Janne is vijf jaar geworden. Vorige week al, maar verjaren bij kinderen, dat vraagt een reeks feestjes.

Het begon de dag voor haar verjaardag. Dan gingen we met de meter en de peter naar Pairi Daiza. Het was daar personeelsdag van de VRT en aangezien de meter (nana) tegenwoordig ook bij de VRT werkt, leek ons dat wel een leuk alternatief op het traditionele feestje. Hoewel onze traktatie op een ijsje (in plaats van taart) nu maar pover was, maar bon. Het park was tof, het weer was super, de kinderen vonden het super.

Alleen het moment dat Sien pipi deed bovenaan de glijbaan, dat zal ik toch niet al te rap niet meer vergeten. Alsook de reservekledij niet. Ahum. Maar ja, wat wilt ge, het was haar eerste accidentje sedert ze zindelijk was.

Sien en Jonas, dat zijn trouwens de dikste vriendjes. Heel schattig om te zien hoe Jonas (het oudste neefje, zes jaar) zo schoon voor Sien zorgt altijd

Enfin ja, na het thuis komen van een lastig dagje Pairi Daiza moesten er nog cakejes gebakken worden om mee te nemen naar school. Een goeie zaak is dat toch, dat ge geen uitdeelcadeautjes meer moogt meegeven naar de school, gewoon een traktatie in de klas. Dat opbod en om ter origineelst zijn is toch echt nergens voor nodig. Enfin, gewoon chocoladecakejes hier, weliswaar versierd met bont gekleurde suikertjes. Meer moet dat niet zijn. En ze waren overheerlijk!

En ja, als ik die foto zie, dan glim ik van trots. Zo’n schoon kind, helemaal zelf gemaakt!

Op school kreeg ze een kroon, een hele grote, want dan was ze misschien ook eens de grootste van haar klas of zo. Want ze is in haar klas wel van de oudsten, maar verre van de grootste. Verkeerde genen, peisk.

Woensdag was er dan haar verjaardagsfeestje. Er was een nieuwe kroon, een grote chocoladecake met vijf kaarsjes om uit te blazen en vijf vriendjes en vriendinnetjes.

We hielden het opnieuw simpel: we profiteerden weer nog van het mooie weer en gingen naar de speeltuin, een andere dan vorig jaar weliswaar. Allemaal niet te ver zoeken, ze vinden dat leutig en straks is het weer veel te koud voor speeltuinen.

En dan was er zondag nog een verjaardagsfeestje, nu met de familie van Peter zijn kant. Ze had geen zin meer in een kroon en er moest ook niet meer gezongen worden voor haar. Maar de cadeautjes nam ze wel dankbaar in ontvangst. En de snoepjestaart, die was ook wel leuk.

Zo, de festiviteiten zitten er op. Dan kan ik me nu voorbereiden op de festiviteiten voor manlief zijn verjaardag komende donderdag!

Op 6 oktober ga ik op de Rommelmarkt staan in Eeklo. De grootste rommelmarkt van Vlaanderen, zowaar. Goed gek, denk ik wel eens. Want ik heb er al eens gestaan, lang lang geleden, en ben er nog altijd semi-getraumatiseerd door. Dat kwam zo: we moesten veel te vroeg opstaan (dat zal nu weer zo zijn) en rechtover ons zat een mens met een draaiorgelke. De hele dag door: draaiorgelke. We (mijn broer, mijn zus en ik) werden er helemaal tureluurs van. Edoch, nu krijg ik het gezelschap van een paar toffe mensen, dus het komt wel goed.

Maar bon, omdat u mijn favoriete lezer bent krijgt u als eerste kans op al hetgeen weg moet. En dan moet ik dat niet meer in mijn auto steken. Waardoor ik dan plaats heb voor andere rommel.

• Handy sitt: Meeneembaar stoeltje. Heel handig, maar Sien wil daar niet meer opzitten, ze vindt zichzelf daar veel te groot voor. Met zwart kussentje.
• Dreamtubes: om niet uit hun bed te vallen. Handig, ook om mee te nemen op reis. Maar Sien valt niet uit haar bed.
• Slaaptentje Travel cot: weegt een fractie van het gewicht van een bedje, en neemt ook maar een derde van de plaats daarvan in uw koffer. Meteen ook bescherming voor de muggen en al. Met matrasje en slaapzakje inbegrepen!
• Verzorgingstafel: verhuist ook niet mee naar het nieuwe huis
• Traphekjes: één dat vanzelf toevalt, één dat je moet sluiten.
• Zeteltje: kinderzeteltje. De hoes is wel al een beetje versleten, maar creatief als u bent maakt u gewoon een nieuwe hoes voor het zeteltje, toch?
• Een buggy Mc Claren met voetenzak
• Een hoop kinderkleertjes: kom gerust eens graven
• Twee baby/peuterzonnehoedjes van Kik Kid

Van een klein deeltje heb ik foto’s genomen, die kan je hier zien.

