Creatief gedoe

Veel creatief geweest de laatste tijd. Geen zin meer om alles te posten en om van ieder ding een postje te maken, dus hier een overzicht. Nog niet eens van alles, een selectie.

Elz was bij haar derde zoon haar favoriete dekentje kwijt geraakt. Tijd voor een nieuw dekentje dus. Het werd een restjedekentje, allemaal Catania, allemaal halve stokjes. Heel veel eindjes in te steken :-)
't is af! Net op tijd!

Alleen heb ik nog wat heldere kleuren moeten bijkopen omdat het anders te donker en te somber zou worden. Dus nu heb ik nog genoeg restjes voor een heldere kleuren dekentje :-)

Untitled

Groot dekentje trouwens, bijna 1 op 1 meter.

Het hondje van mijn schoonmoeder was plots overleden. Dus haakte ik een teckel naar het evenbeeld naar Onyx.
Onyx, de snuffelende teckel
Heel erg stevig en symmetrisch is hij niet, maar bon, toch onmiskenbaar een Onyxje!

Een vliegeniersmutsje voor de kleine Dexter. In de hoop dat de koliekjes ook gaan vliegen. Ik zal er wel nog een grotere moeten maken voor het ventje tegen dat het koud wordt, peisk.

Untitled

Deze baby ripple heeft nog geen bestemming. Roep maar als ge geïnteresseerd zijt!

De baby ripple

Een rokje voor mezelf! Want groen t-shirtje en bloeske gekocht in de solden en werkelijk niks om dat op aan te doen hé, duts dat ik ben.

Blommen! #zelfgemaakt

De Liezen

Lise. Liese. Lies. Ik heb soms de indruk dat de helft van mijn vriendinnen zo heten. Voor de duidelijkheid eens een overzicht, in willekeurige volgorde:

Lies. Is eigenlijk Liesbet maar wordt liever Lies genoemd. Lies heeft een dochter Fien. Als wij samen zijn is dat dus Lies, Lien, Sien en Fien. En ook mama van een vers geboren zoontje Sam.

Lies. Mama van Corneel en Ivo. Gaat ook al eens mee op verlof met ons.

Lies. De madam van Goya. Ondertussen al bijna 37 weken zwanger en serieus, daar zou iedereen voor getekend hebben in het begin van de zwangerschap. Mama van Ella en bijna van Billie (fictieve naam)

Lise. De madam van Joris, peetje van Sien. Mama van Sam en Milo. Sam is hier een meisje, de Sam van de eerste Lies is een jongen. Dat allemaal om de verwarring er niet kleiner op te maken :-) Gelukkig zeggen we hier gewoon kleine Sam en grote Sam.

Liese, collega en gaat ook al eens mee naar Dranouter. Mama van Nienke en Quinten.

Liese, zusje van Peter.

Lise, mama van Aphrodite die bij Janne in de klas zit.

Behalve hun naam hebben ze nog iets gemeenschappelijk: het zijn allemaal toffe madammen!

We gingen naar de Efteling

Eind juli al, maar ik had nog een paar fotookes beloofd. Manlief heeft trouwens nog veel fotootjes staan op zijn toestel, maar de tijd om ze er af te halen ontbreekt nog een beetje. Maar ooit hé, ooit, komen hier nog andere foto’s op. Ondertussen krijgt u een paar telefoonfoto’s.

Kijken naar het openluchttheater:
IMG_20120728_232345

En een beetje later naar de Sprookjesboom. Daar waren ze zo van onder de indruk dat we ondertussen een dvd ervan gekocht hebben.

@peterdecroubele, de meisjes en de sprookjesboom

Sjjj… Doornroosje slaapt…
Untitled

Sien, niet bang van vreemde mannetjes die daar rondlopen. In tegenstelling tot de grote zus dan :-)

Sientje en haar grote vriend

Sien, die is ook niet bang van een zwiermolen. Daarna wou ze op de grote.
Untitled

En de man en de Nana van Janne, die vonden de grote zwiermolen ook wel leuk.

