aan de Blaarmeersen gaan hangen met de kroost, een ideale bezigheid als het een beetje warmpjes is. Tien minuten verplaatsing in plaats van een uur naar zee. Geen files. Parkeerplaats. Ge komt er volk tegen dat ge kent of ge kunt heel gemakkelijk afspreken met vrienden. Er is zand en water, en dat water proeft zelfs niet eens zout. Nope, mij zien ze niet meer zo rap aan de zee :-)

… is op de dagen dat ge wel moet werken en het nog schoon weer is eens naar Brussel Bad gaan met een collega. En daar een cocktail drinken die ge niet zou gedronken hebben als je wist wat er in zat. Pisco sour!

Toch ook een beetje vakantie. Pisco saur! #brusselbad

Compromis

En zo tekenden wij eergisteren de compromis voor ons nieuwe huis. Leuke mensen wel, die eigenaren. Mevrouw pinkte een traantje weg bij de verkoop van haar huis, waar ze 15 jaar met zoveel liefde gewoond had. Een goed teken zeker?

De kinderen gingen mee wegens geen babysit gezocht eigenlijk. Dus als het wat saai wordt voor hen, dan laat ge uw kinderen al eens met uw telefoon spelen. En zo worden er foto’s genomen van Historische Momenten.

Compromis

Spannend wel. Nu het onze nog verkopen. Daar zijn we mee bezig, maar ge moogt nog altijd langskomen, uiteraard!

Bottekes, sportkamp en Rijsel

Wat ik wel nog kan zeggen over de laatste week:

Dat ik naar Gent Jazz ging met mijn bottekes aan. Ondanks de regen werd het eigenlijk een heel gezellige warme avond, in het gezelschap van Nike.
Gent jazz met bottekes
Vanavond ga ik terug naar Gent Jazz, en als ik zo naar buiten kijk denk ik dat mijn bottekes weer dienst gaan doen.

Janne deed haar eerste échte sportkamp. Ze had al eens een zwemkampje gedaan, maar dat waren halve dagen. Nu al volledige dagen. Volgende keer met overnachting! :-)
Afsluiting sportkamp!
Een vage foto, want ze zaten verder dan een telefoon aankan. Maar ja, u herkent daar inderdaad de oudste van Nike. En ook Sammeke deed mee. Drie ouderparen, ge hebt dat wel nodig als ge de kroost van en naar het sportkamp wilt brengen en ondertussen ook nog wat wilt werken. Het was een heel succes verder: goed georganiseerd, de kindjes gingen graag en waren werkelijk doodop ‘s avonds. Zo hoort het!

En verder trokken we alweer naar Rijsel om wat koopjes te doen, zomerkleren deze keer. Alweer met onze goede vriendjes Joris en Lise. Goeie tradities moet je houden hé. Het was korter dan anders, maar minstens even geestig :-)

Kwartet Lille.

Ik weet ook niet waar ik die wallen aan verdiend heb, want ik slaap vreed goed tegenwoordig. En veel.

En ook voor de kindekes hadden we iets mee, ja.

Sarah Key voor Sientje

Dag 130: Lienweb gooit de handdoek in de ring

Bon, ik stop er ook mee, met mijn 366-projectje. De laatste tijd is het hier heel erg druk, ik heb amper vrije avonden. Eén en ander heeft te maken met het kopen en het verkopen van huizen, dat doen wij hier tegenwoordig. En als ik dan eens een vrije avond heb, zit ik de hele avond aan de computer een inhaalraceke te doen. En daar heb ik vaak geen zin meer in. Ik wil andere dingen doen. Lezen, haken, naaien, lopen. Niets doen.

Het is te veel van moetens en te weinig van willens. En aangezien ge in het leven zoveel mogelijk de dingen moet doen die ge echt graag doet, stop ik er voor eventjes mee. Misschien herneem ik ooit wel eens zo’n dagelijks iets. Nu ga ik gewoon schrijven over de dingen die ik wil schrijven. Niet dagelijks, wel een paar keer per week.

Eigenlijk schrijf ik dit bericht op 12 juli, wat wil zeggen dat ik al tien dagen achter sta met mijn projectje. Het is te veel nu om in te halen. Maar ik ga nog wel een paar dingetjes schrijven over de voorbije tien dagen, dat wel.

Dag 129: Mijn kappervader

Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van mijn vader. Vorig jaar was ik gelijk nog te veel in shock van het drama met mijn ma, die toen ternauwernood aan de dood ontsnapte. Waardoor het vandaag een paar keer meer serieus in mijn gezicht gekletst is zeker?

Maar anyway, we gaan het vrolijk houden. Met alweer een zalige herinnering. Mijn pa, die was net als ik, altijd wel te vinden voor een beetje onnozelheid. Daarin waren we perfect op elkaar afgestemd.

Iedere zaterdag rolde mijn pa het haar van mijn ma op krullekes. Ne permanent. Eigenlijk wel grappig toch, dat mijn pa dat deed. :-) En op een keer vroeg ik of hij dat eens bij mij wou doen, gewoon zomaar, voor de lol. Ja dus. Het resultaat ziet ge hieronder.

Untitled

Untitled

Verdorie zeg, ik herinner me nog goed hoeveel zeer dat deed!

Untitled

Untitled

Ik kan me zo het gniffellachje van mijn vader voorstellen als hij deze foto’s terug zou zien…

Dag 128: Op bezoek bij Sam

Vandaag bezochten we kleine Sam en bewonderden we hem in een t-shirtje dat ik ooit nog kocht voor Janne toen ze nog in mijn buik zat, in Barcelona. Mijn kinders hebben er nooit veel plezier aan gehad (verkeerde seizoen), maar dan ben ik dus blij dat andere kindjes het nog kunnen gebruiken.

Sam

Ik gaf cursus draagdoek (dat kon ik nog met mijn ogen toe) en hield de baby met plezier een tijdje vast. Om vast te stellen dat ik nog altijd geen behoefte heb aan een derde. Ha neen, het is niet omdat we naar een groter huis verhuizen dat we dat volledig gaan vullen.

Sam en Lien

Er werd ook volop in de zandbak gespeeld.
Sien

En geknuffeld.
Janne

En lekker gegeten. Heerlijk namiddagje. Lies en Bert mogen nog veel kindjes kopen, dat is zeker dat.