Geïnteresseerd in iets? Mail me en dan spreken we een prijs af!

Sientje haar eerste schooldagen zitten er ook al weer op. Dat dat geen probleem ging zijn, dat wist ik wel. De laatste weken in de crèche waren er precies al wat te veel aan. En als ze op school kwam, wou ze daar liever gewoon meteen blijven.

Het was wel een beetje hektisch, op zondagmiddag om 15 uur thuis komen van reis en dan de volgende dag de eerste schooldag. Edoch, we hadden de kinders al wat klaargestoomd die laatste dagen daar in Floirac.

Zo’n, kindje met een kleuterboekentasje, dat toch schepen te groot is, dat is toch altijd een beetje aan aandoenlijk zicht, niet?

Alleszins, geen traantjes bij de mama: het kind was er klaar voor en ik ook. De crèche was de max, maar de school is dat ook. En ik moet maar naar één plaats meer rijden om kindjes te brengen of af te halen.

Bij Sientje waren er de eerste twee dagen wel een beetje tranen. Weinig eigenlijk, maar een paar minuutjes, en dan nog meer uit solidariteit met dat grote lawaai uit haar klasje. Ze zijn trouwens maar gestart met een stuk of 6, 7. Easy peasy, voor juf Caroline.

In de namiddag slaapt Sientje er nog een paar uur. Ik krijg dus geen oververmoeide kleuter terug, eerder integendeel. De eerste dagen was ze alleszins volkomen hyper! :-)

En Janne, die is supertrotse grote zus hé. Helpt haar zusje waar kan, toont haar de weg, speelt met haar… Schattig!

Zo, ze is vertrokken voor de komende zoveel jaar.

Ondertussen zijn we terug van twee weekjes Lot-et-Garonne. Een samenvatting…

De groep was een succes: met 15 waren we, de eerste week. Niet iedereen kende elkaar even goed, maar het gezelschap matchte heel erg goed. Acht kinderen waren er mee en het waren allemaal meisjes, tussen één en zes jaar. Leutig.

Daar moest uiteraard een rokje voor gemaakt. Evelien en Nadine hielpen mee dit jaar. En aangezien er meer dan genoeg stof was, maakten we voor de mama’s een bijhorende reversible bag. Met verschillende binnenkanten uiteraard.

Het huis was top! Allez, een aangelegd terras en een extra frigo zou nog leutiger geweest zijn, maar we klagen niet. De speelruimte voor de kinderen was dan weer heel handig. De zwemvijver was meer dan top: die was zo schoon, en zo proper. Serieus, als ik ooit voor de keuze zou staan tussen zwembad en zwemvijver, dan haalt de zwemvijver het nu wel. Veel minder onderhoud. Alleen Yuki was er niet helemaal dol op.

De streek: mooi, maar een beetje afgelegen. Naar de winkel rijden: een half uur. Ergens naartoe rijden om te bezoeken: minstens een halfuur, soms anderhalf uur. Bordeaux was super, Toulouse een beetje een tegenvaller.

Het weer was goed. De eerste dagen véél te warm maar dan plonzden we in de zwemvijver. Na een week kregen we een half dagje regen. Dan weer mooi tot de laatste paar dagen. Dan was het droog maar een stukje koeler, begin de 20 graden. Maar meer dan goed dus.

Ik kocht een hoedje tegen de zon en zo heb ik meteen een nieuwe profielfoto op FB.

Eén ding was er spijtig: Sientje. Normaal gezien is dat het vrolijkste en zotste kind in huis. En op reis was ze veranderd in een schreeuwlelijke peuter. Echt niet leuk. Echt niet zoals we haar kennen. Thuis maakt ze zich ook al wel eens boos, maar geen vergelijk met het kind in Frankrijk. Ik ging er vanuit dat de peuterpubertijd nu echt begonnen was. Maar eens thuis gekomen, of ook wel als we op stap waren met ons vier, was ze gewoon weer haar eigenste zotte zelf. Misschien wou ze haar teveel meten met de andere kinderen? De groten waren te groot voor haar, die konden meteen veel meer, de twee kleinsten te klein? Ik weet het niet. Maar alleszins ben ik blij dat mijn lieve zotte Sien terug is.

Zo. Benieuwd met wie, hoeveel en naar waar we volgend jaar op reis gaan!