Untitled

En ja, er waren daar ook gekke mannetjes op een paddestoel.
Gekke mannen op een paddestoel. @peterdecroubele @mikael_

Leuk, zo op den bots naar de Efteling gaan met de vriendjes. Probeer dat te plannen drie maanden op voorhand en dat lukt niet. Maar twee dagen ervoor afspreken, en dat lukt dan wel. Geestig!

Dranouter 2012

Dranouter… het was een spannende aflevering dit jaar. Of we er gingen geraken, en hoe. Het gezelschap van vorig jaar is immers hoogzwanger, of pas bevallen. En voor Peter waren er Olympische Spelen. En Caroline en Tijs gingen misschien wel verbouwen…

Edoch, anderhalve maand geleden kreeg Peter zijn uurrooster, met mogelijkheden voor Dranouter. Caroline ging ook gaan. En toen ik eens op het werk terloops vroeg aan collega Liese of zij eens niet zou meegaan naar Dranouter zei ze: “Bah ja, waarom niet hé?”. Lies en Bert kwamen op zaterdag af met baby Sam. En zo waren we toch weer met een leuk gezelschapje met een hoop kinderen in dezelfde leeftijd.

En zo begonnen we vrijdag aan onze tigste editie van Dranouter. Voor Sien en Janne was dat editie 3, maar voor onszelf zou ik eens moeten tellen.

Sien begint aan haar derde Dranouter

Meteen in de gietende regen, wat toch een beetje een domper was. Gelukkig kwam de zon er nog door en hadden we nog een leutige vrijdagavond.

Hangmatsientje #dranouter

(Sien in de hangmat)

Oh ja en we kochten ook oordoppen. Ons kinders hebben van die mega fluorescerende koptelefoons om het geluid in de tent te dempen, en we stelden vast dat we daar zelf ook niet zo goed tegen konden.

IMG_20120803_202257

Wist je trouwens dat ik een maat small heb in oordoppen en Caroline een large?

De eerste avond maakten we het meteen laat en bleven tot na Absynthe Minded. Altijd beestig wijs groepke, de kinders vonden dat ook zeer leuke muziek.

Photo

Op zaterdag kwamen we ook tante Liese tegen trouwens, het jongere zusje van Peter.

Broer en zus!

Janne en Sien werden ook geschminkt. Note to self: volgend jaar demake-up meepakken naar Dranouter wil je voorkomen dat uw kinders de dag nadien rondlopen als kleine gothicerkes.

IMG_20120804_164938

Slapende leeuwen moogt ge niet wakker maken.

En slapende leeuwen moogt ge uiteraard niet wakker maken.

Leutig logement gevonden eigenlijk ook, zo vlakbij de wei en toch geen lawaai. En ze hadden er steentjes!

385503_10150940412716371_2016128032_n

391322_10150940413096371_27448095_n

Zondagmiddag was chilldag. De kleinste meisjes (Sien en Nienke, even oud en ontzettend aan mekaar gewaagd) gingen al eens alleen op pad naar de clubtent. Ze kenden hunne weg er al, hé.

625486_10150940416111371_1719962518_n

Ook een hit op de wei was de Knuffeltent van de Kringwinkel. Heel leuk, konden de kinders in rollebollen en uiteindelijk een knuffel kiezen die ge kon kopen voor een appel en een ei. Waardoor we vier knuffels rijker naar huis gingen. Alsof we er nog geen hadden. Volgend jaar neem ik een vuilniszak vol knuffels mee naar daar om eerst in die tent te gooien, zeker weten. Anyway, Sien was dol op de Teletubbie: anderhalve keer haar grootte, maar ze kreeg em lekker niet want hij paste niet meer in de fietskar.

391242_10150940414536371_1367029417_n

Verder nog te onthouden:

  • Dat de Balls & Glory dan misschien wel van Gent zijn, maar dat ik er voor het eerst gegeten heb in Dranouter. Maar dat ik er nog ballen en stoemp ga kopen, dat is een feit dat vaster dan vast staat.
  • Dat collega Liese eerst een dag lang het gezaag van haar zoon heeft mogen aanhoren om geschminkt te worden, waarna ze op zondag een uur of twee aangeschoven heeft. Als het meneertje eindelijk veranderd was in een tijger vond ie het na een half uurtje wel al welletjes en moest het afgekuist worden.
  • Dat de kinders best wel overeen kwamen allemaal. Plezant. Wacht maar tot ze over een paar jaar alleen over de wei kunnen hossen! (en af en toe komen schooien bij ons om geld wellicht)

384663_10150940415896371_1544040610_n

422243_10150940413906371_49198268_n

Ach Dranouter. Zalig toch.

Bang van linzen en advocado’s

Somtijds wil ik iets leren eten. Liefst gezonde dingen.

Zo lustte ik vroeger geen olijven. Een jaar aan een stuk heb ik mezelf “gedwongen” om iedere keer ze olijven serveerden, er ene van te proeven. En na een jaar was ik er verslingerd aan.

Nog zoiets: havermoutpap. Klonk vies, nooit geproefd zelfs eigenlijk. Maar sedert ik het heb leren eten ben ik er aan verslingerd. Al is het wel een winters ontbijt vind ik, minder geschikt voor de zomer.

Hummus klonk ook al zo vies, maar dankzij de dagen zonder vlees weten we dat dat héél lekker is op een stukje brood.

Dingen waar ik nu nog een beetje schrik voor heb zijn linzen. Ik had het er twittergewijs over met La Merlette Blanche. Ik heb ze nog nooit klaargemaakt. Wel al geproefd, maar nog nooit overtuigd geweest. Maar misschien moet ik er eens iets mee doen. Simpele basisgerechten zijn altijd welkom hier.

En advocado. Want ook erg gezond, naar ‘t schijnt. Wat doet nen mens daarmee? Kan ik een advocado gewoon uitlepelen of doen we daar iets bij? Guacamole heb ik al gegeten maar ik vind dat meestal een fletse bedoening. Enfin, ook hiervoor moogt ge me allerlei simpele basisgerechten geven.

Ik ben een beetje lui, maar hé, ik wil al moeite doen om nieuwe dingen te proberen, dus ge moogt ook niet te veel verlangen hé.

Laatste keer Kind & Gezin

Nog meer Sien-nieuws, maar het is natuurlijk een mijlpaaljaar voor haar dit jaar, ik schreef dat al eerder. Drie op de 5 mijlpalen gehaald trouwens.

Maar bon, ook de allerlaatste keer Kind en Gezin voor Sien (voor de archieven: 24/7 was dat). Voor mij dus ook. Ge weet dat, van mij hoort ge niks dan goed over die madammekes. OK, ze smeren niet altijd stroop rond uwe mond. Ik neem de adviezen mee die ik wil meenemen en voor de rest doe ik mijn goesting. En als er écht een probleem is ga ik naar de huisarts of de kinderarts natuurlijk.

Coole Sien

En jawel, ik werd er weer onthaald gelijk een halve koningin. Het was schoon weer, iedereen was goedgezind en ik was de eerste op de planning. De dokter was er niet, maar het kind had toch ook geen spuitjes nodig. Het was meer voor euh de gezelligheid en paar basistestjes. En de meting en weging natuurlijk. Ik was wel eens benieuwd hoeveel ze bijgekomen was na haar ziekenhuisavontuur.

Meten en wegen: 10.750 kg (p3) en 86 cm (p10, zo klein is ze dus niet, ha!)

Praten daar had ze geen zin in, dus de verpleegster moest het maar geloven dat ze best wel één en ander uitkraamt. Enfin, veel meer dan Janne op die leeftijd alleszins. Ik voer er alleszins heelder conversaties mee.

Laatste keer kind en gezin. 86cm en 10,750kg

En eens nagevraagd of ik ooit nog een teennageltje mag verwachten bij Sien. Want er is nog altijd geen spoor van een nieuw nageltje te bekennen. En dat kan, dat er nooit meer een nageltje terugkomt. Niet dat dat zo erg is, een arm of een been missen is veel erger natuurlijk. Maar toch, het is een meisje, nageltjes lakken is zo fijn en nu slaan we er altijd ééntje over. En de verpleegster zei dat kinderteennageltjes wel heel traag groeien, en da’s waar, veel heb ik nog niet aan die nageltjes moeten knippen in 2,5 jaar. Dus wachten en hopen op een nieuw nageltje.

Leuke verpleegster trouwens. Ik vond het altijd vreed gezellig daar. Ik ga ze een beetje missen :-)